Opinions

Net terug van de 'exclusieve wereldpremière' in Antwerpen, die met 10.000 genodigden toch niet zo exclusief was. En jammer genoeg ben ik toch wat teleurgesteld. Het begon allemaal wel goed, met het verhaal dat na een kleine 10 minuten al gezet is, maar daarna ging het bijna uitsluitend bergafwaarts. This ain't Day of the Jackal!

Het eerste dat opviel is dat Koen De Bouw na 20 jaar nog steeds maar 1 personage kan spelen, dat van de stijve hark. En hij wordt er steeds slechter in volgens mij. Dat zie je vooral aan de goedkope Sherlock ripoff dat Professor T. is op Eén, maar hier dus ook weer. Naast Koen De Bouw hebben we dan nog enkele typetjes -- want dat zijn het -- die over het algemeen voor de komische noot moeten zorgen, maar vooral zeer geforceerd aanvoelen. Van Looy spreekt altijd over zijn grote idool Hitchcock, maar het grote verschil tussen die en Van Looy is dat bij Hitchcock de humor altijd perfect de spanning aanvulde. Bij De Premier daarentegen blijft het bij grapjes die er precies achteraf ingestopt zijn om de film toch wat luchtiger te maken. En dan heb je nog de Amerikaanse derderangsacteurs, die door hun ondermaats acteerwerk extra opvallen in een Vlaamse film als deze. Maar gelukkig hadden we nog een paar vrouwelijke Vlaamse rollen die hun rol wel goed vervulden.

Het verhaal dan, dat is zoals het een echte Van Looy-film betaamd, volgespekt met Amerikaanse clichés. Maar het zijn niet de clichés die me het meeste stoorden, die eer ging toch wel naar het anticlimactische einde, zoals Jigsaw hier boven mij al zei. Sowieso sloegen de laatste 20 minuten al nergens meer op. Ergens in het midden van de film leek het even alsof het toch nog leuk kon worden (toen zijn vrouw op de hoogte was van het overspel en het leek alsof ze nu enkel nog maar aan zichzelf en de kinderen zou denken, en daarbij Koen De Bouw via zijn schuldgevoel zou verplichten om de president te vermoorden), maar daar kwam uiteindelijk niets van in huis. En als klap op de vuurpijl gebruikte hij zelfs een bepaalde plottwist 2x!

Visueel valt er niet zoveel te zeggen. Het was wel te zien aan de actiesequenties dat hij inderdaad de Jason Bourne-films had gebruikt als inspiratie (zoals hij zei in interviews). En daarnaast had je natuurlijk nog het typische hypermoderne alziende control center, waarmee Van Looy nog eens laat zien dat hij altijd 10 jaar achterloopt op de Amerikaanse clichés. Wat natuurlijk ook kan komen omdat hij maar om de 8 jaar een film uitbrengt

Ook de soundtrack is zeer generiek en deed mij eigenlijk voortdurend aan een andere film denken, maar ik kon er mijn vinger niet opleggen welke precies.

Maar het grootste probleem van de film was voor mij toch het gebrek aan sympathieke personages. Het Wild Bunch-syndroom, zeg maar. Zonder die is het voor mij persoonlijk heel moeilijk om echt op te gaan in een film (met als gevolg dat ik des te meer begin te letten op alle andere problemen van hierboven). Want zeg nu zelf, eenmaal je begint te rooten voor de chauffeur, dan schort er toch iets aan het script. Dan werd er nog een schepje bovenop gedaan met een heel gewelddadige scene (en dat zeg ik niet snel, als grote fan van Irréversible), die volgens mij vele kijkers gaat afstoten. (Langs de andere kant vond ik het wel gedurfd en onverwacht dat zoveel personages gewoonweg koelbloedig afgemaakt werden.) Neem dan nog het offensieve moslimpraatje op het einde (Van Looy is duidelijk niet de beste in politieke dialogen schrijven) en het vervelende einde, en je hebt een film waarvan velen volgens mij teleurgesteld gaan terugkomen.

Het concept had me doen hopen op een nieuwe Vlaamse klassieker, maar voorlopig blijft De Zaak Alzheimer toch mijn favoriete Van Looy-film (gevolgd door Ad Fundum). Hoewel die ook boordevol clichés zit, is dat toch een fantastische film door het kat-en-muisspel tussen de 2 commissarissen en de geweldige Jan De Cleir. Niet dat dit iets verandert aan de Box Office resultaten, want met al die hype zie ik De Premier wel nog het record van Loft verbreken. Maar ondertussen tel ik af tot 2024 voor een nieuwe poging van Erik Van Looy.