Waarschijnlijk moet ik de film nog een tweede keer zien om tot een goed oordeel te komen, maar ik was niet bepaald weggeblazen. In mijn optiek probeerde de film teveel dingen tegelijk. Enerzijds is het duidelijk dat de film terug naar de roots van de reeks probeert te gaan. Audiovisueel lijkt hij dan ook meer op de eerste twee films dan op Prometheus: Mother is terug, net als de facehugger en de xenomorph. Anderzijds is de film een direct vervolg op Prometheus. Daar wringt het echter ook meteen. De hoofdrolspeelster uit Prometheus is tussen beide films gedood (vergelijkbaar met wat tussen Aliens en Alien 3 gebeurde) en de rol van de makers is volledig weggemoffeld. In plaats daarvan worden we geconfronteerd met cyborgs die discussiëren over existentiële kwesties als schepping, egoïsme, liefde en loyaliteit en daarmee de hoofdrol en thematiek in de film opeisen. Een gevolg daarvan is dat de daadwerkelijke Alien wordt gedegradeerd tot een figurant in zijn eigen filmreeks.
Wat maakte de film dan toch goed? Het prachtige acteerwerk van Fassbander, het mooie design van de sets, het audiovisuele spektakel en de spanning uit de eerste helft van de film. De tweede helft vervalt helaas te veel in herhalingen en recyclage van de eerst twee films met een aantal te ongeloofwaardige en over-the-top scenes.