Met een hoge verwachting gisteren naar de documentaire geweest van Ronell, maar wat was dit weer een teleurstelling zeg. Iemand die je ander half jaar volgt, zo heftig slecht neer te zetten. Er gebeuren zulke mooie dingen in het leven van deze jongen en dat zie ik gewoon niet terug in deze documentaire. Weer de hele tijd de struggle met blowen, had je nou niet wat anders kunnen verzinnen. Zo erg zelfs dat Ronell zelf niet eens naar deze primaire wilde komen. Wees er maar trots op.
Sorry, maar ik ben er erg verdrietig van en ga er ook alles aan doen om er voor te zorgen dat er niet nog zo'n shit vervolg komt. Zoek maar een ander slachtoffer voor je zwartgallige producties.