Opinions

Nou! Als ik niet had geweten dat deze film door Martin Scorsese was geregisseerd, zou ik nooit hebben geraden dat hij achter de regie zat. Want dit was niet al te best.

Allereerst is de muziek te veel aanwezig, voor geen moment krijg je als kijker zelf de gelegenheid om invulling te geven aan wat je ziet. Alles wordt door de muziek bepaald. Een voorbeeld is het moment dat je Robert de Niro op de omheining ziet zitten. Dit moment bevat vuurwerk en veel luide muziek. Hoe veel krachtiger was het geweest als je alleen zijn silhouet had gezien en het verder gewoon stil was geweest? En zo zitten er veel meer van dit soort momenten in. De nep onweerslucht op het moment dat Robert de Niro de gevangenis verlaat deed mij echt afvragen of ik naar een serieuze thriller aan het kijken was, of naar een kleuterfilm. Kom op, Scorsese! Je kan zo veel beter!

Het acteerwerk was beneden niveau, zelfs van onze goede vriend Robert de Niro. Zijn accent is een lachertje en als je kijkt naar zijn acteer carrière, verwacht je toch echt dat hij een dergelijke rol op een overtuigender wijze kan neerzetten. Het enige moment waarbij enigszins duidelijk werd dat vakmensen aan deze film hadden gewerkt, was de theater scene. Eindelijk is een keer geen bombastische muziek, gewoon dialoog en een moment dat Robert de Niro een keertje echte dreiging uitstraalt. Deze scene wordt echter compleet onderuit gehaald door de karikaturale eindscene. Nick Nolte was verder een complete miscast en Jessica Lange was gewoon slecht.

Ik weet niet wat zich allemaal tijdens de productie heeft afgespeeld. Wellicht hebben de studiobazen zich er te veel mee bemoeid? Ik kan mij echt niet voorstellen dat dit iets is wat eruit komt als Scorsese zelf bepaalt wat er gebeurt. De moeite waard om een keer uit te zoeken.

Objectief gezien een zeer intrigerende film. Vanaf minuut 1 vraag je je af in wat voor een situatie de karakters zitten. Deze nieuwsgierigheid wordt des te meer versterkt door de opeenvolging van de ene krankzinnige gebeurtenis na de andere. Heel goed hoe beetje bij beetje duidelijk wordt hoe de vork in de steel zit zonder dat het expliciet wordt uitgelegd. Aan vakmanschap en verhaalvertelling ligt het niet.

Subjectief gezien is dit alleen niet mijn ding. Ik ben altijd wel in voor een goede Lanthimos en zijn absurdistische toon kan ik meestal ook wel waarderen, maar er zijn grenzen. In deze film is het allemaal net iets te gek met als dieptepunt de kat en de heggenschaar. Ik begrijp dat dit deel uitmaakt van het absurdisme maar in deze vorm is het niet aan mij besteed.

Een film met een geweldige stijl en nog beter acteerwerk. Qua opzet had het alle potentie om een meesterwerk te worden. Het camerawerk is bescheiden en daardoor des te krachtiger. Helaas is het verhaal slappe hap en komt het voor geen moment in de buurt van de kwaliteit van het camerawerk en het acteerwerk.

Serieus? Deze film wordt door menig kijker/critici gezien als de beste film van het jaar? Met alle respect voor alles en iedereen, maar wat een onzin!

Deze film slaat kant noch wal en is naar mijn mening een belediging van alles waar het medium film voor hoort te staan. Het is een kinderachtige karikatuur die denkt diepgang te hebben door actuele thema's aan te snijden maar naar mijn mening er voor geen seconde in slaagt om deze diepgang te creëren. En waarom niet? Omdat het blijkbaar de intentie was om er maar zo veel mogelijk humor in te proppen om maar mensen naar de bioscoop te krijgen. Als alles met zo'n enorme knipoog wordt benaderd is het voor mij als kijker niet meer mogelijk om datgene wat wordt aangekaart serieus te nemen. En dat terwijl de thema's wel degelijk de moeite waard zijn om serieus benaderd te worden. Maar ja... de centjes. En het erge is nog dat het gewoon werkt. Dus wat kunnen we verwachten? Nog veel meer van dit soort drek dat compleet verzuipt in een stortvloed aan flauwe, kinderachtige humor. Blijkbaar moet iedere grote film een komedie zijn.

En als je denkt dat alles opbouwt naar een geweldige climax die al deze tekortkomingen goed maakt: think again. Er is namelijk helemaal geen climax. Het leek wel alsof het budget op was aan het einde.

Het acteerwerk was teleurstellend. Zowel Leonardo als Sean waren bloedirritant. Het was werkelijk dieptriest om zulke grote namen in deze waardeloze rollen te zien. Als de film vanuit een andere invalshoek was benaderd had het echt iets kunnen worden, maar dit deed het hem voor mij totaal niet.

1,0

Werkelijk een fantastische film die naar mijn mening met kop, schouders en romp uitsteekt boven al het andere wat dit jaar is verschenen. Zelden heb ik bij een film van drie uur meegemaakt dat de speelduur voelde als een uur. Laat het maar aan Nolan over om allerlei onderwerpen langs te laten komen zonder dat het voelt alsof het is volgepropt. In plaats daarvan weet hij een pacing te creëren waardoor het bijna lijkt alsof je naar een actiefilm zit te kijken; en dat bedoel ik positief. Wat een prestatie! Een film van drie uur met nagenoeg alleen maar dialoog en nergens wordt het ook maar voor een moment saai, petje af. Door het hoge tempo word je gedwongen om continu de aandacht erbij te houden. En dat laatste zorgde ervoor dat ik na de zaal te hebben verlaten, nagenoeg meteen mijn ticket voor een tweede kijkbeurt had binnen gehaald. Dit was totaal geen straf. Na de tweede kijkbeurt wist ik de film nog meer te waarderen. Overigens kan ik iedereen aanraden om deze film een tweede kijkbeurt te geven.

Het acteerwerk is werkelijk van de bovenste plank. Uiteraard verdient Cillian Murphy alle lof, maar ook Robert Downey Jr. mag zeker niet vergeten worden. De strijd tussen zijn karakter en Oppenheimer was een heerlijk nagerecht nadat het hoofdgerecht in de vorm van een atoomexplosie was geserveerd. Ook de soundtrack was fenomenaal!

Als ik dan een punt van kritiek heb zit hem dat in iets wat ik tegelijkertijd als iets positiefs zie: de pacing. Het tempo zit er goed in en voorkomt dat het het ook maar ergens saai wordt. Dit zorgde er alleen wel voor dat ik mij, ondanks het fantastische acteerwerk, nooit echt emotioneel betrokken voelde met de karakters. De scene met de toespraak na de bombardementen op Hiroshima en Nagasaki is een van de beste scenes die ik de afgelopen periode heb gezien. De film zou alleen aan kracht hebben gewonnen als er ook naast deze scene iets meer rustige momenten waren om meer aandacht te besteden aan de psychologische effecten van het hele gebeuren. Want Nolan bewijst in die scene dat hij daar wel degelijk toe in staat is. In plaats daarvan schakelen we vrijwel meteen weer drie versnellingen hoger en gaat het verhaal weer in sneltreinvaart verder.

Maar goed, dat is gewoon een keuze die is gemaakt en ondanks dat er soms wat meer rustige momenten in hadden mogen zitten, levert de film de gehele drie uur voor geen moment in aan kwaliteit.

4,5

Een goede beklemmende film die flink onder je huid gaat zitten (op het einde bijna letterlijk). Voor een groot deel had ik het idee naar een documentaire te kijken, alles voelde zo echt en het acteerwerk is van een zeer hoog niveau. Er zitten scenes in die je lang bijblijven, vooral de flashbacks naar de thuissituatie.

Ik kan mij voorstellen dat het einde niet voor iedereen is weggelegd. De film neemt dan in zekere zin afscheid van de documentaire stijl en je kijkt dan eigenlijk weer naar een gewone speelfilm. Toch vond ik het een goed einde, er wordt goed naar toegewerkt en het past in het totaalplaatje. Het shot waarin Liam voor het brandende huis ziet staan en de jongere versie van hem wazig op de achtergrond te zien is, is fenomenaal. Een mooie tegenhanger ook van de scene waarin je de oudere Liam wazig op de achterbank van de auto ziet zitten.

Verder is het een film die je niet moet zien als je twijfelt of hij wellicht te heftig is. De kans is namelijk zeer groot dat hij dan ook daadwerkelijk te heftig voor je is.