Opinions

Soms heb je een heftig moment nodig om te beseffen dat het hebben van een drugsverslaving zeer slecht is. Eric LeMarque had dat toen hij merkte dat hij meth belangrijker leek te vinden dan zijn eigen leven. Een film die weet te boeien maar niet meer dan een middenmoter is.

Het verbaast mij trouwens dat Josh Hartnett in zulke films speelt. Want ik denk echt dat hij op het allerhoogste niveau kan acteren, net als bijvoorbeeld Leonardo DiCaprio. Zonde.

Leuke film met een geweldige openingsscène. Later begint het inderdaad een beetje te vervelen maar dat is meestal het geval bij animatiefilms. Vogels als Chuck en Bomb zijn amazing. Wel jammer dat het net als de meeste animatiefilms ook allemaal te voorspelbaar is. Prima keuze voor een avondje genieten.

Man, de Japanse cinema heeft veel verborgen pareltjes zeg.

Aoi Haru (2001) laat een groep studenten zien die met hun toekomst worstelen vanwege hun slechte prestaties op school. Hoofdpersonage Kujo en zijn schoolmaten zijn erg interessante mensen. Het is goed mogelijk dat je de film niet leuk vindt omdat het erg vreemd, donker en somber kan overkomen. Nou, hier ben ik dol op!

Met heel veel amazing shots heeft Toshiaki Toyoda een prachtige film gemaakt die onder andere een fenomenaal maar idioot klappenspel en een legendarisch einde van tien minuten bevat.

Mijn eerste Toyoda en nu al ontzettend veel zin om zijn andere films te kijken.

4,5*

De Redux-versie gezien en ik begrijp nu waarom mijn oudere broer mij deze film aanraadde. Een film met nogal wat gruwelijke momenten die je tot denken aanzet. Het is totaal niet raar als je met een ernstige trauma thuiskomt na een lange tijd in zo'n hel te hebben geleefd. Geweldig initiatief van Coppola.

Bestonden er maar meer mensen als Seyolo op deze planeet. Loyaal, eerlijk en niet arrogant. Heerlijk figuurtje.

De film zelf is best vermakelijk maar geen topper. Frankrijk is een prachtig land. Bewoners van Marly-Gomont in de film zijn ook lekker Frans en ik heb soms echt moeten lachen.

Altijd lullig als je eerst iets moet bewijzen voordat je wordt geaccepteerd. Blij dat iedereen elkaar in de loop der tijd steeds makkelijker accepteert, al gaat dat tegenwoordig nog altijd verschrikkelijk.

Een ouderwetse film over een stel middelbare scholieren dat elkaar voor het eerst ontmoet op een zaterdag. Ze moeten dan nablijven op school en krijgen de opdracht om een opstel te schrijven. Wat daarna allemaal gebeurt, is aan de regisseur. Leuk gedaan, ik begrijp zijn bedoelingen goed. Maar ik had het graag anders gezien. Denk dat veel andere kijkers, vooral van mijn leeftijd, dat ook hebben.

Stanley Kubrick. Het blijft een meesterlijke regisseur.

Maar de meeste credits gaan wat mij betreft naar de auteur van A Clockwork Orange, Anthony Burgess. Man, hoe verzin je zo’n verhaal? Sterker nog, best knap dat hij zo’n boek kon schrijven nadat zijn hoogzwangere vrouw was aangerand door vier gedeserteerde Amerikaanse soldaten waarna het kind overleed.

Malcolm McDowell haalde letterlijk alles uit zijn rol in de film. Mijn mond viel gewoon open. De verhaallijn is briljant. Kubrick is een fenomeen als het gaat om het meeslepen van kijkers in een overtuigende vertelling. Barry Lyndon (1975) is daarbij een uitstekend voorbeeld.

Nog altijd weet ik niet precies wat A Clockwork Orange met mij heeft gedaan. Ik sta helemaal versteld van de film.

A fucking absolute masterpiece.

Mijn tweede Zahler.

Na zijn debuutfilm Bone Tomahawk uit 2015 te hebben gezien, liet Zahler een sterke indruk op me achter. Niet omdat die film goed was maar omdat hij de vaardigheden heeft om een topregisseur te worden. In Bone Tomahawk zitten er ondanks het goede verhaal en het mooie camerawerk best veel verbeterpunten. Het tempo was niet hoog, de dialogen waren soms niet goed georganiseerd en sommige scènes waren niet eens nodig. Toch wist de film me net op het randje te boeien. Ik hoopte daarom dat Zahler zich op zijn zwakke punten zou richten in zijn volgende films.

Helaas is dat niet gebeurd bij Dragged across Concrete. Bijna elke dialoog begint ijzersterk maar door de eigenzinnigheid van Zahler slaat het meestal nergens meer op. Je ziet wel dat hij het blijft proberen maar hierin is hij tot nu toe niet geslaagd. Het introduceren van de personages is wel goed gedaan. De finale is leuk bedacht maar door het trage verloop van het verhaal raak je na twee uur eigenlijk al uitgekeken. Het maakt je dan niets meer uit hoe het eindigt. Erg jammer.

Het werk van Zahler wordt volgens velen vergeleken met de films van Quentin Tarantino. Ik kan dat begrijpen maar wat mij betreft kan Zahler simpelweg niet tippen aan Tarantino. Ik blijf wel geloven dat Zahler in staat is om een meesterwerk te maken. Dit lukt alleen als hij bereid is om aan zijn zwakke punten te werken en in bijna elke scène op het hoogtepunt te laten eindigen.

Hoewel ik blij ben dat veel kijkers Dragged across Concrete een goede film vinden, voor mij is het niet goed genoeg.

2,5*

Enthousiast werd ik toen ik las dat Zac Efron de rol van Ted Bundy zou spelen. Efron is een zeer vermakelijke acteur die meestal in de kijker loopt bij matige films. Ik had een sterk gevoel dat hij het zou flikken. Tijdens het kijken kreeg ik echter argwaan want Bundy leek mij in de film totaal geen gestoorde gek. Het leek zelfs alsof Berlinger heel graag wilde dat Bundy onschuldig was. Als je de beelden van de echte Bundy bij de credits ziet, dan zie je meteen een misselijkmakende psychopaat. Efron heeft gewoon niet alles gegeven. Erg jammer. Lily Collins deed het daarentegen heel goed.

De film zelf was net vermakelijk genoeg om te volgen. Het was alleen nooit spannend en de moorden bleven uit. Moet je echt zestien zijn om deze film te mogen zien? Ik had verder graag meer van Bundy's dubbelleven gezien. Mr. Brooks uit 2007 is een goed voorbeeld. Dan is er af en toe wat actie en dus ook wat spanning.

Het idee was goed maar de uitvoering dus minder. Als dit project bijvoorbeeld van Martin Scorsese of Quentin Tarantino was geweest, dan kregen we sowieso een totaal andere film met een totaal andere cast voorgeschoteld. Dit is misschien wel een persoonlijke mening maar ik vind dat grote verhalen alleen door mensen met een sterke filmcarrière mogen worden geregisseerd. Berlinger heeft dat niet.

Teleurstellend. Als er een film komt waarin Will Smith, Jason Bateman en Charlize Theron spelen, dan heb je meestal hoge verwachtingen. Het is echter een nutteloze film geworden. Zonde.

De humor zat er wel in en Charlize Theron was alweer heel beeldschoon.

Wát een oorlogsfilm.

Quentin Tarantino flikt het elke keer weer. Een heer en meester op vlak van storytelling. Het verbaast mij steeds weer dat hij na meerdere meesterwerken geen Academy Award voor beste regisseur heeft gewonnen. Ik ben benieuwd of hij daarin wel slaagt met zijn meest recente film ‘Once upon a Time … in Hollywood’. Aangezien er helaas nog steeds sprake is van een grote vriendjespolitiek onder de leden van de Academy blijft die kans klein.

‘Inglourious Basterds’ begint met misschien wel een van de beste openingsscènes die ik ooit heb gezien. We leren dan voor het eerst Christoph Waltz kennen, die de rol van SS-Standartenführer Hans Landa speelt, oftewel de Jodenjager. Met zijn rol werd Waltz in een klap wereldberoemd. Dat hij hiermee de Oscar voor beste mannelijke bijrol heeft gewonnen is meer dan terecht. Wat mij betreft alleen al voor zijn acteerprestaties in die openingsscène. Zo heerlijk maar ijzersterk geacteerd.

Brad Pitt doet het met zijn rol als Aldo Raine fantastisch, een brute nazidoder gespecialiseerd in het inkerven van swastika’s. Zijn Basterds onder andere de Berenjood (Eli Roth) en Hugo Stiglitz (Til Schweiger) zijn ook heerlijk gestoord.

Tarantino wilde per se Duitse acteurs voor de Duitse rollen, Britse acteurs voor de Britse rollen en Franse acteurs voor de Franse rollen casten. Hierdoor heb je in de film alleen maar keigoede acteurs. Dat Sergeant Werner Rachtman (Richard Sammel) in het tweede hoofdstuk met een overduidelijk Duits gezicht ’Fuck you… and your Jew dogs!’ zegt is zo gruwelijk mooi gedaan. Voor mij is dit een goed voorbeeld waarom Tarantino fenomenaal is in het maken van meesterwerken.

Hoofdstuk nummer vier is absoluut mijn favoriet. De scène in de taverne is naast de discussie over het belang van fooien geven in ‘Reservoir Dogs’ (1992) en de uit de hand gelopen koffiepauze in ‘The Hateful Eight’ (2015) een van de uitmuntend bedachte groepsgesprekken door Tarantino. Zo donker komisch. Ik ben hier een grote fan van.

Het einde viel echter tegen. Na de walgelijke daden van de Jodenjager raak je gewend aan zijn honger naar Joden en dan blijkt ineens dat hij immuniteit na de oorlog belangrijker vindt dan het voorkomen van een grote aanslag waarna Landa ook nog alle Basterds had kunnen doden. Jammer.

Hoewel ik het niet helemaal eens ben met het einde, Tarantino weet zijn publiek altijd wel te vermaken. Ik heb ongelofelijk veel van de film genoten. Ik hoop zeer van harte dat hij tot zijn dood films blijft maken.

Een heftige film die vertelt over een groep Amerikaanse soldaten die staan te popelen om twee weken lang oorlog te voeren maar totaal geen idee hebben dat ze maandenlang in de diepe woestijn zouden moeten wachten totdat er iets gebeurt.

Dit resulteert in het doordraaien in de extreme hitte en de bijtende humor die ze gebruiken om te overleven. Het wordt erger als ze erachter komen dat hun geliefden thuis het wachten zat zijn en besluiten om met een ander het bed in te duiken. En dat terwijl de soldaten een oorlog uitvechten die door een ander land is veroorzaakt. Diep triest.

Sam Mendes weet heel goed weer te geven hoe de soldaten langzamerhand gek worden maar elkaar blijven ondersteunen om de oorlog te overleven. Uitstekend gedaan.

Heerlijke film.

Kitano zorgt ervoor dat zijn films ook bij het herzien op een hoog niveau blijven. Het lijkt zo simpel om zulke films te maken, maar dat is het juist niet. Erg knap.

Bijzonder en dankbaar om de vriendschap tussen Masaru en Shinji te mogen volgen. Twee jongens die dol zijn op niksen en afpersen van medescholieren. De grappen die ze uithalen zijn hilarisch. Op een dag krijgen ze met karma te maken en belanden ze uiteindelijk bij een boksvereniging. Masaru gaat zelfs verder om een snelle carrière te maken bij de Yakuza.

Wat ik verder heel mooi vind aan de film is dat het ook een kort verhaal bevat over een medeleerling die hartstikke verliefd is op een jonge medewerkster van een restaurant waar Masaru en Shinji regelmatig lunchen. Een verhaaltje dat achteraf totaal geen rol heeft in de film. Echt een ding voor Kitano. Fantastisch.

Een rustige film die voor velen eigenlijk helemaal nergens opslaat. Begrijpelijk want je moet hier wel een aparte smaak voor hebben. Voor mij persoonlijk is het een absolute topper. Jarenlang fan van Kitano en bij het herzien blijft Kizzu Ritân super genieten.

Leuke film met een geweldige cast maar meer zat er gewoon niet in.

Bijzonder project van Barry Jenkins. Heel moeilijk te beoordelen. Ik weet niet precies wat ik hiervan moet vinden.

Het was helemaal niet leuk om ernaar te kijken. Het is heel triest om telkens te beseffen dat dit daadwerkelijk gebeurt in onze bizarre wereld. Mensen die op hetzelfde geslacht vallen horen gewoon hetzelfde behandeld te worden als heteroseksuele mensen. En dan heb je ook nog een verslaafde moeder die je om geld smeekt om weer te kunnen gebruiken.

De film kent bijna helemaal geen positieve scènes. Het blijft een ijzersterk verhaal maar het heeft mij alleen maar boos gemaakt. Ik weet dat cinematografie kunst is maar ik heb hier gewoon niet van kunnen genieten. Het camerawerk bevalt mij trouwens ook niet echt. Waarom film je bijvoorbeeld een gesprek tussen twee mannen steeds in een cirkel rond?

Ik kan me voorstellen dat dit project de Oscar voor beste film heeft gewonnen. Maar dat Mahershala Ali de Oscar voor beste mannelijke bijrol heeft gekregen… Serieus? Die kan niet eens een sigaret roken.

Papillon.

Toen ik de film op Netflix voorbij zag komen, moest ik twee keer knipperen. Heeft de originele film uit 1973 echt een remake? Omdat ik nog maar 26 jaar jong ben en de originele film van liefst 46 jaar geleden nog nooit heb gezien, vond ik het een mooie kans om achter te komen wat ‘Papillon’ nou precies inhield. Ik besloot om niet eerst de originele film te zien want deze versie hoort bij mijn generatie. Dus, maar alvast een pizza besteld en op de X-button van mijn PS4-controller gedrukt.

Eerlijk gezegd had ik eerst twijfels over Charlie Hunnam. Als je Sons of Anarchy hebt gezien, dan weet je dat hij de top nooit zal bereiken. Wetend dat de originele film uit 1973 een klassieker is, moesten ze wel veel vertrouwen hebben om Hunnam zo’n rol te geven. Dat werd meteen duidelijk in de openingsscène. Ik kreeg er kriebels van. Wat deed hij dat goed. Zijn stomme loopje in zijn tijd in Parijs was uiteraard gênant om ernaar te kijken, maar dat is toch een piepklein detail. Dat zag je niet eens meer terug in Camp de la Transportation.

Rami Malek was ook echt goed. In het begin kwam hij een beetje sukkelig over, maar dat heeft hij dus uitstekend geacteerd. Hartstikke mooi om te zien hoe hij in de film groeide. Hij leerde bijvoorbeeld dat geld niet alles kan oplossen en dat mensen totaal anders kunnen zijn dan je denkt. Hij speelde in sommige scènes ijzersterk. Vooral wanneer Hunnam zijn eerste poging doet om te ontsnappen. Genieten.

De vriendschap tussen Hunnam en Malek was prachtig om te volgen. Heel knap uitgewerkt door Noer. In het verloop van de film werd het tempo steeds hoger wat alles spannender en realistischer maakte. Ik heb me totaal geen moment verveeld. Natuurlijk waren er minpuntjes. Hunnam als bejaarde was bijvoorbeeld niet om aan te zien. Maar je weet wat ze zeggen. Geen film is perfect. Ik heb veel van de geweldige duo genoten.

Nooit verwacht dat de film mij zo zou raken dat ik na het kijken steeds weer moest denken aan het avontuur van de twee mannen. Ik overwoog om de film een mooie negen te geven. Maar de volgende dag wilde ik tot mijn grote verbazing de film opnieuw kijken. Dat doe ik zeer zelden. Ik had gewoon het gevoel dat ik nog niet alles had gezien. Na de herziening overtrof het al mijn verwachtingen. De liefde tussen Hunnam en Hewson was om van te kwijlen. De scènes in de beruchte cel waren uitmuntend gedaan. Ik sta nog steeds versteld.

Voor mij was er absoluut geen gebrek aan impact. De film deed mij heel veel. Ik voelde mij zeer betrokken bij Papillon en Dega. Dit meesterwerk uit 2017 heb ik daarom enthousiast aan mijn lijst van favoriete films toegevoegd en verdient van mij een hele dikke 10.

Heerlijke thriller.

Een arrogante advocaat die alles doet om te winnen is de ideale rol voor Richard Gere. Al zie ik Christian Bale dat ook wel doen. Dé ster van Primal Fear is wat mij betreft toch Edward Norton. Fenomenaal in de scène waarmee de kijker kennismaakt met Roy.

Wat is Laura Linney in deze film bloedmooi. Maura Tierney ook. Bij elkaar dus een geweldige cast voor zo’n film die ook nog een verrassende plottwist kent. Ik had het zelf totaal niet verwacht. Ik voelde wel dat er nog iets ontbrak maar dat werd dus pas aan het eind van de film duidelijk.

Mooie poster trouwens!

Nu ik eindelijk Romeo + Juliet heb gezien, kan ik de negatieve reacties van mijn vrienden begrijpen. Een origineel idee veranderen eindigt vaak in een teleurstellend resultaat. In dit geval gaat het om het veelbesproken verhaal in moderne tijd te filmen. Ik vind de moderne stijl eerlijk gezegd echt geweldig. Wat mij betreft kan je hier zelfs een serie van maken. Alleen maakt dat het niet beter dan de oude stijl.

Verder was Leonardo DiCaprio zoals altijd meesterlijk. Claire Danes speelde een fantastische rol. Aan de andere kant viel Paul Sorvino, uitstekend gespeeld in GoodFellas uit 1990, ontzettend tegen. Misschien wel omdat ik dat niet van hem was gewend, maar ik walgde er echt van. Wat een clown.

Het waren twee dikke uurtjes genieten. Eigenlijk ook omdat ik een zwak heb voor romantiek.

Om eerlijk te zijn vind ik het idee best creatief. Het is net als het afslachten van mensen door dieren. Maar de manier om de film te maken vind ik jammer genoeg heel erg flauw. Het begint wel realistisch maar gauw merk je later dat het gewoon een film zonder doel is. Na een half uurtje is het gewoon niet grappig meer. Een geweldig idee maar de uitwerking heeft het helaas geweldig verpest.

Als kind maak je veel dingen mee en soms brengt het met zich mee naar je oudere jaren. Dan worden er onbewust fouten gemaakt en je kunt daar alleen maar van leren. Miles Teller is een geweldige acteur. Shailene Woodley ook. Alleen heeft het verhaal mij helaas niet echt weten te raken. Wel een aardige film om naar te kijken.

Gisteravond in de bioscoop gezien. James McAvoy was geweldig met zijn verschillende persoonlijkheden. De meisjes deden het ook aardig goed. Maar dan houdt het ook op. Geen schrikmomenten gehad, af en toe moeten vervelen en het einde was matig. Het grote pluspunt van deze film was duidelijk de acteerprestaties van McAvoy, waarbij ik soms letterlijk moest glimlachen omdat hij zich zo goed in zijn rol leefde.

Altijd lastig om zich in te houden tegenover Duitsers die het leven van miljoenen mensen hebben geruïneerd. Het is alleen ontzettend belangrijk om ook te weten dat veel van hun landgenoten niet de gemene nazi's die het op de joden hadden gemunt maar net als wij gewone mensen zijn. De jonge jongens in de film voelen zich hoe dan ook natuurlijk machteloos tegenover kwade Denen. Niet eerlijk. Treurig om naar te kijken maar aan de andere kant ook een goed voorbeeld van het idee dat oorlog nergens opslaat.

Als je zo’n aardige cast bij elkaar weet te sprokkelen, dan verwacht je een goed project. Maar helaas is Unlocked een matig resultaat geworden. Veel te voorspelbaar en op geen enkel moment was het spannend geweest. Het verhaal is leuk bedacht maar nieuw is het niet.

Verder valt het op dat Orlando Bloom eerder het gezicht van deze film is dan Noomi Rapace, de hoofdrolspeelster. Beetje misleidend als je tijdens het kijken merkt dat Bloom eigenlijk een piepkleine bijrol speelt. John Malkovich was wel goed. Ik vraag me eigenlijk af waarom hij überhaupt in zulke films speelt.