Opinions

Eerst dacht ik, wat een kutfilm, wat een onnozel gedoe met die ronddraaiende camera...wat een verwarrende openings-scène. Maar toen de hoofdpersoon, de regisseur "Birdman" een lamp op de kop van die slechte acteur liet vallen begon ik die regisseur leuk te vinden (ja, echt, hihi, zo'n stouterd) en was ik heel benieuwd naar zijn leven.

Ik kon mij juist heel goed inleven in zijn gevoelens en in zijn hunkering. Die ene scène, waarbij hij van op het dak van het gebouw naar beneden sprong deed mij beseffen dat ik van Birdman gaan houden was. Het overweldigde mij helemaal dat hij kon vliegen! De tranen sprongen in mijn ogen en ik zat daar redelijk beschaamd te huilen, zo'n grote hete tranen zeg -gelukkig dat het donker is in de cinema - niet van verdriet , van ontroering en pure opluchting denk ik.

Ben zelf ook een artiest en dan verlang je inderdaad naar erkenning en succes, en ik weet zeker dat bewondering een zuivere vorm van liefde is.

En wat ook waar is denk ik : recensenten worden recensenten omdat het mislukte artiesten zijn, en daarom is het goed om de mening van anderen nooit belangrijker te vinden dan je eigen mening.