Opinions

“The Hand of God” gezien op 2 december 2021, première te Gigant in Apeldoorn

e STATA la MANO DI DIO (The Hand of God) van Signore Paolo Sorrentino is het zoveelste bewijs dat het mooiste op deze aarde uit Italië komt. De beroemde Cinema Italia leeft als nooit tevoren. Waar Federico Fellini met La Dolce Vita, Otto e Mezzo en Amarcord al furore maakte, doet Paolo met La Grande Bellezza, La Giovinezza en nu met E stata la mano di Dio het allemaal nog eens in overtreffende trap over. Door Fellini geïnspireerd, dat mag duidelijk zijn, maar met een geheel eigenstijl waar je niet genoeg van kan krijgen. Net als Fellini is het pure autobiografie wat de klok slaat. Intens tot op het bot, letterlijk en figuurlijk. Over het lot, familie, sport, film, liefde en verlies en hoe alles met elkaar samenhangt. De mooiste scène uit deze film is Italië in een notendop: het alter-ego van Paolo in deze film, de 17 jarige Fabietto, zit met zijn moeder en vader op een Vespa PK50, de cultscooter van de jaren ‘80. Pakkender kan het niet: de 2 belangrijkste dingen voor een Italiaan: zijn familie en zijn Vespa, waarbij de familieband fysiek duidelijk wordt: de armen om elkaar heen, dicht tegen elkaar aan, alsof ze nooit meer willen afstappen. Waar Paolo in de film La Giovinezza (Youth, 2015) nog een klein foutje maakte door Toni Servillo te skippen, kunnen we nu ruim een uur weer van hem genieten. Speelde hij in Loro (2018) de perfecte Silvio Berlusconi, nu is hij de lieve vader die zijn zoon Fabietto een seizoenskaart van Napoli schenkt als duidelijk is dat Maradona bij de Napolitaanse club getekend heeft. En dan de titel, waarbij 2 feiten voor de hand liggen maar waar een derde wellicht nog belangrijker is. De eerste is natuurlijk de handsbal van Diego Maradona die daarmee scoort op het WK1986 tegen Engeland. Dan de tweede: Fabietto wordt bevangen door zijn voetbalclub Napoli, waar Maradona voetbalt en voor alle Napolitanen als de verlosser gezien wordt. Fabietto ontloopt het lot als hij in weer eens geniet van een avondje Maradona. Zijn ouders zijn een weekendje skiën, in het vakantiehuis te Roccaraso voltrekt zich dan een drama: zijn beide ouders overlijden door een koolmonoxide vergiftiging. In het ziekenhuis mag Fabietto zijn ouders niet meer zien, wat een diep litteken achterlaat. Zo diep dat Fabietto de harde werkelijkheid niet meer aan kan en een uitweg zoekt met behulp van de filmindustrie, die hij gebruikt om zichzelf in een nieuw leven te projecteren. Als dit tweede feit niet was plaatsgevonden en Fabietto was ook meegegaan naar de bergen en de sneeuw, hadden wij al dit moois van Paolo niet meegemaakt. En dan het derde “The Hand of God” feit: wat is er tijdens de schepping van deze aarde uitgestrooid over Italië ? …de bakermat van kunst en cultuur, mode, architectuur, natuur, steden, eten en natuurlijk de cinema.
Maar laten we niet teveel afdwalen, terug naar deze film. De trailer is heerlijk en eerlijk, het laat zien wat u gaat beleven: mooie beelden met een klein beetje fictie. Met daarin de lokroep tussen vader en moeder, iets wat ze enkele seconden voor hun dood nog naar elkaar bezigen, als blijk van oneindige liefde voor elkaar. De film zit constant op een laag tempo, wat past bij dit genre, het stoort dan ook nooit omdat de persoonlijkheden die voorgeschoteld worden, stuk voor stuk zeer interessant en boeiend zijn. Geschoten zoals alleen de Italiaanse cinema dat kan: het laat je als kijker de film intens beleven, met als vanouds zeer sfeervolle beelden, volledig kloppend met de tijdgeest van midden jaren 80. De muziekale omlijsting is in orde maar niet bijzonder. Hoewel, “”Prayer” van Sol Gabetta zet wel opeens erg goed de toon. Het moment en de timing van zo’n stuk is het handelsmerk van Sorrentino, heerlijk!. En toch mis je iets: waar je in La Grande Bellezza de mooiste stukken van Rome te zien krijgt, heeft Paolo het dit keer erg klein gehouden: (te) weinig mooie plaatjes van Napels, Procida, Capri of Ischia. Dus is het dringend advies van deze scribent: ga er zelf maar eens kijken en neem het stukje onder Napels, de Amalfikust, ook mee. Krijg je geen spijt van.
Tot slot: Fellini maakte tot zijn 70ste nog films, Sorrentino is nu 51. Laten we hopen dat ook dit voorbeeld, minimaal doorgaan tot je 70ste, Sorrentino gegeven is. Zo niet, dan moet Paolo het stokje maar aan Anna en Carlo doorgeven, zijn 2 kinderen. Maar niet op de manier zoals Paolo het zonder zijn ouders heeft moeten doen.

Cinema Italia per Sempre !!!

Vermoeiende film: de montage afdeling heeft duidelijk overuren gemaakt. De gedachtengangen van de twee hoofdrolspelers worden weergegeven door voor ieder 4 mensen, dus totaal 2x4 plus de dame en heer in kwestie maakt een totaal van 10. Snel wisselend van beeld en spraak. Geen film ter ontspanning. Helaas te weinig diepgang in de gedachtes van de dame en heer. Jammer, want dan was het allemaal wat interessanter geworden. Een krappe , zeer krappe voldoende . Omdat het Italiaans is ….

House of Gucci gezien op 25-11-2021 te Gigant in Apeldoorn

Laten we maar met de deur in huis vallen: een oproep c.q. verzoek aan de Amerikaanse filmindustrie om GEEN films meer te maken over Italiaans erfgoed. De trailer zet je op het verkeerde been, of anders gezegd: veroorzaakt nogal hoge verwachtingen. Even doet de trailer je denken aan een nieuwe film van Paolo Sorrentino, vandaar de hoge verwachting? De cast LIJKT op een behoorlijk niveau, maar zonder uitzondering vallen ze door de mand. Op geen enkel moment heb je het idee te kijken naar een italiaanse familie, komt ook mede door de engelse taal. Films als deze MOETEN in het italiaans. Een italiaan praat met het hele lichaam, vooral met handen en voeten, Amerikanen kunnen dat niet. De dialogen zijn van dusdanig niveau dat je gaat denken dat het een kinderfilm is. Ja, het script kan zomaar geschreven zijn door een 8-jarig kind. Vooral in het eerste uur is het soms tenenkromend, even heb je zelfs de neiging om de zaal te verlaten. Zelfs een paring-scene tussen Maurizio Gucci (Adam Driver) en Patrizia (Lady Gaga) is verbazingwekkend: 2 konijntjes zijn nog interessanter om naar te kijken. En dan niet te vergeten het "gekke" neefje van Maurizio: Paolo Gucci, gespeeld door Jared Leto: waarom heeft niemand op de set ingegrepen ?

Pas na een uur wordt het beter: iets meer tempo en het wordt interessant als Maurizio het niet meer ziet zitten met Patrizia. Is er dan wel iets leuks en moois aan deze film: natuurlijk wel, de beelden in Italie zijn goed geschoten, de sfeer op straat wordt redelijk neergezet. De kleding van de cast kan er mee door. Maar helaas blijft de muziek in de film bij wat oude hits van Donna Summer, een gemiste kans want kijk, of hoor eens wat films zoals bijvoorbeeld La Grande Bellezza of Loro ten gehore brengen. Afsluitend: deze review is natuurlijk geschreven met een TriColore bril op: als je vele italiaanse films gezien hebt, van Michelangelo Antonioni tot Paolo Sorrentino, dan kom je maar tot één conclusie: Ridley Scott moet minstens nog 10 jaar bij Sorrentino in de leer.