Opinions

Heb hem gisteren gezien, wel een bijzondere film.

Technisch gezien is hij niet geweldig goed; het beeld beweegt nogal veel en is ook niet altijd even scherp. Maar het voordeel daarvan is dan weer dat het zorgt voor een heel realistische sfeer: het lijkt wel bijna reality-tv in plaats van een geacteerde film.

Ook de personages dragen hieraan bij: geen perfecte babyface-modellen met tonnen make-up, maar echte mensen zoals we ze echt in zo'n instelling zouden kunnen terugvinden.

Deze film zal door het dramagehalte zeker niet iedereen bevallen, het is dan ook geen film die ik samen met vrienden eens zou zien. Maar als je op jezelf eens iets anders wil dan je gewoon bent, of je wilt meer weten over jeugdinstellingen, is hij wel aan te raden.

Zo'n mooie film!

Het begin was vooral heel grappig, het middenstuk was iets minder (begon na een tijd wat te vervelen), maar het einde was echt zooo ontroerend!

Op bepaalde momenten heb ik echt hardop gelachen, wat ik normaal niet zoveel doe.

Op het einde heb ik echt 'een traantje moeten wegpinken', wat ik normaal óók niet snel doe!

Ik heb zelf gelijkaardige ervaringen gehad zoals hier op het einde, met onze vorige hond. Mede daarom dat ik er zo door aangedaan was natuurlijk. Maar ik denk dat er voor veel andere mensen ook wel veel herkenbare situaties inzitten.

Zoals ik dus zei, had het middenstuk wel een beetje levendiger mogen zijn, met iets meer afwisseling, een beetje meer humor.

Maar over het algemeen wel een goede film, een echte familiefilm eigenlijk! Als je op zoek bent naar de grappigste komedie ooit, kan je hem eigenlijk maar tot halfweg zien. Ik vind dit overwegend onder het genre drama vallen, maar dan wel onder de positief ontroerende films.

Een typische Jim-Carrey-film moet ik zeggen.

Je moet dus wel van het soort humor en de acteerstijl houden.

Op zich vond ik zelf de meeste grappennogal flauw, maar sommige dingen waren eerlijk gezegd wél heel goed gevonden.

Het verhaal leent zich echt wel perfect om Jim Carreys sterkste punt te laten zien: gekke gezichten en gekke bewegingen, zoals hij alleen ze kan vertonen! Zoals hieronder gezegd, is het stuk op het einde, waarbij hij 'met zichzelf vecht' echt geweldig (vanaf het moment dat Hank Charlie gaat dragen). Dat heb ik een paar keer teruggespoeld & herbekeken omdat het zo straf is: niemand kan dit ooit nadoen.

Om af te ronden: tussen de algemene komedies is dit wel een originele film, tussen de Jim-Carrey-komedies is het dan weer iets van hetzelfde.

Ik raad hem toch alleen aan als je voordien al met Jim Carrey hebt kunnen lachen.

Dit is natuurlijk een typische tienerfilm, maar als we er dan toch eentje zien: deze is veruit één van de beteren.

Wat mij soms ergert aan tienermovies, is dat ze totaal geen diepgang hebben. Maar in deze film zit toch nog wel iets van waarde.

Verder is de casting ook goed, dat kan toch veel doen.

En tegelijk is hij ook nog eens grappiger dan de het gemiddelde uit dit genre, daarom een mooie score van 3,5*.

Zeker een stuk minder dan de originele Mean Girls. Een heel stuk.

Daarom raad ik hem dus af aan mensen die Mean Girls 1 goed vonden, en nu deze ook eens willen zien. Al moet ik toegeven dat ik daar zelf bijhoor, de nieuwsgierigheid was te groot.

Maar van een sterke casting zoals in deel 1 is hier al niets terug te vinden. En de personages waren sowieso al een beetje absurd, maar hier slaan ze gewoon nergens op.

Verder verwart men hier de écht grappige situaties met flauwe-humor-scènes. En oké, hier is misschien wel een 'wijze les' uit te leren, maar zo'n meerwaarde biedt deze film toch niet.

Misschien had ik hem beter gevonden, moest ik de originele Mean Girls niet gezien hebben. Dan zou ik dit gewoon één van de vele verstand-op-nul tienerkomedies noemen.