Ik lees hier dat er nogal kritiek is op het feit dat Arthur van een ogenschijnlijk zachtaardige persoonlijkheid transformeert in een gewetenloze killer. Mijn bescheiden kijk hierop is dat je in de opbouw van zijn karakter er een enorme gemis aan erkenning is. Hij faalt, maar ook zijn omgeving faalt(hulpverlening etc). Buiten alle details om zag ik dat hij zelfvertrouwen kweekt uit het feit dat er een positieve signaal vanuit de maatschappij komt op het geen hij doet in de metro. Voor het eerst ziet hij een weg naar erkenning, die uiteindelijk ook beloond wordt.