Het plot belooft een goede film, maar dat viel mij heel erg tegen. De jonge case is in orde (Lakemeijer is ijzersterk, zoals wel vaker). De film kijkt makkelijk weg, mede dankzij de flashbacks en het feit dat er weinig gebeurt. De flashbacks zijn wel heel erg duidelijk gemarkeerd: Rubiks kubus, een grote ghettoblaster met cassettebandjes: hoe duidelijk kan het zijn? Overigens is de jaren 80-setting goed doorgevoerd in kleding (zwemslip!) en fietsen.
Verhaal wordt echter nergens spannend en het script heeft toch echt wel grote gaten: hoe weet Laura na 30 jaar het emailadres van iemand met wie ze nooit contact had? De obsessie voor driehoeksverhoudingen komt 1 keer voor in de film: aan het einde. Zijn de mannen na 30 jaar inderdaad weer in één keer vertrouwelijk met elkaar? En zo zijn er nog een paar dingen. de grootste verrassing in het plot voor mij was het feit dat de zoon van Peter niet mee ging de berg op. Ik had verwacht dezelfde foto terug te zien. Jammer, maar voor mij slechts 2 sterren.