Ik vond de film mooi. Wel wat traag naar mijn smaak, maar bij Blade Runner (1982) had ik daar geen enkele moeite mee. Die film had ook enige tijd nodig om volledig door mij geaccepteerd te worden. Wat ik wel miste in deze film was de muziek van Vangelis. De muziek leek er op, maar gaf de film toch minder die emotionele lading die het bij deel I wel deed.
Eigenlijk alleen op het laatst, toen Joe op de trap lag en een stukje Vangelis inzette raakte me dat echt. "Het tears in the rain"-moment van Blade Runner 2049 zal ik maar zeggen.
Ik geef 'm drie sterren. Als de soundtrack door Vangelis zou zijn gemaakt zou 'r vast een half of zelf 1 ster bijgekomen zijn. Ik zal 'm nog wel 's een keer zien en ik weet zeker dan hij ondertussen dan 4 sterren krijgt.