Na het debuut nooit beter geworden

Kwestie van smaak, maar Snatch was toch geen misser dacht ik...

Dat wordt ook niet gesuggereerd. Hij zegt allen dat Lock, Stock beter is

Misschien is het topic een beetje onhandig.. ik blijf het raar vinden dat mensen beweren dat Hitchcock na zijn debuut nooit meer een goede film heeft gemaakt. Omdat het is iemand's smaak is...

Wat weer de hoofdzaak/essentie van het topic is. Who cares bout that?

Niet geen goede, maar geen betere...

Ik snap niet waarom je hier kritiek op hebt. Een toplijst van een genre is toch ook gewoon een kwestie van smaak? Evenals een Top 10.

Danny Boyle

Hehé. The Coen Brothers

Uiteindelijk krijg je hier een groot aantal 'maar dat is mijn mening' of 'kwestie van smaak'-dooddoeners, waarmee de kous al weer snel af is. Oninteressant om lukraak maar wat namen te noemen om vervolgens elke discussie dicht te gooien met die oneliners. Noem dan een Troy Duffy. Heeft (even op het gemiddelde afgegaan) één goede film gemaakt, een succesvol debuut, maar is vervolgens door de gehaktmolen gehaald en zal waarschijnlijk geen goede prent meer afleveren.

Op die manier... Als je de titel letterlijk volgt is dat idd zo bij Guy Ritchie. De discussies in het topic doen eerder uitschijnen dat het gaat over debuten van acteurs of regisseurs die daarna nooit meer een film van dat niveau konden maken en meer one-hit wonders zijn.

Omdat de titel iets anders pretendeert. Vervolgens blijkt dat je gewoon een regisseur kan noemen: 'na zijn debuut heeft FF Coppola nooit meer iets normaals gemaakt, en dat is dan mijn mening.. basta.' Ik snap echt het nut niet.

En sorry dat ik onduidelijk ben geweest of ben .

Dat is het sleutelwoord! De zoektocht naar de eentrucponies.

Waarom pretendeert de titel wat anders? De titel zegt precies zoals het is... Anders had ik er toch wel Na het debuut nooit meer een goede film gemaakt of debuut en daarna niks meer.. van gemaakt. Of iets in die trent.

Dan vraag ik jou, wat is dan volgens jou het nut van het maken van een top 25 films? Dat heeft precies hetzelfde effect.

Interessant topic. Wat mij betreft in te delen in twee categorieën; - geweldige regisseurs die hun beste film (al dan niet toevallig) als debuut maakte; Raimi, Welles, Huston, Malick. En regisseurs van wie de ster flink gedaald is na het debuut (of eigenlijk na een veel belovend begin); Romero, Richie (is het beste voorbeeld dat ik zo snel kan geven), Reiner, Friedkin (hoewel bij die laatste twee hun debuut niet het best was, ik probeer wat betere voorbeelden te krijgen). Grootse cineasten zijn voor mij die regisseurs die door hun gehele loopbaan consequent goede films zijn blijven maken.

Laten we ons trouwens wel beperken tot regisseurs die al een oeuvre hebben opgebouwd. Als bij iemand toevallig zijn eerste film beter was dan zijn tweede en derde, is het de moeite van het noemen niet echt waard. Wat mij betreft kunnen we regisseurs als Coppola die na een ontzettend veel belovend begin van hun carriere, door het ijs zijn gezak, er ook bij betrekken. (?)

[edit] Coppola was al meer dan 12 jaar bezig, voor ie the Godfather maakte. Niet echt een goed voorbeeld b.n.i.

Tobe Hooper: Texas Chainsaw Massacre

Is ook een goeie, hoewel ik Poltergeist ook wel heel goed vond. Echt beter geworden is ie niet nee.

Salem's Lot vind ik de beste van Tobe Hooper.

Maar goed, dat is natuurlijk een persoonlijke mening.

Een top 100 beste films staat op zich zelf. Niemand kan daar wat mee. Maar wanneer je meldt dat alleen henkies eerste film top was en de anderen niet. dat is dat een ergelijke uitspraak want je kan er niets mee. Het is slechts een negatieve onzin uitspraak. Tenzij ik even alle films van Henkie moet gaan bespreken en dan krijg ik slechts te horen: he het is maar mijn mening hoor tussen neus en lippen doorrrr. Dit is ook mijn mening overigens. En ik heof hier ook niet te zijn. Ik weet dat best.

En ikke vind Spielbergs Poltergeist de beste, ook een mening

Niet mee eens. Een kunstenaar moet m.i. altijd op zijn beste werk beoordeeld worden.

Saaie stelling. Juist het gekste werk vind ik leuker te beoordelen.

Volgens mij begrijpen we elkaar niet goed?

Wat ik wil zeggen: het is voor mij absoluut niet zo dat je pas een groot regisseur bent als je alleen maar goede films gemaakt hebt. Ik vind DePalma een meesterlijk regisseur (vooral Body double), maar hij heeft ook films gemaakt (zoals Scarface) die ik ronduit slecht vind. Toch beoordeel ik dePalma als geniaal filmmaker, kijkend naar zijn meesterwerken en de meesterlijke momenten die je wel in de meeste van zijn films kan vinden .

Het is m.i. juist boeiend als een cineast meesterwerken afwisselt met interessante (gekke?) mislukkingen.

Is dat een saaie stelling?

nee!

Alleen moet ik scarface snel eens herzien vanwege camerawerk. En foute toestanden.

Deels mee eens. De echte groten hebben echter door hun hele loopbaan wel goede films gemaakt. Het is ook niet helemaal eerlijk als je zegt; die regisseur heeft 3 goede films gemaakt, laat de andere 17 prutfilms maar buiten beschouwing. Het gaat me er ook niet om dat een regisseur een keer een misser heeft, dat is helemaal niet erg. Als de balans maar niet door slaat in meer slechte films dan goede.

Ik vind net dat het een talent is als regisseurs of acteurs juist meerdere prestaties op hun palmares hebben staan. Niet per se consequent, maar toch meer dan één toevalstreffer.

Ja ik ook wel. Wise Guys met Danny de Vito is een beter voorbeeld, die heb ik onlangs nog gezien.

Ben vooral fan van zijn postmoderne thrillers, waarin hij speelt met het feit dat het film is en zijn macht van de filmmaker als goochelaar extra benadrukt, het publiek in zekere zin beetneemt.

Body Double vind ik zelfs een zeer veelgelaagd meesterwerk. Een tongue-in-cheek film over film, doordrenkt van ironie... Audiovisueel geniaal; inhoudelijk hoeft hij niet onder te doen voor Mulholland Drive (waar hij veel gelijkenissen mee vertoont).

Maar zie je een verschil tussen bijvoorbeeld Sisters als Body Double wanneer je de term postmodern gebruikt?

Beide zien Hollywood als valkuil maar Mulholland dr. gaat toch een hele andere kant op aangaande identiteitscrisis. eigenlijk moet ik Body double nog eens herzien want ik ben een aantal clou's alweer kwijt.

Sergei M. Eisenstein

Ik denk voor sommigen wel.

Jazeker.

Body Double gaat véél verder. In bijna elke scène verwijst de Palma naar het feit dat het bedrog of film is.
Bijvoorbeeld: de scène begint met een beeld van een prachtig landschap. Plots rijdt dat landschap weg: het blijkt een decor op een filmset geweest te zijn. Nog één: iemand ligt in zijn graf en komt plots tot leven: het blijkt ook een filmset te zijn. Dat komt echt VOORTDUREND in die film voor, zelfs de aftiteling gaat erover.

Verder is Body Double een persiflage op de sleazy b-softpornofilm en de goedkope thriller. Maar ook daarin gaat DePalma veel verder: de film wordt met momenten zelf zo'n film, compleet met "onnodig" naakt, maskers die afgetrokken worden, het is een droom - toch niet... Of toch wel ..?

In Body Double is hetgeen wat je ziet, wat er in de film gebeurt, onlosmakelijk verbonden met het feit dat een filmmaker dat allemaal heeft zitten bedenken. De relatie tussen het medium en het gebruik daarvan, tussen de inhoud en uitvoering daarvan, zijn in Body Double op een volstrekt unieke manier met elkaar verbonden.

Body Double is eigenlijk één lange grap van dePalma, waarmee hij bijna elke kijker te slim af geweest is. Nog steeds, 25 jaar na dato, beseft het merendeel van de kijkers dat niet. Ik weet niet of die film ooit op waarde geschat zal worden.

In Sisters bedriegt DePalma het publiek ook in zekere zin, schept hij ook zijn eigen filmwerkelijkheid met elementen uit andere films , maar is dat nog een stuk minder extreem.
Sisters is toch meer een conventionele film, terwijl Body Double een statement over film is.
In Sisters vertelt DePalma een verhaal aan de hand van een medium, in Body Double analyseert DePalma dat medium ....

Ja, dat is waar (al heb ik Mulholland Dr. al een tijdje niet meer gezien). Maar ik doelde vooral gaat op de aanpak... Naar mijn weten zijn Lynch en DePalma de enige regisseurs die zulke unieke en gelaagde analyses van de relatie tussen de film zelf en het medium gemaakt hebben.

Ik hoop dat ik een beetje duidelijk ben, maar ik vind het ontzettend moeilijk om mijn ideeën over het meesterschap van Body Double te verwoorden.

Zeker niet.

Ik heb inmiddels tien Godard's gezien en gevoelsmatig is Le mépris misschien wel zijn beste film. Van zijn postmoderne cinema moet ik dan weer helemaal niks hebben. Die heb ik ervaren als ontiegelijk saai, pretentieus, noch intellectueel noch stimulerend. En eigenlijk is mijn waardering in Godard 'n beetje verloren gegaan de laatste tijd, vooral na 't zien van z'n postmoderne cinema. Wel ben ik benieuwd naar zijn jaren '60 films; Une Femme Mariée en Vivre Sa Vie: Film en Douze Tableaux.

Alsof het een making of is van de film zelf... dat klopt wel, Alleen is ondanks cynisme het niet zozeer een postmodern gegeven. Maar goed film en postmodern is een moeilijke. Daarnaast ben ik een postmodernisme ontkenner . In de schilderkunst is bijvoorbeeld het op de voorgrond plaatsen van het medium (doek, kwast en verf) ipv het afgebeeldende een Modern gegeven. Daarnaast zijn er meer voorbeelden die filosoferen over het medium, denk aan blow out (een eeuwige voorbeeld voor dePalma). Okay die ging dan over de 'realiteit' van een afbeelding.

In die zin is deze film ook bijzonder merkwaardige mix van fantasie en werkelijkheid dat ook weer film (dus fantasie) is. En ik vind hem daarin ook erg geslaagd hoor. Briljante film.

Blow out vind ik trouwens beter. Vooral de meest geniale slasher scene ooit (ondanks de matige schreeuw). Dat is natuurlijk ook zo cynisch als wat: hij overtreft alle andere genreflicks wel even (op Black Christmas na) en het lukt hem ook! Hij kan het ook beter. De man is waarschijnlijk geniaal.

Als je het uberhaupt een debut wil noemen. We hebben het over een komedie-gezelschap die hiervoor al tig keren voor televisie materiaal heeft gemaakt. Daarnaast is The Meaning of Life één van de beste films ooit gemaakt. Ze zijn in deze film bijzonder scherp tegenover filosofie, sterk, herkenbaar en relativerend in het leven en de ironie er van. Ik ken geen betere komedie.

Slecht voorbeeld, waarschijnlijk wel zijn beste film maar hij heeft in de jaren '70 nog voldoende erg sterke films gemaakt; Dog Day Afternoon, Serpico, Murder on the Orient Express; noem maar op. Before the Devil Knows Your Dead van drie jaar geleden wel eens gezien? Misschien zelfs wel beter dan 12 Angry Men.

Onzin. MacBeth, Touch of Evil, Le Proces; in mijn opinie allemaal beter. Welles vond zelf trouwens Le Proces en Campanadas a Medianoche z'n beste. Hij is in mijn ogen alleen maar beter geworden in zijn filmische constructies.

Pulp Fiction staat op alle lijstje hoger dan Reservoir Dogs en ik ben er zelf stellig van overtuigd dat Inglourious Basterds zijn beste werk is. Zijn unieke dialogen worden veel beter gebruikt en ik heb het idee dat hij een veel sterkere constructie heeft.