Opinions

Alleen al om Bette Davis te zien schitteren is deze film het kijken meer dan waard.

All About Eve is een interessant inkijkje in de entertainment industrie van de vorige eeuw waar misleiding en afgunst de hoofdthema's zijn. Het acteerwerk is erg overtuigend. Eigenlijk alle personages in deze film zijn interessant te noemen. De dialogen zijn boeiend en scherp waardoor de film niet gaat vervelen. Ook leuk om Marilyn Monroe in een kleine bijrol te zien. De scène in het appartement waar de terugkomst van Bill wordt gevierd, voelde alsof er werkelijk een aantal Hollywood sterren bij elkaar kwamen en je even mee mag kijken in hun leven.

Heel sterk dat deze film geen zwak moment kent, blijft constant interessant en is goed te volgen. Ik vond James Stewart altijd al geweldig maar vind dit misschien wel zijn meest overtuigende rol als advocaat Paul Biegler. De film heeft al een aardige speelduur maar ik had nog wel wat meer willen zien van de assistentes van Biegler die een leuke toevoeging waren. De scènes in de rechtbank zijn geweldig maar ik was ook positief verrast met de toevoeging van vele andere scenes waarbij Stewart’s z’n personage wat detective werk doet of in zijn huis aan het sparren is over de zaak. Heb ook wel een zwak voor het gebruik van jazz in films en hier kon ik er ook weer erg van genieten. Waar Witness for the Prosecution misschien wat meer spektakel bevat, heeft deze courtroom film wat overtuigender acteerwerk en een realistischere toon maar toch nog wel met de nodige humor.

Prima film noir.

The Asphalt Jungle wordt nergens heel spannend en ondanks een voorspelbaar einde is het hele verhaal wel leuk om te volgen. Wat er allemaal mis gaat na de overval keek net wat lekkerder weg dan de voorbereiding ervan. Ik kan niet anders dan deze film gewoon een ruim voldoende geven al was het allemaal niet heel memorabel, buiten dat de legendarische Marilyn Monroe er een rolletje in speelt. De film deed me ook sterk denken aan The Killing van Stanley Kubrick, een net wat spannendere heist film, ook met Sterling Hayden in de hoofdrol.

Redelijk standaard film noir die wel genoeg leuke momenten bevat.

Criss Cross neemt met zijn korte speelduur weinig tijd om de spanning op te bouwen. De helft van de film is ook een flashback waarin je te zien krijgt hoe een chauffeur van waardevolle goederen verzeild raakt in het criminele circuit en zo de 'inside man' wordt bij een overval.

Afgezien van het feit dat hij geld nodig heeft en zijn geliefde een handlangster is van deze criminele bende was ik niet geheel overtuigd van zijn motivatie om aan zo'n gevaarlijke operatie mee te doen. Voor mij kwam het verhaal ook redelijk abrupt aan een eind. Ik had het niet erg gevonden als ze hier wat langer de tijd voor hadden genomen.

Buiten dat de heist scène van korte duur was, vond ik hem wel effectief. Verder zitten er nog paar sterke scènes in deze film zoals die in het ziekenhuis en de introductie van de femme fatale (in de flashback) wanneer tegelijkertijd een band aan het spelen is.

5 jaar geleden zag ik The Evil Dead voor het eerst. Sindsdien is dit de enige Horror film die ik elk jaar opnieuw bekijk en nu voor het eerst op het grote doek gezien. The Evil Dead bereikt een hoog level aan absurdheid die ontzettend te waarderen valt als je het verhaal achter de productie kent. Sam Raimi was 20 jaar toen hij begon met overal geld vandaan te verzamelen om zijn passie project te kunnen maken. Buiten dat deze film een flinke amusementswaarde heeft, zijn de practical effects en het camerawerk zeer indrukwekkend te noemen en is dit terecht een klassieker.

Wat een sterke film is dit. Zonder verwachtingen aangezet en stelde zeker niet teleur.

Vanaf de eerste scene wordt je al direct meegezogen in het verhaal. Joan Crawford speelt Mildred Pierce, een vrouw die haar mannetje wel staat en veel hoogte- en dieptepunten in het leven kent. Ik kan me niet herinneren dat ik zo’n sterke vrouwelijke hoofdrol heb gezien als in deze film. Waar tegenwoordig op een geforceerde manier ‘sterke’ vrouwelijke hoofdrollen gecreëerd worden is deze film een schoon voorbeeld hoe het op een manier kan die verder niet afleid van de inhoud.

De motivaties en acties van Mildred zijn begrijpelijk en haar personage is zo goed geschreven dat je hoopt dat ze de juiste beslissingen maakt, hoeveel tegenslagen ze ook te verwerken krijgt.

Voor een film uit 1945 vond ik de dialogen heerlijk scherp en zijn alle hoofdpersonages boeiend, je wilt weten hoe het afloopt met deze mensen. Niet verwacht vantevoren maar deze film komt zeker hoog in mijn top film noir lijstje te staan.

Echt een must-see, ik had niet verwacht dat ik me hiermee zo erg zou vermaken. Het verbaasde me hoe modern de film aanvoelde, knap werk van Capra. Mr. Smith Goes to Washington slaat een serieus thema aan maar ik heb de gehele film met een grote glimlach bekeken. De film zit vol humor en slimmigheidjes, zoals wanneer er een close-up is op de handen van Mr. Smith om zijn onwennigheid te benadrukken. James Stewart is echt gemaakt voor de rol als naïeve en idealistische senator die in een intimiderende setting terecht komt. Ook de rest van de cast deed het erg goed. Jean Arthur was geweldig als de secretaresse die Mr. Smith krachtig motiveert om niet op te geven en hem letterlijk staande houdt in de senaat. Ik was zelf nog niet bekend met het fenomeen filibuster en heb direct maar uit interesse een paar filibusters uit de geschiedenis opgezocht, best wel bizar en hilarisch af en toe.

Unieke film noir die mij echt positief verrast heeft.

Tyrone Power speelt een mentalist die in de problemen komt door toedoen van zijn eigen hebzucht. Het acteerwerk van Power is erg overtuigend, wat ook nodig is om een film als deze te laten werken.

Het begin van Nightmare Alley is nog niet zo spectaculair. Het wordt echt interessant als de mentalist het circus verlaat en een truc leert kennen waarmee hij mensen misleidt en daarmee carrière probeert te maken met behulp van zijn vrouw Molly. Je gaat jezelf ook afvragen of de misleidingen te rechtvaardigen zijn. De film krijgt dan een psychologisch en religieus tintje die je niet vaak ziet in andere film noir. Dan mengt ook een psychologe zich in de oplichtingspraktijken en wordt het steeds spannender.

Voor mij behoort Nightmare Alley tot de beste in zijn soort. Ben nu ook benieuwd naar de remake van Guillermo del Toro die recent is uitgekomen.

Out of the Past heeft een interessant plot maar verliest zijn kracht door een wat rommelige uitvoering.

Alle kenmerkende film noir elementen zijn terug te vinden in deze film. Chantage, misleiding en somberheid voeren de boventoon. Waar wel een film noir zich meestal afspeelt in één stad komt deze film op veel verschillende plekken en voor een speelduur van 97 minuten gebeurt er ontzettend veel. Dit is ook direct de zwakte van de film. De eerste helft is goed te volgen maar daarna gebeurt er snel te veel achtereenvolgend waar je even wat langer over moet nadenken waardoor het verhaal wat minder interessant wordt. Ik sluit daarom niet uit dat een tweede kijkbeurt voor een betere ervaring zal zorgen. Ondanks dat heb ik wel genoten van alle verschillende locaties. Ook had deze film een sterke femme fatale, was het acteerwerk goed (leuk om Kirk Douglas in één van zijn eerste rollen te zien) en vond ik het einde erg sterk.

The Philadelphia Story Wordt hoog aangeprezen en na het zien van de cast wil je deze film toch wel gezien hebben. Fan van zowel Cary Grant als James Stewart in de films van Hitchcock waardoor ik benieuwd was naar hoe ze het hierin samen zouden doen.

Deze film moet het echt hebben van de cast. Ik vond Grant, Hepburn en Stewart alle drie erg goed. Ik denk alleen niet dat de film memorabel zou zijn mochten zij hier niet in spelen. Het hele chantage plan vond ik niet heel erg boeiend. De film wordt pas halverwege echt leuk als de avond voor het huwelijk aanbreekt. Er ontstaat een leuke chémie tussen het personage van Stewart en Hepburn wanneer ze beide dronken worden, wat erg komisch was.

Een aardige film met wat extra glans door de sterrencast.

The Postman Always Rings Twice bevat veel typische film noir elementen maar heeft ondanks een handjevol clichés ook aardig wat verrassende plotwendingen.

De film gaat in het begin over een jonge vrouw (Cora) die met behulp van haar geheime liefde (Frank) een plan verzint om haar echtgenoot te vermoorden. Al lijkt dit in eerste instantie een doorsnee film noir plot gaat het verhaal daarna verschillende kanten op. Zo speelt een groot gedeelte van de film zich af in een rechtbank, waar een slimme advocaat even de show steelt, wordt er daarna vooral de aandacht op corruptie en chantage gelegd. Uiteindelijk draait het geheel om de vertrouwensband en de daarbijbehorend oplopende spanningen tussen Cora en Frank. De eerste helft van de film had mijn volledige aandacht maar helaas zakte dit wat weg na het verhaal zich verder vorderde en duurde het uiteindelijk net allemaal wat te lang. Toch is dit gewoon een hele aardige film noir die best vermakelijk is.

Fijne film om naar te kijken, prachtig geschoten. Het thema van Il Posto is ietwat deprimerend, maar toch zit er subtiel wat humor in verwerkt door momenten die heel herkenbaar zijn uit het echte leven. Omdat je niet helemaal de moed van de film kan peilen blijf je tot het eind geboeit hoe het afloopt. Ik had het uiteindelijk niet erg gevonden om nog een half uur langer mee te kijken met de hoofdpersonages. Vind het moeilijk om deze film een waardering te geven omdat het niet aan voelt als een echte topper maar Il Posto eigenlijk niks fouts doet. Dat geeft toch wel aan dat het om een unieke film gaat.

Suddenly, Last Summer voelt aan als een 2 uur durende nachtmerrie. Aan de ene kant heb ik dat positief en aan de andere kant negatief ervaren. Wat vast staat is dat het een bijzondere film is die een aantal sterke momenten kent, vooral aan het einde. Ik heb alleen van het eerste deel niet kunnen genieten en vond het op sommige momenten zelfs vervelend om naar te kijken. Toch ben ik blij dat ik ervoor ben gaan zitten, aangezien de film interessante thema's heeft als vervreemding en paranoia en daardoor wel intrigeert.

Prachtige restauratie deze re-release. Raad zeker aan om The Wicker Man op het grote scherm te gaan kijken. Bijzondere film. Geen meesterwerk maar absoluut het kijken waard. Prachtig geschoten en het eilandsfeertje wordt erg fijn neergezet. Je wilt eigenlijk nog meer van het eiland zien en er meer tijd spenderen. Kan me enigszins vinden in de kritiek dat de police officer lichtelijk storend kan zijn en je daardoor een beetje uit de fantasierijke gekkigheid wordt gehaald. Voor het einde was het denk ik wel nodig om het personage zo neer te zetten. Aan het acteerwerk ligt het zeker niet.

Ook mooie reclame voor Schotland deze film, zou het nu zeker een keer willen bezoeken!