Opinions

Ik heb op Moviemeter op zich niet zo vaak de behoefte mijn mening neer te pennen: het wordt vaak al genoeg gedaan en vaak ook nog eens beter en doeltreffender, maar de euforische stemming die Silver Linings Playbook mij bezorgd heeft (daarnet voor de tweede maal bekeken, misschien nog wel opwekkender dan eerst) in combinatie met de reacties die mijn euforische stemming weer wat omlaag halen, voel ik me toch een beetje verplicht. Excuses voor het ongebreidelde enthousiasme alvast.

Voordat ik met superlatieven begin te strooien moet ik toch even zeggen dat ondanks het feit dat ik misschien enigszins een geoefende filmkijker ben (ik kan meer meepraten over cinemaklassiekers dan andere vrienden en leeftijdsgenoten in mijn omgeving over het algemeen), maar niet bepaald een "volwaardige" filmcriticus. Ik kan bijzonder genieten van de laatste James Bond, ook al word ik tevredener (of ja.. meer bevredigd) van de hier misschien wat meer correcte films Se7en of Festen and so on. Tevens ben ik een liefhebber van de zwaardere ladingen, maar dat geldt vooral voor muziek (ben op het muziekgedeelte van deze site ook veel actiever).

Maar toch. Zelfs de grootste kwaliteitliefhebber - en ik weet wel dat het gros van jullie dat hier is - moet soms toch wel even een royaal shotje optimisme toegediend krijgen, want het een kan niet bestaan zonder het andere, toch? En zelfs met de misschien veel onvoorspelbaardere "echte" klassiekers zoals hier in de top-250 in het achterhoofd moeten echte kwaliteitliefhebbers ook wel eens te horen krijgen dat alles goed komt, de hele wereld fijn is en iedereen lief? Toch?

Wil ik nu zeggen dat Silver Linings Playbook geen kwaliteitsfilm is? Nee, het is een ongekend geweldige verzameling van bizarre, hartverwarmende dialogen tussen beangstigende, chaotische instortingen, ontroerende vader-zoon momenten en zeker niet al te slechte dansen. Maar, oké dan, ik begrijp het, een man en een vrouw die elkaar ontmoeten in een film en uiteindelijk verliefd worden , het wint geen originaliteitsprijzen. Eigenlijk zouden ze samen een kapperszaak voor dementerende boerderijdieren moeten opzetten en jammerlijk falen om de film echt speciaal te maken en aan het einde van de film loeiende ruzie krijgen en met vlammenwerpers elkaar grondig tot gort brengen om teleurgestelde reacties over de voorspelbaarheid van het einde te voorkomen (alles wat ik hiervoor heb gezegd is natuurlijk niet serieus hoor, ik bedoel het goed en ik ben niet zo sarcastisch!) , maar ik heb het gevoel dat mensen die mopperen over van alles en nog wat aan minpunten aan de film (hoewel ik het met het zogenaamd voorspelbare einde echt niet eens kan zijn (danswedstrijd verloopt niet helemaal zoals het hoort en ik denk toch echt dat het voorspelbare einde zou zijn dat hij zou eindigen met Nikki)) niet helemaal willen begrijpen wat nou het doel van de film is: de kijker tevreden en vrolijk weg laten lopen na het kijken. En juist door het vermijden van de clichés door middel van de verhaallijn, de dialogen en het razend goede acteerwerk slaagt deze film er zo goed in om mij daarin mee te slepen.

Jennifer Lawrence speelt natuurlijk een fabelfantastische rol als verknipte weduwe die van zich af neukt (mag ik dat zeggen in een recensie?) om haar rouw te vergeten, maar eigenlijk vind ik dat alle lofuitingen en cadeautjes naar Bradley Cooper zouden moeten gaan, want wat word ik toch vrolijk van de oprechte manier waarop hij zijn personage vertolkt en de subtiel uitgebeelde, maar o zo duidelijke emoties die constant van zijn gezicht afstralen. Nu zou ik nog ieder karakter kunnen afgaan om ze complimentjes te kunnen geven, maar m'n stukje is al zo lang: als u deze film nog niet gezien heeft, noteer dan in ieder geval de geweldige acteerprestaties.

Laatste (ik beloof het!) wat ik nog kwijt moet is hoe geniaal de chaos in sommige scenes naar boven komt zonder storend te worden - deze manier van dialoog is ook behoorlijk atypisch voor een "romantische komedie", schat ik zo -, hoe ontwikkeld de regisseur of schrijver of wat dan ook de verhaallijn heeft gemaakt zonder pretentieus te worden, hoe mooi de humor verweven is met dramatiek en hoe blij ik ermee ben dat optimistische films zoals deze eens in de zoveel tijd ook eens kunnen bewijzen dat optimisme niet per sé inferieur is aan drama. Het kan ook allemaal wel eens goed komen, daar gaat het om.

5* en sorry voor mijn lange, misschien wat onduidelijke praatje. Het zal niet heel vaak meer voorkomen schat ik zo.

Dit weekend naar de premiere voor de familie van Sonny Boy (Zo kan ik mij trots noemen ) geweest en daar deze film dus, met zo'n 180 anderen, voor het eerst gezien.
Allereerst, het sfeertje is wel erg goed neergezet. Een erg geloofwaardige schets van de Tweede Wereldoorlog. Ricky Koole speelt erg goed en het camerawerk is prima. Bij het einde was ik zelfs, iets dat ik niet vaak bij films heb, redelijk aangeslagen. Maar dat kwam zeker niet door het acteerwerk.

Deze is bij vlagen namelijk ronduit slecht. Bijna al de kinderen die in deze film spelen doen het al niet zo goed (De Surinaamse kinderen aan het begin.. ) maar allez, het zijn nog kinderen.
Wat ik erger vond is dat bijvoorbeeld Waldemar echt niet goed speelde. Geforceerd zegt hij zijn tekst op en zijn gezicht blijft de hele film nogal uitdrukkingloos. Steekt nogal af bij het, nogmaals, geweldige acteerwerk van Ricky Koole. Gelukkig waren er ook nog mensen die hun rol wel geweldig speelden, zoals de ex-man van Rika en de verschrikkelijk goed en eng gespeelde Kees Kaptein.

Het script is hier dan wel meer dan oké, met enkele prima conversaties en mooie situaties. Jammer genoeg bij vlagen wel wat kitsch, zoals Waldy die van een onderduiker leert om nooit te huilen.

Desondanks, mede door het mooie eind en de goede herinneringen aan de première (De echte Sonny Boy die persoonlijk nog een indrukwekkende toespraak hield op het eind) 3,5 ster.