Opinions

Even de moeite genomen een recensie te schrijven over deze horror/thriller uit 1997....

Gelet op de cover en de cast, weet je eigenlijk al wat je kunt verwachten.

Deze film met Jennifer Lopez, Ice Cube , John Voight en een mechanisch en CGI aangestuurde reuzenslang in de hoofdrol, valt moeilijk serieus te nemen.

Maar ach ..kon men dat toendertijd wel bij Jaws?

Desondanks het boven genoemde heeft deze film toch een vrij hoog entertaining gehalte.

Ten eerste weet de Peruviaanse regisseur Luis Llosa een heerlijk spooky sfeertje neer te zetten.

De film speelt zich af in de Amazone delta van Brazilië.

De locaties van deze film zijn werkelijk prachtig.

Zodra de Anaconda voor het eerst in beeld komt, gaat het een beetje mis...

De CGI van deze film is namelijk het meest zwakke punt ..met vlagen zelfs onbedoeld lachwekkend.

Ook het acteerwerk is niet noemenswaardig goed te noemen:

Lopez staat alleen maar mooi te wezen, en Ice Cube speelt gewoon weer zichzelf, zoals altijd..

John Voight is nog het meest imposant, als badguy, en is daarmee de gangmaker.

Al met al best een aardig popcorn filmpje.

Er zijn recentere films uit dit genre die een heel stuk slechter zijn...

Een visueel spektakel is deze sci.fi epos van de “van dik hout zaagt men planken” regisseur James Cameron zeker.

Kosten noch moeite zijn bespaard gebleven voor deze $235.000.000 productie.

Desondanks ben ik niet laaiend enthousiast over de film Avatar.

De film stelt mij op een aantal punten toch wat teleur.

Ik kreeg af en toe het gevoel alsof ik vanuit een speelfilm in een soort Pixar animatie film rolde.

Met name de overgang van analoog camerawerk naar CGI vloeit niet lekker in elkaar over.

Ook de combinatie van beiden verloopt niet naadloos.

De Na’vi wezens lijken niet echt van het scherm af te spatten zoals Gollem uit de Lord of the Rings films dat toch wel vol overtuiging kon.

Het vele gebruik van felle (oplichtende neon) kleuren had wel wat minder gekund..

Als ik in de regiestoel had mogen zitten , dan had ik de film wat grauwer en grijzer gemaakt.

De beelden die de CGI opleveren vind ik te over-belicht, over-contrasted en wordt er te weinig met schaduw gewerkt.

Op het acteerwerk van hoofdpersonen Sam Worthington en Zoë Saldana valt weinig aan te merken.

Stephen Lang speelt op kinderachtige wijze een bijna lachwekkende persiflage van een schurk, waardoor de wending, die de film later krijgt, vanaf het begin al een beetje verklapt wordt.

Alles bij elkaar meegeteld toch een redelijke voldoende voor Avatar.

3*

Merkwaardige film..

Het is lastig om deze film te classificeren in een hoofdgenre.

Drama , sci-fi , avontuur en thriller- ingrediënten vormen het recept, voor deze film die onder regie staat van regisseur Alfonso Cuarón.

Verhaal:

De achtergrond van het verhaal schets een post-apocalyptische nabije toekomst, waar allerlei guerillastrijdende groeperingen de wereld-orde omver hebben geworpen, en waar angst, totale chaos en anarchie heerst.

Dergelijk universum doet mij denken aan die van het computerspel Fallout.

Minpunt:

De locaties die als decor dienen , zien er helaas nogal hedendaags uit voor een film die in de toekomst afspeelt, (waarmee misschien ook wel wordt getracht een retro-futuristisch sfeertje neer te zetten) alsof de toekomst weinig technologische vooruitgang heeft meegekregen.

Lege industriehallen en verlaten slooppanden staan decor als (deprimerend werkende) achtergrond.

Gevoel voor surrealisme en creativiteit ontbreekt hier.

Pluspunt:

Na een moeizaam half uur raakt de film in een stroomversnelling , en wordt ook de cinematografie drastisch opgeschroefd:

Scènes met zeer technisch camerawerk .

Het kenmerkt zich door lange en beweeglijke shots die al draaiend centreren, in weinig ruimte, welke een beklemmend claustrofobisch gevoel oproepen...

Tijdens een aan één stuk door gefilmde actiescène zonder cuts, worden acteurs , figuranten en cameraploeg tot hoge prestaties gedreven.

“Het eerste half uur had ik nog een beetje het idee dat ik naar een arthouse film keek, maar al snel daarna werd duidelijk waar een groot deel van het budget aan is besteed in deze $ 72.000.000 productie, namelijk de cinematografie.“

De cast:

Clive Owen vervult zijn hoofdrol nogal saai en oppervlakkig , of ligt het aan het magere script?

Michael Caine speelt cliché-matig de doorgerookte oude hippie, en dat doet hij eigenlijk best aardig.

Julianne Moore geeft haar kleine rol geen enkele verve, in haar toch al korte appearance...

Het had leuk geweest als zij zich(als proeve van kunnen) een Engels accent had aangemeten.

Met haar “boeren North-Carolina geknauw” valt ze buiten de boot, van de grotendeels Engelse cast.

Conclusie:

Een film met een duidelijke boodschap, en actuele ethische vraagstukken , die toch nog wel wil verrassen , hier en daar.

De achtergrond van het verhaal spreekt mij echter totaal niet aan.

De sets vind ik benedenmaats voor een $72.000.000 kostende productie.

Acteerwerk is redelijk tot matig.

Mijn hoge waardering is grotendeels uitgegaan naar de samenwerking van regie en camerawerk voor Children of Men.

Alles bij elkaar opgeteld: net aan een kleine voldoende.

3.0*

Met enigszins hoge verwachtingen, naar aanleiding van de idioot hoge ratings, deze film bekeken op een regenachtige zondagmiddag:

Echter, gedurende de 2 uur en 11 minuten die deze oorlogsfilm duurt, heb ik mij eigenlijk doodverveeld.

Er lijkt van alles mis te zijn met deze film, gebaseerd op het waar gebeurde verhaal over de heldendaad van Desmond Doss.

De casting lijkt mij een opeenstapeling van ongelukkige keuzes ...

Voor de hoofdpersoon Doss (vertolkt door Andrew Garfield) had ik liever een andere acteur gezien .

Ook is de rol van drill sergeant, Vince Vaughn totaal niet op het lijf geschreven .

De Engelse Sam Worthington lijkt wereldvreemd in zijn rol als Amerikaans soldaat.

Daarbij laat ook het acteerwerk zeer te wensen over:

Garfield is in zijn rol als hoofdpersoon Doss toch niet geloofwaardig genoeg, en weet mij als kijker niet te overtuigen.

Dit mede door zijn 1 dimensionale manier van acteren, en zijn stoïcijnse blik , die mij hoe langer hoe meer stoorde.

Ook lijkt hij voortdurend te worstelen met zijn aangemeten accent.

Vaughn komt er het slechtst vanaf.

Hij komt totaal niet geloofwaardig over als drill instructor, mede door zijn zachtaardige charisma, en zoutzakkige voorkomen .

Worthington weet zijn rol weinig verve te geven, en is daarmee een kleurloos personage.

Het ontbreekt allemaal een hoop aan drama, waardoor deze film mij gewoon niet pakt, niet meeneemt.

Dit mede misschien door de matige regie van Mel Gibson.

Hij geeft duidelijk een religieuze boodschap, pacifistisch neigt het zelfs .

De gevechtscenes in de film zijn rauw en bloeddoordrenkt, wat ook Gibson’s kenmerkende retoriek is.

De pacifistische boodschap rijmt slecht met het bloederige, op een of andere manier.

Het scenario is saai en voorspelbaar, maar er was natuurlijk weinig ruimte voor artistieke vrijheid, daar Hacksaw Ridge een waargebeurde verhaallijn hanteert.

Het verhaal kabbelt maar voort zonder echte verrassingen en wendingen .

Al met al een vrij matige oorlogsfilm .

Mel Gibson heeft qua regie enkele aardige films op zijn naam staan, maar met Hacksaw Ridge laat hij mij teleurstellen, en kan daarmee lang niet tippen aan een Kubrick , Spielberg of Coppola.

Ik zou deze film niet voor de 2e keer willen zien.

Indrukwekkende horror/ thriller van de “vader der blockbusters” Steven Spielberg.
Een absolute klassieker.

“Farewell an adieu , me dear Spanish ladies”.....?


Een dikke vraatzuchtige witte haai terroriseert het badplaatsje Amity, en er wordt een klopjacht op de vis geopend. Sheriff Brody gaat samen met zoöloog Hooper en de weerbarstige haaienvanger Quint de strijd aan tegen dit uit de kluiten gewassen zeemonster.
Zet de tartaarsaus maar vast klaar..

Vooral Robert Shaw speelt hier een geweldige rol , als de norse en eigenzinnige Quint.
Opmerkelijk:
Spookachtig huiveringwekkend, en intrigerend is als hij , op meerdere momenten gedurende de film, het zeemanslied “Spanish Lady” zingt...als of hij al lijkt te weten welk lot hem wacht.
Dit zorgt ook wel een beetje voor een haunting bovennatuurlijk sfeertje.

Roy Scheider is de nieuwbakken sheriff Martin Brody. Een wat klunzige man, maar met een groot gevoel voor verantwoordelijkheid .

Richard Dreyfuss speelt de studentikoze wetenschapper.

De muziek voor de film kreeg een Oscar.
De dreigende melodie van de 2 laagste noten op de piano, staan vandaag de dag synoniem aan ‘ naderend gevaar ‘ ...

De film is heel sterk in de opbouw.
De haai blijft lang buiten beeld, maar elementen als de monotone muziek, en 1 dimensionaal camerawerk bouwen de spanning geleidelijk op.
Spielberg improviseert hier noodgedwongen, maar (zoals later zal blijken) zeer succesvol.
Op de set waren er namelijk voortdurend technische problemen met Bruce, zoals de mechanische haai door de filmcrew werd genoemd.
Zodoende was Bruce niet gebruiksklaar, toen de opnames begonnen.

Als Bruce eindelijk in beeld komt , ziet hij er vrij realistisch uit qua uiterlijk , maar de manier van voortbewegen is lomp en traag ; niet zoals we tegenwoordig witte haaien (op spectaculaire wijze) zeeleeuwen uit de lucht zien snaaien in documentaires op Discovery Channel.
Op dit punt raakt de film na 43 jaar een beetje over de houdbaarheidsdatum,
maar ach... er waren in 1975 ook nog niet zoveel wetenschappelijke feiten bekend over witte haaien.

Al met al een zeer geslaagd film.
Beste film uit het haaiengenre.

4*

Bravo!

Bravo voor dit meesterwerk van de grootmeester van de psychologische drama.

Deze film heeft mij geen minuut verveeld.

Regisseur Roman Polanski doet waar hij goed in is, en maakt door gebruik van zijn kenmerkende signature style en oude trucs , een zeer meeslepend drama van dit waargebeurde verhaal over de Joodse pianist Wladyslaw Szpilman.

De film is vanuit Polanski’s visie , zeer waarschijnlijk deels autobiografisch, daar hijzelf precies hetzelfde lot heeft ondergaan als de hoofdpersoon in de film.

Ook Polanski heeft de gruwelen van het nazi regime aan der lijve ondervonden , en dat kun je in deze film aanvoelen, zo intens en aangrijpend als hij het op doek weet te brengen .

Ik vind zelfs dat hij in dat opzicht, in bepaalde fragmenten, nog beter slaagt dan collega Spielberg, met zijn Schindlers List.

Terecht is dan ook de Oscar ( niet zelf in ontvangst genomen) die hij voor zijn regie van deze film kreeg.

Polanski neemt qua opbouw wel aardig zijn tijd ( kenners van zijn films herkennen dat) maar saai wordt het niet.

Er gebeurd van alles, en er wordt gelukkig ook naar een climax gewerkt, al is het niet wat je verwacht dat er gaat gebeuren.

Er ontbreekt in deze film een rol als hoofdschurk , maar door de pessimistische ondertoon van de film, die van een hopeloze realiteit, krijgt de kijker de inbeelding dat er een hoop haat en hebzucht schuilt in mensen ..

Subliem ook het camera werk.

Scenes zijn uitstekend in beeld gebracht.

De sets zijn groots en met veel figuratie.

Kostuums en locaties zijn ook zeer goed in detail gebracht .

De cast wordt tot top prestaties gedreven door de oude baas.

Adrien Brody lijkt haast wel gemaakt voor zijn rol en verdiende , naar mijn mening , ook terecht zijn Oscar.

Hij gaat als pianist Szpilman helemaal op in zijn rol.

Magistraal.

Er valt eigenlijk niets aan te merken op deze film.

Zeer dikke voldoende.

Een must voor de klassieke filmliefhebber!

4.5*

Deze actie/scifi uit 1987 was één van mijn favorieten uit mijn tienerperiode.

Laatst weer eens teruggekeken...

De film blijft imponeren, moet ik toegeven.

Het hoge testosteron gehalte in deze film is ongeëvenaard over the top, maar dat was ook wel de tijdgeest van halverwege jaren 80 van de vorige eeuw, alhoewel deze film daarmee werkelijk de kroon spant in het genre.

Regisseur John McTiernan weet goed een beklemmende sfeer neer te zetten met een aangenaam tempo , en spanning wordt goed opgebouwd .

Ook goed is de geweldige casting .

Verwacht geen Oscar- waardige prestaties van de acteurs, waaronder Big Arnie.

Deze film was nog van vóór de tijd dat de acteerprestaties van Schwarzenegger iets overschat werden, en misschien daarom vind ik dit één van zijn betere rollen .

Special effects zijn ook ruime voldoende, zeker voor die tijd, behalve de bliksems en lasers zien er wat lame uit.

Er vallen verder nog wat kleine puntjes aan te merken op het technische vlak, zeg maar het draaiboek en edit, maar al met al toch een goede en vooral originele film.

Klassieker!

Aardige film, deze horror klassieker!

Het verhaal komt van mystery/suspense bestseller schrijver Stephen King.

Dat is om te beginnen al een mooi pluspunt, voor mij.

Deze film bevat prachtige shots op mooie sets, die erg op de verbeelding doen inwerken .

Opmerkelijk is ook de begeleiding van valse , monotone muziek daarbij,die zeer intens op de zenuwen werkt.

De altijd even maniakale Jack Nicholson acteert hier vrij doorzichtig . Soms teveel zichzelf ( vooral als hij weer overdreven articuleert) , soms weer bijna lachwekkend serieus, maar weet eenmaal als schizo toch leuk te overtuigen.

Ook leuk om te zien is , hoe deze man drama met humor kan combineren door middel van zijn onmiskenbare mimiek en gevoel voor timing.

Shelley Duvall speelt de lijzige echtgenote, (die emotioneel instabiel is en zich ondergeschikt opstelt naar haar man) en zit daarbij prima in haar rol.

Haar veelvuldige, diep ellendige gejammer schraapt werkelijk door merg en been, en ze schept daarmee verbluffend veel drama, iets wat goed van pas komt als ingrediënt voor deze geslaagde psychologische horror-thriller .

Minpunt vind ik de manier waarop bepaalde (slow-motion) beelden telkens weer herhaald worden , gedurende de film, met name de liftscène.

Slechte truc van regisseur Stanley Kubrick

en ook slecht edit werk.

Al met al een vermakelijke film.

3.5*

Stoner roadmovie uit 1978.

Het komische duo Cheech & Chong ,samen in hun meest vertrouwde rollen als de Latino en de eeuwige hippie.

In deze komische film doen de 2 heren zich rijkelijk tegoed aan allerlei geestverruimende lekkernijen , en dan met name de cannabis...

Deze film maakt werkelijk reclame voor dit ‘kruid der vergetelheid’ .

Tommy Chong zet hier zeer overtuigend en geloofwaardig zijn rol neer als de ultieme hippie: meneer woont nog bij zn ouders en heeft nog nooit gewerkt, zijn leven draait enkel om weed en lsd (kennelijk zijn enige ambitie) en zodoende is hij voortdurend high of in een trip.

Zijn vertekende perceptie op de realiteit zorgt voor flauwe grappen .

“Hey man, you saw that?

Did that really happen?”

Cheech Marin speelt de Mexicaanse migrant , die onverwacht in aanraking komt met Chong , en vanaf dat moment zijn ze onafscheidelijk van elkaar.

Marin, ook niet vies van een blowtje ,raakt door Chong zijn excessieve drugsgebruik op het het slechte pad .

Ze worden door justitie achterna gezeten..

Up in Smoke.

De “haters”: de gevestigde orde , ofwel iedereen die geen drugs gebruikt is de anti-held , lijkt de boodschap die deze stoner-comedy draagt .

Flauwe humor met scènes als : nietsvermoedende burgertypes die per ongeluk met cannabisrook in aanraking komen...

Een lekkere foute film zonder verhaal, de humor houdt de boel op de been.

3*