Log

Vond het een vermakelijke film. Mooi geschoten (no pun intended). Het einde past veel meer in de realiteit helaas van nu en het "siert" de film om er geen standaard en ze l"even nog lang en gelukkig-verhaal" van te maken. Want zo werkt het helaas niet in die wereld.

Best okey filmpje!

**Clayface (2026)**

Mwah...
Ik heb hier toch wel een beetje gemengde gevoelens over.

Het eerste deel van de film vond ik namelijk echt slecht. En dan bedoel ik ook écht slecht.
Slechte dialogen, matig acteerwerk en continu dat gevoel dat je naar een of andere goedkope B-film zit te kijken. Zelfs bepaalde camerashots en scènes voelden gewoon nét niet lekker aan. Alsof er iets niet klopte. (red carpet scenes en dat verschrikkelijk slecht in elkaar gezette tv interview; je maakt mij niet wijs dat er daadwerkelijk mensen in het publiek zaten).

Nu las ik ergens dat dit een bewuste artistieke keuze zou zijn geweest van de makers, maar als dat daadwerkelijk zo is, vind ik dat toch wel een héél bijzondere keuze. Waarom zou je als filmmaker bewust willen dat je publiek het gevoel krijgt naar een slecht geproduceerde film te kijken?

Maar goed. Dan gebeurt er iets bijzonders. Ergens halverwege begint de film ineens tempo te krijgen. Het verhaal wordt interessanter, de spanning neemt toe en we krijgen uiteindelijk zelfs een finale voorgeschoteld die ik oprecht vermakelijk vond.

En het pijnlijke van alles? Dat komt wat mij betreft voor een groot gedeelte doordat we dankzij het morphen ineens veel meer andere acteurs in beeld krijgen. Dat zegt natuurlijk ook wel iets over de hoofdrol en het acteerwerk in het eerste gedeelte van de film

En dan nog iets wat ik écht niet begrijp...Waarom bewaren we zijn final form voor letterlijk het ALLERLAATSTE shot?! Zeker wanneer de makers zelf nadrukkelijk hebben aangegeven dat er geen tweede deel komt. Ik snap dat gewoon echt niet. Je bouwt een hele film op naar de transformatie van een van de visueel(!) interessantste schurken uit het Batman-universum. Je hebt eindelijk de mogelijkheid om Clayface in zijn volledige vorm te laten zien en vervolgens krijgen we...

Een paar seconden. Einde film. Serieus?! Geef die man op zijn minst nog een paar minuten! Een actiescène! Een gevecht desnoods met een paar peasants! WHATEVER!

En dat is eigenlijk best typerend voor mijn ervaring met deze film. Er zit absoluut potentie (vaker gelezen online) in, en het laatste gedeelte bewijst ook dat de makers wel degelijk iets vermakelijks kunnen neerzetten. Maar waarom moet ik me dan eerst door zo'n ontzettend matig eerste gedeelte heen worstelen?

Kortom: een film met twee totaal verschillende gezichten. Ironisch genoeg best toepasselijk voor Clayface (HA!)

Eerste helft: 1/5
Tweede helft: 4/5

Eindoordeel: 2,5/5

Ja, mooi joh. Heerlijke film.

Schrok mij een paar keer volledig de blubber en voor het eerst in jaren heb ik tijdens het schrikken daadwerkelijk wat drinken laten vallen (betreft de jumpscare waar de hond zijn kop door de schuur boort) . Laatste keer was volgens mij de bekende jumpscare in Insidious. Het hele begin zat vol met die constante angst voor wat er mogelijk zou komen. Dat is echt enorm goed gedaan vond ik. Kan mij ook niet heugen dat ik zolang in spanning heb gezeten.

Ik heb zelf bijna alle games gespeeld op Resident Evil Village na en ik ben volgens mij één van de weinige die het wél kan waarderen hoe Zach Cregger dit heeft aangepakt. Dit is namelijk het verhaal van een NPC; freaking origineel! Ook het moment dat hij in de garage van het ziekenhuis een voicememo opneemt zoals je ze ook vindt in het spel.

Ik vond het einde, waar zo veel kritiek op is, daarom juist enorm sterk. Jammer en verdrietig, maar sterk. Ja, de daadwerkelijke spanning was wel een beetje weg op het einde en de focus werd meer gelegd op wat gore. Maar ik heb mij er niet echt aan gestoord.

Zeer vermakelijke film!

Zojuist gezien op HBO.

Ik heb de bioscoop er destijds bewust voor overgeslagen, maar wilde hem uiteindelijk toch zelf een kans geven. Ook geprobeerd om me zo min mogelijk te laten leiden door alle extreem slechte reviews die je overal voorbij ziet komen.

Ik bedoel ik vond The Flash best te doen, terwijl die film ook ongeveer met de grond gelijk werd gemaakt. Dus eerst zelf kijken, daarna pas oordelen.

En ik heb hier oprecht even over moeten nadenken, maar ik denk dat ik inmiddels weet waar het voor mij momenteel goed fout gaat met DC.

Ze nerfen hun eigen superhelden.
Ook Supergirl is gedurende het grootste gedeelte van deze film gewoon generfd. Op het einde na en een klein stukje ergens halverwege krijg je nauwelijks het gevoel dat je naar één van de machtigste wezens in het DC-universum zit te kijken.

En dat is toch juist wat we WEL willen zien?!
Bij Superman vond ik dat ze daar zelfs volledig in waren doorgedraaid. Volledig. Superman kwam bij vlagen gewoon als een sul over. En in de paar scènes waarin hij hier voorkomt, doen ze het gewoon weer.
Ik snap dat echt niet. Superman was voor mij altijd die bijna onbereikbare gentleman. Krachtig, zelfverzekerd, charismatisch, maar tegelijkertijd ontzettend vriendelijk en menselijk. Een good guy in bijna de meest letterlijke betekenis van het woord. Niet een sul.

Maar goed. Ik dwaal af

Dan de slechterik... Pfoe.
In de eerste plaats vond ik hem gewoon geen goede acteur op zijn minst gezegd, maar nog veel erger: dit is echt zo'n schurk die je morgenochtend vergeten bent. Geen interessant motief. Geen charisma. Geen moment waarop je denkt: ja, ik snap ergens waar deze gast vandaan komt. Hij is slecht omdat... hij slecht is. That's it.

En dan Lobo. Volgens mij heb ik ongeveer tweeënhalve nanoseconde Lobo gezien. Voor DC-liefhebbers toch echt geen lullig karaktertje. Dit is LOBO. Een krankzinnig sterke, bizarre en vooral enorm coole character binnen het DC-universum. En wat doen we ermee? Bijna niks.
Sterker nog: wat mij betreft hadden ze hem veel beter een veel grotere rol kunnen geven en eventueel zelfs als belangrijkste antagonist kunnen gebruiken. Daar had je zoveel meer mee kunnen doen.

En dan kom ik bij misschien wel mijn grootste probleem: Supergirl zelf. Dit voelt voor mij een beetje als Ellie in The Last of Us. Misschien is het oneerlijk tegenover de actrice, maar ik kijk ernaar en mijn hoofd zegt gewoon: Dit. Is. Geen. Supergirl.
En dat wordt alleen maar versterkt door de manier waarop ze geschreven is. Dat hele depressieve, cynische, drinkende, alles-kan-me-gestolen-worden-element...

Dit. Is. Niet. Supergirl!

Tenminste: niet de Supergirl die ik wil zien.
Voor mij zit juist een belangrijk deel van de aantrekkingskracht van Superman en Supergirl in het feit dat ze bijna ouderwets vroom zijn. Echte goodie-two-shoes. Ze hebben goddelijke krachten, maar kiezen er bewust voor om goede mensen te zijn. Optimistisch. Hoopvol. Bijna té netjes.

Dat contrast maakt ze juist interessant. Maar James Gunn lijkt heel erg de behoefte te hebben om dat soort personages eerst wat cynischer, knulliger, gebrokener of "menselijker" te maken. En misschien werkt dat voor sommige mensen. Voor mij werkt het totaal niet.

Ik hoef Superman niet cool te vinden omdat hij imperfect is. Ik wil Superman cool vinden omdat hij Superman is.

En hetzelfde geldt voor Supergirl. Het frustrerende is dat ik deze film tegelijkertijd ook weer niet MEGA slecht vond. Ik heb hem gewoon uitgekeken. Er zitten best wat vermakelijke momenten in en nergens had ik het gevoel dat ik naar de slechtste comicbookfilm ooit zat te kijken; die titel behoort tot The Marvels. Maar misschien is dat juist het probleem. Hij is gewoon...vergeetbaar. En dat vind ik bijna erger.

Want dit is Supergirl. Dit is DC. Dit zijn personages en een universum waar je echt iets gigantisch mee zou moeten kunnen neerzetten.

Pfoe... als Man of Tomorrow straks niet geweldig is, dan begin ik me serieus af te vragen hoe lang James Gunn nog de volledige vrijheid gaat krijgen bij DC.

Want ergens moet dit universum toch een keer écht gaan vliegen.

So... nu eerst even rustig worden.

5,5/10

vote posted

vote posted