Opinions

Ik ben niet makkelijk te breken, maar tijdens de laatste drie afleveringen heb ik regelmatig met kippenvel en brandende ogen op de bank gezeten. Het gevoel van collectief succes ondanks grote tegenslagen en onvermijdelijke bitterzoete afsluiting wordt zo menselijk neergezet dat het me op een vreemde manier naar de keel greep. Van een slotseizoen als dit kunnen veel series nog wat leren.

Waar de eerste twee seizoenen nog wat realistisch en rauw aanvoelden, had ik hier constant het gevoel dat ik naar een soort Pearl-rip off aan het kijken was; met dezelfde karikaturale, haast cartooneske waanbeelden tussendoor. Bij Pearl komt dat - waarschijnlijk omdat het puur fictie is - erg goed uit de verf, maar hier slaat het de plank volledig mis.

Duco en Roy is volwassener dan Rundfunk, maar bij vlagen ouderwets puberaal. De ene keer zou de humor zo uit een Klokhuis-sketch kunnen komen, de andere keer is het knetterhard, om dan weer buitengewoon gevat uit de hoek te komen. Die niet helemaal te plaatsen en soms ronduit absurde stijl zou als vervelend ervaren kunnen worden, maar juist de consistente toepassing ervan is verfrissend en past bij het andere werk van het duo. Het maakt Duco en Roy tot een bijzonder grappige serie, waarom ik meermaals hard gelachen heb.