ik vind deze film een prachtige metafoor voor liefdesverdriet. Er onstaat een breuk (vliegtuigcrash). Man komt alleen op eiland te zitten met denkbeeldinge vriend (eenzaamheid). Mist zijn ex-vrouw verschikkelijk en voelt zich gevangen (staart elke nacht naar foto). Leven gaat door, zij vind n nieuwe vent.
En dan de eindscene die laat weten dat het een rot-situatie is, maar uiteindelijk komt het goed, want wie weet wat het getij zal brengen morgen. Een nieuw zeil, nieuwe liefde of niet... Uiteindelijk komt het goed he
Juist. Dit is de kern van de film. Hij raakt zijn vrouw 2x keer kwijt, maar wordt toch 2x gered. Dat is het toeval, dat je soms geluk brengt.
Dus niks traag of slecht einde want, Hoop Doet Leven!