Het begin van de film greep mij direct. Het was duidelijk wat er gebeurde en ik kon het verhaal goed volgen, alleen werden er wel gelijk veel personages geïntroduceerd, waardoor ik niet helemaal wist wie nou wie was. In plaats van elk persoon 2 minuten geven om hun gedachten, persoonlijkheden en banden met andere karakters uit te leggen, had het voor mij veel handiger geweest dat er alleen op de hoofdpersonages werd gefocust. Het verhaal wordt er niet minder op als je niet de innerlijke gedachten van elke buurman of -vrouw kent.
Antons huis wordt afgebrand en Anton wordt weg van zijn familie gedreven en uiteindelijk belandt hij in een cel met een vrouw. Die vrouw blijkt uiteindelijk een vriendin te zijn van een van de moordenaars van Ploeg die eerder in de film werd neergeschoten. In de cel volgen we een gesprek tussen Anton en de vrouw. En dit gesprek gaat naar mijn mening iets te lang door. Het maakt het er ook niet beter op dat deze hele scène wordt gefluisterd. Hierdoor verloor ik een beetje mijn aandacht.
Na de zeer “spannende” scène volgen we Anton, die van bestemming naar bestemming gaat en uiteindelijk meegaat met een paar soldaten op een één of andere vlakte. Een vliegtuig valt aan en een van de mannen raakte gewond. Toen werd Anton naar het Politiebureau gestuurd en kwam hij daar zijn oom Peter tegen die hem uit het gebouw bracht. Er is helemaal niks mis met deze scène. Hij is niet te lang of te saai, maar gewoon goed.
Daarna gaan we naar het tweede deel van de film. Hier verloor ik helaas de interesse in de film. De grote sprong kwam als een verrassing voor mij. Al de hele film werd elke emotie en moment tot op het uiterste uitgelegd en ineens maken ze een enorme sprong in de tijd, zonder een vloeiende overgang. Ik had niet eens meteen door dat die man, Anton was. Het had voor mij veel leuker/ minder verwarrend geweest als ze hadden laten zien hoe Anton ontwikkelde door de jaren heen.
Dus samengevat:
Interessant concept voor een film.
Personages hebben leuke persoonlijkheden.
Film had korter kunnen zijn.
De sprong tussen de jonge en oude Anton is te groot.
Score: 7/10
Het eerste gedeelte vond ik persoonlijk het beste. Als de hele film mijn aandacht erbij had kunnen houden had de score misschien wel een 8 of een 9 kunnen zijn. Ik snap welke boodschap deze film probeert over te brengen, maar dat maakt het nog geen geweldige film.