Opinions

Als dit geen feelgood film is.

Moslima Sabah neemt op haar veertigste het heft in eigen handen en wordt verliefd op Stephen.

Liefde kan alles overwinnen is hier het motto. Helaas is dit niet altijd zo simpel.

Maar laat dat de pret niet bederven. Er wordt behoorlijk wat gelachen in deze film,

de vrouwen zijn mooi, ze kunnen prachtig dansen, de relativerende humor slaat aan.

(Gezien op zaterdag 30/11/17)

Mocht je 3,25 sterren kunnen geven, dan zou ik dat doen. Het uitgangspunt van de wraak van Jon is gerechtvaardigd. Door de dood van zijn vrouw en zijn zoontje verloor hij teveel!

Hij treedt op, anderen gaan schuil achter lafheid en corruptie.

De filmcast is prima en oké. Mads Nikkelsen en Eva Green steken er wel bovenuit.

Na het zien van zo'n westerndrama kun je ook de vraag gaan stellen naar de zin van geweld. Of de vraag naar wat goed is en wat kwaad. Doden is geen spelletje.

Ga ik nu te ver? Al met al heb ik de film graag bekeken. (Zegt ook dat iets over de 'aard van het beestje'?)

Na het bekijken van de film was er allereerst verslagenheid. Bij het buitenkomen stond ik er blijkbaar nog even verweesd bij. (Zo kreeg ik van een voorbijkomende vriend te horen ...)

Wat mensen in de gruwelijkste omstandigheden doen om niet enkel lichamelijk, maar ook mentaal te overleven is onvoorstelbaar. Saul heeft er een doel van gemaakt om zijn 'geredde zoon' volgens de joodse geplogenheden en in aanwezigheid van een rabbijn te begraven.

Hels lawaai en beangstigende stilte wisselen elkaar af.

De hoofdacteur zet een onvergetelijke rol neer. (Hij verdient een Oscar!)

Naast mij zat een mevrouw die het niet meer kon aanzien en de zaal voor een tijdje verliet.

Dit zegt voldoende ... Mensen deden en blijven mekaar de vreselijkste dingen aandoen.

De holocaust was een zeer zwarte bladzijde. Het is helaas niet de enige.

De nachtelijke rit van de ondode Sint over de daken van Amsterdam is toch wel bloedstollend.

Maar ik wil wel liever in de orrspronkelijke legende blijven geloven.

Ondoden wil ik zelfs in mijn dromen niet tegenkomen.

Dat er dingen geheim worden gehouden en dat er 'smeergeld' wordt gegeven, is ook een waarhied.

Goert heeft iets ontdekt en wordt aan de kant geschoven. Zo gaat dat.

Frank is wel een held en wordt er dubbel voor beloond. Wie zou er niet in zijn plaats willen zijn?

(Gezien op 8/11/19)

Zoals we van Ken Loach weten, is ook dit een sociaal geëngageerde film. Een gezin in Engeland - een welvaartsstaat - waar man en vrouw werken en goed voor hun kinderen zorgen, maar toch moeite heeft om financieel rond te komen. De man is pakjesbezorger met een scanner in de hand. Racen tegen de tijd. De vrouw is thuisverzorgster. Ze moet het openbaar vervoer gebruiken. De kinderen doen uiteindelijk wel hun best. Stress maakt zich van hen meester. Gevolg: ondoordachte reacties. Wanner vader Ricky dan ook nog werk-onbekwaam wordt …

En toch is dit een gewoon gezin. (Gelukkig dat er mensen zijn die deugen.) Een zeer menselijke, ontroerende en aangrijpende film. Het zien meer dan waard.

(Ben niet akkoord met SPT en Graaf Machine. Zijn we als maatschappij wel goed bezig?)

(Gezien op 02/01/15)

Een uitstekende film om het nieuwe jaar mee te beginnen. Het geeft je een goed gevoel en dat is in onze wereld niet vanzelfsprekend. Er zijn nog heiligen onder ons.

"Een heilige is iemand die we eren om de offers die ze brengen en voor hun inzet voor het verbeteren van de wereld!", zegt de leraar van Oliver. Vincent was nochtans een oude zuurpruim, een zuipschuit, uit op goedkope vrouwen, opgezadeld met schulden, gokker, oorlogsveteraan.

Ik heb zowel gelachen als tranen gelaten.

(Gezien op 13/07/15)

Ze noemen dat dan een melodrama. Die 'melo' is voor mij teveel aan. De film toont de dingen zoals ze zich voordoen (gaat niet eens zover als 'Amour' bijv.).

Plots raak je woorden kwijt. Je verliest zelfs in eigen huis de weg. Je bent stilaan iemand anders aan het worden. Je omgeving staat anders tegenover je. Je carrière mag je vergeten. En toch is er de kunst van het verliezen (Elisabeth Bishop).

Julianne Moore is als Alice zo 'overtuigend' dat ze er terecht een Oscar (Beste Actrice) voor in ontvangst mocht nemen.

Warmhartig, maar zonder zakdoeken ... Het geeft 'de burger' moed.

(Gezien op 3/8/18)

Het kan verbazen dat ik deze Australische western vier sterren geef. Maar ik heb daar zo mijn redenen voor.

Het is een verhaal dat gebaseerd is op ware feiten. We keren terug naar 1929. Net zoals in de US willen de blanken het land van de Aboriginals overnemen en de oorspronkelijke bevolking opzij schuiven.

Sommigen (zoals de predikant Smith) anderen niet. De macht van de sterkste.

Ik mag niet verklappen hoe het afloopt. Wel wordt de vraag naar rechtvaardigheid gesteld en hoe dat verder moet/moest.

Het verhaal vordert traag, maar dat zie ik als een pluspunt. Je wordt overweldigt door het woeste, indrukwekkende landschappen.

Een film die je niet onberoerd laat.