Opinions

The Sandman of te wel het zandmannetje wat zand in je oogjes strooit om in je slaap te dromen.

Een CGI decor met soms kinderlijke animaties zoals het jonge draakje. Het is afgeleid van een stripverhaal en lijkt er ook erg op. Maar de kwaliteit van Marvelproducties haalt het niet.

Om het verhaal een hoop poespas. Want het is een simpele zoektocht opgesierd met wat spektakel.

De sfeer is soms luguber. Prima. Maar het wordt dan weer teniet gedaan als je in een soort Ring of the Lords landschap (the Shire) terecht komt.

De cast kende een aantal beroemde acteurs zoals Charles Dance en David Thewlis. Zij leveren kwaliteit. Tom Sturridge vind ik niet eng genoeg. De rest van de karakters soms goed. Sommige overacteren en dan krijg ik jeuk.

De eerste aflevering vond ik veelbelovend. De tweede viel tegen.

De serie is matig ondanks de lovende kritieken.

Er staat niet beschikbaar op Netflix, maar dat is het wel.

Een geweldige mini serie. Niet al te veel tempo, maar dat was ook niet nodig. Blijft boeiend. Goed geacteerd.

Laat zien hoe lastig het werk van de o.v.j. is als politie erbij betrokken is. Ik vermoed dat het Nederland niet veel anders toegaat. Racisme, corruptie en vriendjespolitiek biinen de politie vindt ook hier plaats. Al worden in Nederland foute politie-agenten wel regelmatig geofferd.

Uitstekende spannende serie met verschillende verhaallijnen.

Jammer dat blijkbaar alle Duitsers goed Engels spreken. Volgens mij heeft dat wel twee generaties geduurd voordat de meeste Duitsers Engels kunnen spreken.

De Russen zijn over de top als bad guys geacteerd. Maar buiten dat vind ik de sfeer uitstekend. Naoorlogs kapot gebombardeerd Berlijn dat verdeeld is in vier sectoren en de burgers die proberen te overleven.

Moord, wraak, liefde, romantiek, extreme wreedheid, geschiedenisles. Het zit allemaal in de serie. En of het allemaal klopt, weet ik niet.

Nina Hoss acteert uitstekend. Sowieso spelen de Duitse acteurs prima.

Mooie serie over een naoorlogs Berlijn.

Aardige serie over een ex-marinier die er ingeluisd wordt. Een tamelijk uitgekauwd thema.

Behoorlijk tempo. De kijk door de sniperzoeker is leuk en doet denken aan videospelletjes.

Ik vind ik het erg onlogisch dat Swagger vergevingsgezind is als dierbare onschuldigen vermoord worden.

En het is wel zeer toevallig dat de vijand altijd in het vuur van Swagger loopt. En Swagger maakt altijd de beste keuzes alsof hij helderziend is. Hij lijkt superintelligent.

Kortom de held wordt te veel gespaard.

Verder stoorde ik mij aan de dochter van Swagger. Hoe vaak ze niet zegt: "I love you daddy/mummy." Met een zeikering Donald Duck stemmetje.

De andere acteurs doen het naar vermogen.

Op naar serie 2.

In het begin vond ik de serie prima. Merkwaardig dat iemand na zijn straf te hebben uitgezeten, pas wordt geobserveerd met middelen die volgens mij alleen in een spionagefilm thuishoren. Weinig hitech trouwens, want de kwaliteit van de videobeelden is jaren 70. De ontwikkelingen gaan traag. De afleveringen worden kopieën van elkaar. De slotaflevering is erg dramatisch en totaal ongeloofwaardig.

Maar zo slecht was het niet. Ik wilde wel graag weten hoe het zou aflopen.

Het acteren kon ik moeilijk inschatten vanwege de taal. Mochten de acteurs in de laatste aflevering de opdracht hebben gekregen om de stervende zwaan te spelen, dan zijn ze daarin geslaagd.

Het minste seizoen tot nu toe (nog 1 te gaan).

Sommige personages werken mij op de zenuwen.

Nu heb ik niets tegen seks in films of series. Maar per aflevering word je hier overmatig "getrakteerd" op de ene na de andere seksscène. Brenda lust er wel pap van. Ze is natuurlijk knettergek (wat ze zelf ook zegt). Nymfomane in het kwadraat. Al doen alle andere hoofdrolspelers ook hun best om het ene na het andere avontuurtje aan te gaan.

Ik zou de serie willen omdopen tot "sex in the coffin".

De toch enigszins verknipte schrijver Michael wordt prima gespeeld door Colin Firth. Zijn dubbele agenda komt op tafel te liggen. Wat een schock moet dat zijn geweest voor zijn ex en kinderen. Ik vond ze er wel relaxed mee omgaan. Binnen het gezin blijken ook allerelei verstoorde relaties een rol te spelen. In de serie zitten dus meer lagen. Dat maakt het niet altijd gemakkelijk om te volgen.

Geleidelijk aan wordt steeds meer duidelijk wat zich heeft afgespeeld voor en op de dag van de dood van Kathleen. Allerlei scenario's passeren de revu. Op een gegeven moment weet je niet meer wat er nu waar is.

Verder is het een rechtbankserie. Het maffe Amerikaanse jurysysteem waarin het alleen maar blijkt te gaan om de jury zo veel mogelijk te beïnvloeden. Dure advocaten die er niets van bakken.

Al met al prima vermaak. Geen binge watcher wat mij betreft.

Bij Zweedse thrillers denk ik altijd aan het standaardverhaal: gemankeerde rechercheur (vaak met moeilijke familiaire relaties) met hulpje lost een moord op en raakt zelf ook verzeilt in benarde positie. Daaraan voldoet deze serie. Toch is deze serie meer drama met een misdaadsausje.

Krista Kosonen toont de emotionele rolercoaster in de relatie met haar zoon. Intussen probeert ze de moord op haar pleegzoon op te lossen.

Kosonen acteert prima. En ook de overige acteurs vind ik prima acteren.

Verder zie je een boerenfamilie met allerlei problematiek rond de moord en een stukje grond "Synden". Ook de boerengemeenschap bemoeit zich met de rechercheur en de familie. Ze lossen hun eigen problemen op en hebben geen bemoeizucht nodig van buitenaf.

Het einde van de serie is niet verrassend. De manier waarop er naar toe wordt gewerkt is boeiender.

De serie was prima te doen. Niet te veel afleveringen van beperkte lengte.. Geen hoogvlieger. Ik miste de echte spanning van een thriller.