Opinions

Aanvankelijk had ik mijn bedenkingen bij deze serie. Zelfmoord als wraakmiddel, of nog erger, zelfmoord als gimmick: dat ruikt naar sensatie.

Mááár. Wie de serie een kans geeft zal zien dat die kritiek echt wel misplaatst is. De wanhoopsdaad van het hoofdpersonage dient als rode draad, maar eigenlijk schetst de serie vooral hoe fucked up tieners (en bij uitbreiding volwassenen) met elkaar omgaan. Alleen de eerste en de laatste episode zoomen prominent in op de zelfmoord van Hannah. In de elf andere afleveringen worden vooral de intriges tussen de personages uitgerold. Toegegeven, dat gebeurt vaak met een flinke portie drama, maar de serie kent ook een aantal leuke, luchtige momenten die voor een menselijke touch zorgen. Vooral in de eerste afleveringen vond ik de balans tussen drama en humor goed geslaagd, daarna wordt het wat serieuzer en donkerder met zelfs enkele thriller-elementen.

13 Reasons Why valt niet makkelijk in een hokje te duwen. Is het een high school-drama? Of toch eerder een mystery-serie? Het kan aan mij liggen, maar die combinatie van genres roept echo’s op van Donnie Darko. Daar zit zeker ook de soundtrack met enkele coole 80s tracks voor iets tussen. De reeks baadt overigens echt in een mooie sfeer. Er is een flink budget tegen aangegooid en dat merk je. Audiovisueel overstijgt 13 Reasons Why ruimschoots het doorsnee TV-werk. Maar wat ik vooral knap vond is dat het verhaal zijn tijd neemt. Veel mensen vinden het rustige tempo saai, ik vond het een verademing.

De personages dan. Clay is wat mij betreft de uitblinker. Dat mag geen verrassing heten: hij is het meest “gelaagde” en daarom ook het meest geloofwaardige personage. Dylan Minnette weet bovendien altijd de juiste toon te vinden, prima acteur. Puik acteerwerk ook van Katherine Langford, al ben ik er nog niet uit of zij de geschikte actrice is voor Hannah. Ik vond het vooral een veilige keuze. Voorts vermoed ik dat vooral Justin en Alex - twee getormenteerde zielen - op veel applaus kunnen rekenen (van vrouwelijke kijkers). Eén personage had voor mij niet gehoeven: Tony. Dat is geen kritiek op Christian Navarro, hij acteerde prima, alleen heeft zijn personage vooral een functionele rol (overal te pas en te onpas opduiken met wijze raad) en dat vond ik nogal geforceerd.

Om af te ronden ga ik nog even in op een vraag die voor heel wat discussie zorgt: is Hannah een drama queen? Misschien wel, in bepaalde situaties, maar dat doet er niet toe. Wie zichzelf van kant maakt, heeft lang niet altijd rationale beweegredenen. Net daarom vraag ik me af of het bommetje dat in aflevering 12 werd gedropt wel nodig was. Uiteindelijk vallen alle voorgaande afleveringen zo een beetje in het niet. Beetje sneu.

Anyway, op naar het tweede seizoen. Op het internet wemelt het zo te zien van de theorieën hoe het verhaal verder evolueert. Aan spektakel geen gebrek . Ik hoop echter dat de makers de ingetogen sfeer van de eerste afleveringen in ere houden.

4*

Misschien wel het beste seizoen tot nog toe…

In ieder geval het leukste. Nu Angel definitief naar de achtergrond verwezen wordt, verdwijnt ook het hoge soap-gehalte. Toch een verademing na een seizoen waarin de reeks zichzelf wel héél erg serieus begon te nemen. Buffy is weer Buffy: een reeks over stuntelige tieners die een robbertje vechten met plasticine-monsters. Uiteraard kent de serie ook enkele serieuze (en ja, soms melige) momenten, maar de balans tussen drama en humor zit opnieuw goed.

We maken in dit seizoen kennis met enkele nieuwe en minder nieuwe personages. Zo krijgt Buffy een nieuwe geliefde: Riley, een soort ‘Angel light’. Niet meteen de meest boeiende toevoeging, eerder een zoethoudertje voor de vrouwelijke kijkers. Nee, dan vond ik de mysterieuze Tara een interessantere nieuwkomer. Kers op de taart is uiteraard Spike, die ditmaal als “impotente” vampier zijn opwachting maakt.

Voorts is er uiteraard geen gebrek aan kitsch. De decors lijken zo uit een videoclip van Meat Loaf te komen. ‘The Initiative’ heeft dan weer iets van een foute parodie op The X Files. Het hoort er natuurlijk allemaal een beetje bij, maar het houdt de serie wel van de absolute top.

Toch een kleine 4*

Een soort Bonnie and Clyde voor hipsters, gekruid met een sappig Brits accent.

Jessica Barden en Alex Lawther vormen een olijk duo met een luguber kantje. Er ontstaat al snel een bizarre chemie tussen die twee en dat kan ik wel smaken. Veel tijd hadden ze overigens niet om op aan elkaar te wennen: genoeg films die langer duren dan alle afleveringen samen. Best cool hoe snel de serie je onderdompelt in de malle wereld van deze twee pubers.

Niet dat ik voortdurend op het puntje van mijn stoel zat. Soms kabbelt de serie wat voort zonder dat er veel interessante dingen gebeuren. De dialogen zijn best geestig, maar je zal nooit over de grond rollen van het lachen en veel diepgang hoef je ook niet te verwachten.

Wél constant op niveau is de cameraman van dienst. De beelden hebben een hoog rock-n-roll-gehalte en zijn bovendien heel knap gefotografeerd. De acteurs passen met al hun imperfecties overigens perfect in dat plaatje. In een Amerikaanse serie zouden ze een plamuurlaag van 2 cm krijgen, hier niet. Het levert rauwe portretten op van mensen die niet voor 100% uit plastic bestaan.

3.5*

Oef: de serie is beter dan de titel.

Een mix van drama en humor is wat mij betreft de beste aanpak voor een serie over kanker. Voor een sentimentele draak hoef je dus niet te vrezen, al blijft het natuurlijk wel een heftige reeks die verschillende taboes over kanker niet uit de weg gaat. Met een kwinkslag als het kan, op een serieuze manier als het moet. Wie zich gelukkig mag prijzen en niet vertrouwd is met de ziekte, leert bovendien enkele zaken bij.

Toch vertoont de reeks ook enkele gebreken. Zo kijken de scenaristen niet op een cliché meer of minder. Al van bij de aanrijding in de eerste aflevering weet je dat er iets gaat bloeien tussen Tristan en Hanne. Zoiets zie je ook enkel in films en series. Voorts vind ik het jammer dat we de hele lijdensweg door de ogen bekijken van iemand die echt álles te verliezen heeft. Want ja, vooraf is Tristan een perfecte boy die zich de koning van de wereld (of toch van Gent en omstreken) waant. En natuurlijk wordt hij door de ziekte een beter mens. Je ziet het soms van mijlenver aankomen.

Voorts probeert de serie iets te hard uit-het-leven-gegrepen te zijn. De reden laat zich makkelijk raden: de kijkers overtuigen dat kanker iedereen kan treffen. De entourage van Tristan gedraagt zich echter zó oer-Vlaams dat het bij momenten op een karikatuur begint te lijken. Vooral de ruzie tussen de ouders lijkt zo uit een aflevering van Thuis geplukt.

Nog iets dat deze serie gemeen heeft met een soap, is dat tussentaaltje. Wie in Vlaanderen woont, voelt toch dat zoiets niet 100% authentiek overkomt. Mijn mening hierover is simpel: een serie met ballen durft de keuze voor een dialect te maken.

Wel positief is de manier waarop alles in beeld wordt gebracht: sfeervol en af en toe zelfs flitsend. Verwacht geen Darren Aronofsky-stijl, maar voor een zondagavondreeks voelt het wel fris aan.

3*

Tja, wat heb je hier eigenlijk aan?

Dat Escobar niet bepaald een koorknaap was, kan ik zo ook wel raden. Daar heb ik geen 10-delige reeks voor nodig. En dan blijkt het verhaal nog niet eens volledig verteld te zijn. De koe is namelijk nog niet helemaal uitgemolken en dus eindigt de show met een cliffhanger.

De serie doet geen enkele moeite om in de ziel van de befaamde drugsbaron te kijken. We krijgen enkel een aaneenschakeling van afrekeningen gepresenteerd. En verwacht trouwens geen beklijvende actie. Dit is saai Hollywoodbandwerk: explosietje hier, ontvoerinkje daar, en vooral heel wat liquidaties die je twee minuten later weer vergeten bent. Nee, dan kijk ik eigenlijk liever een documentaire in plaats van zo’n zielloze reconstructie.

Het scenario blinkt uit in willen-maar-niet-kunnen. Af en toe wordt er een poging ondernomen om een oneliner af te voeren, maar dat blijft dus meestal bij een poging. De makers hadden misschien wat beter moeten opletten tijdens het kijken van Scarface.

Ook van de tijdsgeest krijg je helemaal niets mee. Muziek? Niet op gelet. Couleur locale? Een paar Zuid-Amerikaanse clichés, meer niet. Sfeer is er nauwelijks, alles staat in functie van het verhaal.

Wat een duffe interpretatie ook van Wagner Moura. Er ging totaal geen dreiging uit van deze Latino-Sjonnie. Op dat vlak past hij perfect bij de rest van de zoutloze cast.

De intro is nog wel mooi. Voor de rest een prima slaapmiddel. Pfffff. 1.5*

Hyde en Kelso uit That 70s Show die gezellig de redneck uithangen: mij kun je er wel mee plezieren.

Ja, het is een "ouderwetse" sitcom, lachband incluis. Maar dan wel eentje in het premiumsegment. De grappen zijn wat gewaagder dan gebruikelijk in het genre, de serieuze momenten zijn niet té melig (vaak een heikel punt) en de serie is overall heel sfeervol. Vooral dat laatste doet de serie boven de grijze brei uitsteken. Voor een keer speelt het verhaal zich niet af in New York of LA, maar op de boerenbuiten. De gezellige setting en weinig ambitieuze personages zorgen voor een relaxte mood.

Kutcher en Masterson pikken de draad uit That 70s Show moeiteloos op en hebben nog steeds een geweldige chemie. Er duiken bovendien nog enkele acteurs van weleer op, onder meer Wilmer "Fez" Valderrama. En alsof dat nog niet genoeg roept Sam Elliots personage overduidelijk echo's op van Red Forman.

Ik ga niet zover om dit het officieuze negende seizoen van That 70s Show te noemen, maar het is hoe dan ook een geslaagde reünie! 4*

Silicon Valley blijft ook na vier seizoenen een geestige serie, al merk je wel dat er wat sleet op de formule zit. De kwaaltjes laten zich raden: een verhaal dat nogal vergezocht is, de grapdichtheid die afneemt, personages die zichzelf heruitvinden om relevant te blijven ... Soms hoeft dat zelfs niet eens zo negatief te zijn: dit is bijvoorbeeld het seizoen waarin Jian Yang écht mag schitteren. Maar al met al net iets minder dan de vorige seizoenen. 3.5*