Films waarvan de score of soundtrack velen malen beter is dan de film zelf

Ik denk wel dat jullie deze vraag begrijpen...

Wat bedoel je met "de film zelf"? Het verhaal? De beelden? De acteurs? De score is voor mij een wezenlijk onderdeel van de film, ik kan dat moeilijk loskoppelen. Zonder score geen film. Voor mij is deze vraag niet te beantwoorden.

Nou, ik vind de muziek uit Amelie bijvoorbeeld erg mooi maar met de film in zijn geheel komt niet veel verder dan 'wel aardig'

Al herzien?

Beetje bekrompen dit.

Er zijn talrijk films die geen score nodig hebben om te imponeren.

Nee nog niet Overigens ben ik best wel liefhebber van Jeunet zijn films dus daar ligt het zeker niet aan.

Halcyon probeert te zeggen dat als er een score voor gecomponeerd is, deze een wezenlijk onderdeel van de film uitmaakt. Niet dat een film niet zonder score kan.

Ow oke.

Maar de muziek op zichzelf kan beter zijn dan de film in zijn geheel natuurlijk, daar gaat dit topic volgens mij ook over.

De Zeemeerman.

Het is natuurlijk het beste als een goede film zo goed is vanwege een boel facetten waaronder ook de score. Goede score schaadt een slechte film niet, maar andersom kan dit wel.

Ik kan de muziek vaak wel goed loskoppelen. Helaas en, ook wel gelukkig voor een filmmuziek fan als ik, zijn er tal van slechte films waarvoor een componist toch goed werk heeft afgeleverd, ongeacht welk decennium Nu hebben Italiaanse componisten bijvoorbeeld wel een bepaalde status als het aankomt op de de jaren 60 en 70. Mensen als Piero Piccioni, Ennio Morricone, Piero Umiliani (de lijst is eindeloos) hebben in die tijd voor veel matige films geweldige scores geschreven. Een van mijn favoriete scores, Kenji Kawai - Avalon, werd gecomponeerd voor een behoorlijk slechte en saaie film.

Maar goed, ik ga er verder niet teveel woorden aan vuil maken, want zo'n discussie is eindeloos en daar is niemand bij gebaat.

Nee, daar ben ik het niet mee eens. Muziek is veel meer opzichzelf staand dan die andere facetten van film die je opsomt.

Ik kan filmmuziek luisteren en het mooi vinden zonder de film zelfs maar gezien te hebben.

Je kan toch ook een boek waarop een film gebaseerd is apart lezen en beter of slechter vinden dan de film zelf?

Inderdaad. Je kunt niet alles loskoppelen. In dit geval gaat het denk vooral om zaken die je buiten de film om ook nog goed kunt beleven, zoals de muziek en een boek in mindere mate. Met een prachtige bijrol in een barslechte film (David Morse - Dancer in the Dark) kun je niet zo veel buiten de film om. Je kunt dat echter wel benoemen als kwalitatief stukken hoger als andere facetten.

Dat hoeft ook niet imo, je kan die zaken heel goed apart beoordelen.

Bv, een geweldig goed boek (Dune) kan een wel aardige film opleveren. Maw ik vind het boek vele malen beter dan de film van Lynch, zelfde kan ook opgaan voor de muziek.

Judgment Night comes to mind.

En The Fountain.

Ik had de CD van Judgment Night al jaren in de kast staan voordat ik eens aan de film toekwam (die overigens ook niet slecht is).

Ik bedoel eigenlijk een bagger-film met geweldige soundtrack. Het is ook maar hoe je de vraag zelf bekijkt.

Dat kun je No Country For Old Men maar beter niet gaan kijken.

Die opmerking ging niet over of een film wel of niet een score nodig heeft.

Ik ben op dit moment de soundtrack van 1492- Conquest of Paradise aan het luisteren, maar die kan mij toch een stuk beter behagen dan de film.

Highlander is eigenlijk de enige film, die bij me opkomt, waar de soundtrack (van Queen) beter is dan de film. Hoewel hij wel lekker fout is.

De score van Michael Kamen is veel beter als de film zelf. Die muziek van Queen is echter erg misplaatst.

Erhm..... Ben je het nu met me eens of niet?

Svezia, Inferno E Paradiso (1968), nepdocumentaire met een niet zo'n serieuze soundtrack van jazzcomponist Piero Umiliani en juist deze soundtrack was z'n meest succesvolle.

Wat betreft Highlander ben ik het deels eens. Die muziek van Queen overstijgt de kwaliteit v/d film niet, de score van Kamen overduidelijk wel.

Ik heb Svezia niet gezien, maar die muziek is briljant. Zie ook hier: Piero Umiliani - Svezia, Inferno E Paradiso (1968) - MusicMeter.nl

Tja, de voor de handliggende titels:

Lone Wolf McQuade is denk ik een van de allerbeste voorbeelden.

Verder veel Morricone stuff zoals Violent Citty, Le Professionnel, Le Marginal, My name is Nobody (hoewel dat mss een twijfelgeval is).

De score van John Barry voor de zwakke Bruce Lee film Game of Death, die na Lee's dood jaren later in elkaar is geflanst, maar de muziek staat als een huis.

Oorlogswinter mag ook zeker niet ontbreken, film is aardig, maar de muziek lijkt te horen bij een (half) meesterwerk.

enz, enz....

De meeste Italiaanse westerns en gialli hebben een prachtige soundtrack (iinderdaad vaak van Morricone), al zijn de films zelf soms maar middelmatig.

Veel Italiaanse westerns hebben inderdaad een prachtige soundtrack, maar als zelfstandige muziek vind ik ze vaak minder geslaagd.

De populariteit van de western-LP's van Morricone begrijp ik eigenlijk ook niet. Zouden er mensen zijn die deze LP's voor hun plezier in zijn geheel beluisteren? Ik vermoed dat vooral de titelsongs worden gedraaid.

(Overigens, de hierbovengenoemde soundtracks van Le Marginal en Le Professionel vind ik binnen het oeuvre van Ennio geen hoogtepunten.)

Wat betreft de gialli kan ik het dan weer wel met je eens zijn.