Geslaagd in Beeld, Eenvoudig in Verhaal.

Mijn eerste topic hier en ik trap meteen af met een leuke discussie.

Kun je je ooit films herinneren die ongelooflijk goed gemaakt waren, professioneel geregisseerd en geacteerd, maar waarvan het plot of idee op zijn best middelmatig was? Hoe evalueerde je zulke films, en beschouwde je ze zelfs als formeel goed?

Bijvoorbeeld, ik herinner me nog dat sommige mensen letterlijk een hekel hadden aan iets als "A Time to Kill", omdat het een goed gemaakte film was, die tegelijkertijd makkelijk kon worden opgevat als een rechtvaardiging van lynchen en propaganda voor de doodstraf als je diep nadenkt over het plot.

Prometheus en Avatar zijn ook prime voorbeelden van het probleem. Wanneer geweldig filmmaken bots met slecht schrijven. Tenminste voor mij, de visuals zijn ongeveer 95% van de aantrekkingskracht en ik denk niet dat iemand denkt dat het verhaal hoge kunst is.

Als je niet mee eens bent, ventileer je mening over de films die vreemde plot hebben zodat we misschien beter begrijpen.

Succes!

Ergerlijk. Ik vind dit gewoon ergerlijk. Doe dan in elk geval moeite om het een beetje netjes te schrijven.

Het lijkt erop dat je je stoort aan de manier waarop iets is geschreven of gepresenteerd. Misschien vindt je het slordig, onduidelijk of ongepast. Het kan ook zijn dat je vindt dat er meer aandacht aan de formulering besteed zou moeten worden. Het is nuttig om specifiek aan te geven wat je precies stoort. Ligt het aan mijn spelling, grammatica, zinsstructuur of de gezamenlijke toon?

Edit:

De tekst bevat inderdaad enkele grammaticafouten, evenals een paar zinnen die beter geformuleerd kunnen worden voor meer helderheid en vloeiendheid. Naast mijn fouten heb ik mijn boodschap zo goed mogelijk verwoord.

Nou ja, laat ook maar. Zeker op deze site, die toch al aan het afbladderen is, moet ik me niet bezig houden met herfstverschijnselen.

Laat het allemaal maar tot aarde wederkeren en hopelijk ontstaat er weer iets nieuws uit.

Ik zal je er één geven, geslaagd in beeld, eenvoudig in verhaal. Vandaag gezien: Frankenstein, van Guillermo del Toro.

Ik waardeer echt je creatieve inbreng en de unieke manier waarop je dingen vanuit verschillende perspectieven bekijkt.

Echter, wanneer je metaforen gebruikt, lijkt het alsof je niet echt ingaat op wat ik probeer te zeggen.

Jouw beeldende taal weerspiegelt bovendien een diepgewortelde wanhoop, die zich als een dode tak aan de boom vastklampt.

Het lijkt bijna alsof je verheugd bent over de neergang, alsof die wanhoop je een eigenaardige troost biedt. In tegendeel, ik wil juist gaan bloeien en de mogelijkheden voor groei omarmen. Daarom opende ik deze topic om een leuke discussie te voeren.

Laat het allemaal maar tot aarde wederkeren, en hopelijk ontstaat er weer iets nieuws uit de scherven van het verleden, net zoals Frankenstein opnieuw leven blaast in de chaos van de dood...