Opinions

"The Cabin in the Woods" is een film die verrast. De film begint als een doorsnee horror film. Een groep studenten gaat voor een weekend lekker feesten in een hut midden in een donker bos. Dit klinkt nogal cliché en laat het nou zo zijn dat deze film vol zit met clichés. Maar zorgen al deze clichés er voor dat "The Cabin in the Woods" een dertien in een dozijn horror film is?

Nee, want we hebben hier niet te maken met een horror film! Er zit meer achter deze film.

In het begin wordt al veel informatie weggeven en dit is wel een beetje jammer. We weten dan al welke kant de film op zal gaan. Dit zorgt er voor dat de grootste spanningsboog in de film een stuk minder spannend is. Maar had men echter gekozen om helemaal niks weg te geven, dan zou de film een stuk serieuzer zijn en dit zou ten koste gaan van de humor. En het laatste wat deze film wil bereiken, is serieus overkomen.

De film blijft van begin tot eind boeiend. Het gehalte actie per minuut is hoog en de 95 minuten zijn zo voorbij. Het einde is wel wat matig, maar ik denk dat de creativiteit aan het eind ook een beetje op was geraakt. Daarnaast zijn de special effects ook niet om over naar huis te schrijven. Ik vermoed wel dat er bewust is gekozen voor de matige special effects. Een minder serieuze film heeft matige special effects nodig.

Fuck. De verteller op het beeldspoor heeft mij misleid. Het was vooral de intro en het verhaal van de dictators die mij op het verkeerde been hebben gezet. Hierdoor heb ik de clue volledig gemist. Ik verwachtte dat een of andere instantie achter alles zat . I've never been so wrong. Ik liep met een WTF gevoel de zaal uit! Chapeau! Wat een geniaal meesterwerk. Die sfeer, het geluid, de beelden. Kan niet wachten tot de reguliere release.

Stoere mannen, stoere vrouwen, stoere auto's, flauwe humor, tenenkrommende dialogen, irritante voorspelbare karakters, clichés, zwakke badguy, onzinnig plot, te lang, en niet te vergeten een landingsbaan van 150km.

Nee, met pijn en moeite afgekeken. An sich is er niks mis met hersenloos vermaak, maar deze film nam zich zelf te serieus. Daarnaast voelde alles zo geforceerd aan.

Gangster Squad komt niet verder dan een gemiddelde Statham actiefilm. Er wordt nergens diep op ingegaan en de karakterontwikkeling is dramatisch. Geen enkel moment voel je met de personages mee. Dat betekent natuurlijk niet dat Gangster Squad verveelt. Je gaat van actie naar actie en dat zorgt wel voor de nodige entertainment. Deze film kon alleen zoveel meer worden. Erg jammer.

Volledig met Chainsaw eens. Clichématig en sentimenteel gedoe. Het was soms zelfs pijnlijk om er naar te kijken. Nul spanning, nul karakterontwikkeling. Verhaal was dunnetjes, maar de hak-op-de-tak vertelling was toch de grote boosdoener. Hierdoor kwamen de dialogen ook te belabberd over. Visueel, daarentegen, zag het er allemaal indrukwekkend uit. Vooral de parachute scene is memorabel te noemen.

Waar komen al deze positieve reacties vandaan? De film kwam meer over als een gemiddelde aflevering uit een matige misdaadserie. Een aflevering Bron is spannender en origineler. Nee, dit stelde niks bijzonders voor.

Het voelt allemaal zo gehaast aan. Je springt van feit naar feit. Een langere speelduur had deze film meer ruimte gegeven voor ontplooiing, en waarschijnlijk meer diepgang. Personages zijn vlak, vooral Lucia komt niet helemaal overtuigend over. Het was niet te zien dat ze 6,5 jaar onterecht heeft vastgezeten.

Jammer, er zat hier veel meer in. Desalniettemin prima Nederlandse productie.

How are you all doing this lovely morning?

Oblivion is interessant en een tikkeltje mysterieus\beangstigend. De setting is prachtig en de OST zorgt voor de juiste sci-fi sfeer. Het verhaal echter is onvoldoende uitgewerkt en de personages voelen enigszins hol aan.

Desalniettemin is dit een must-see voor alle sci-fi fans.

Ted zit vol met leuke, grappige, seksistische, racistische en bizarre momenten (zoals we van McFarlane gewend zijn) en als je van Family Guy houdt, dan zul je ook van deze film houden. Toch?

Ik ben niet verliefd geworden op deze eerste film van McFarlane, laat ik het zo zeggen. Maar ik mag hem wel. Het smaakt naar meer.

De film heeft mij zeker vermaakt, maar achteraf had ik het gevoel dat McFarlane zich een beetje heeft ingehouden. Het leek alsof er wat miste. Wat er precies miste weet ik niet.

3,5

Inhoudsloze film zonder enig doel. De film kent een aantal lollige momenten en het trio is prima te pruimen.

Maar de dialogen zijn vlak en worden meer gebruikt als vulmiddel tussen de grappen. Tien minuten na afloop was ik de titel alweer kwijt.

Helaas, de film is een grote cliché. Ver vanaf blijven.

Men neme een boeiend onderwerp, een aantal acteurs van papier-maché, een middelmatig script en mengt het geheel tot een oninteressante eendimensionale brij. Het is knap hoe Wally Pfister een fascinerend onderwerp als mind-uploading, met alle ethische en filosofische gevolgen van dien, saai laat overkomen. Een wetenschappelijk artikel lezen omtrent dit onderwerp is spannender (voor geïnteresseerden, zie "Killed by bad Philosophy" van K. Hayworth). Begrijp me niet verkeerd, Transcendence is geen slechte film en voor sommige mensen zal dit een eye-opener zijn (zoals de Matrix bij mij; het eerste contact met filosofie). Het is alleen allemaal erg karig uitgewerkt. Transcendence kon een veel betere film zijn.

De film begon erg vervelend. Hij oogde erg chaotisch en kinderachtig. De hoofdrolspeler vond ik maar irritant. Het leek alsof ik naar een soort musical keek. Absoluut niet mijn soort film.

Maar gelukkig begon de film me na een half uur wel te vermaken. Een vermakelijke film. Niet meer en niet minder. De diepere betekenis van de film, namelijk de ongelofelijk sterke liefde tussen ouder en kind, kon me helaas niet boeien.