Als de Dijken Breken - Season 1 (2016)

Soms stuurt God een zondvloed op de mensheid af om ons te testen. Dat de keuze wordt opgeworpen waarin zelfmoord/euthanasie de enige uitweg lijken. Dat een trouwe maîtresse wordt weggespoeld zodat een overspelige echtgenoot opgescheept zit met zijn vrouw en kinderen. Dat een politicus moet accepteren dat er hogere machten zijn dan de Nederlandse politiek of de Europese unie, maar dat God de vader over ons waakt in tijden van nood en onheil. Dat een plichtsgetrouwe gevangenisbewaker en een agressieve gevangene ermee geconfronteerd worden dat zij hun gezin niet altijd kunnen of moeten willen beschermen. Het is een achterhaald wereldbeeld dat je eigenlijk alleen nog terugziet in verguisde Amerikaanse producties als 'God's not Dead'. 'Als de Dijken Breken' (2016) heeft een irritante evangelische agenda, waarmee het inhaakt op belangrijke maatschappelijke issues als de vluchtelingenproblematiek en het wantrouwen in de politiek en rechtstaat. Het is niet dat er religieuze thema's worden aangesneden wat me uiteindelijk tegenstaat, maar de manier waarop het de actualiteit versimpelt door religieuze waarden (vergeving, familie, huwelijkse trouw) door je strot duwt, gaat in de loop van de serie tegenstaan. Ik begrijp niet goed wat Aart Staartjes, Bianca Krijgsman, Gijs Scholten van Aschat en Susan Visser hier te zoeken hebben. Ook omdat er dan eindelijk eens een serie met een hoog budget wordt geproduceerd, maar dan blijkt het weeral een dure preek voor de eigen EO-parochie.

Ik hou meestal absoluut niet van Belgische of Nederlandse series, en dit is geen uitzondering. Het is fantastisch goed gemaakt, dat is al een enorme verbetering maar voor de rest kon het mij totaal niet boeien. De personages overtuigde mij niet, het verhaal overtuigde mij niet, en het acteren overtuigde mij al helemaal niet. Hier in Belgie zenden ze met regelmaat van de klok nieuwe series uit op zondagavond op de VRT, en die zijn allemaal om te huilen maar toch kijken daar enorm veel mensen naar uit gewoonte, deze serie heeft ook een groot publiek aangesproken maar daarvoor is het ook nog geen kwaliteit.....

Het is alweer even geleden dat ik zo'n goed werkbaar concept ten grabbel gegooid zag worden aan zo'n matig eindresultaat. Het intrigerende uitgangspunt (wat als Nederland de eeuwige strijd tegen het water verliest en de helft van het land onder water komt te staan?) zorgt in de eerste drie afleveringen nog voor een aantal beangstigende taferelen en indrukwekkende beelden, maar daarna vervlakt het drama en worden de verhoudingen tussen personages belangrijker bevonden dan de omstandigheden waar zij mee worstelen. Misschien had dat kunnen werken als deze personages enige betrokkenheid zouden hebben bij de nasleep van de ramp (zoals in Chernobyl), maar helaas zijn het op een enkeling na allemaal vrij normale mensen, die overigens niet grossieren in sympathieke karaktertrekken. Daarnaast zien we maar weinig van de hulpverlening (hebben we niet langer rijke buurlanden waarmee we goed bevriend zijn?) of de staat van het land (de drukke snelwegen wekken de indruk dat alles gewoon als vanouds is). En in plaats van concrete oplossingen te bedenken voor de acute problemen moet er blijkbaar al direct worden nagedacht over de wederopbouw van het land. Alsof er nog lichamen onder het puin van de Twin Towers vandaan worden gehaald en men al steggelt hoe de Freedom Tower eruit moet gaan zien...