Knock-out: Films uit de 21ste Eeuw (2008)

5-0 voor de vaart

90. The Front Line - Gone Baby Gone

0-1

0-2

0-3

0-4

0-5

voor de vaart

91. August Rush - Steve + Sky

1-0

1-1

Pfff, wat valt deze knock-out me tot nu toe tegen. Heb al de hele tijd het gevoel dat vaak de verkeerde winnen, maar op het verlies van Punch-Drunk Love was ik gewoon totaal niet voorbereid (had nog nooit van Keane gehoord ook). En dan wint Moulin Rouge! van een docu... Allemaal erg jammer.

ehm, Moulin Rouge! verliest van een docu

Misschien is de beste remedie tegen de teleurstelling van Punch-Drunk Love het kijken van Keane. Een prachtige film!

meer een persoonlijke vete

Dat bedoelde ik te zeggen

Keane wil ik best zien, maar heb ik nu natuurlijk niet in huis.

2-1

2-2

2-3 ...naast 'Linkeroever' de beste prent die het Belgische filmlandschap heeft voortgebracht. Bij deze waag ik me dan ook aan een stem, hoewel ik 'August Rush' nog niet heb gezien...

En wat betreft het verloop van de knock-out tot nog toe, deel ik me geheel in de mening van The One Ring. 'Moulin Rouge!', een neo-musical (en bijna anti-musical) bij uitstek, delft het onderspit. Terwijl één van de onmiskenbare meesterwerken van dit decennium, 'There Will Be Blood', met de hakken over de sloot een ronde verder gaat...

2-4

Moulin Rouge! een anti-musical? Integendeel zou ik zeggen. Het is juist een typische musical. Natuurlijk is het allemaal veel gemoderniseerder, met name dankzij de drukke montage en de snelle camerabewegingen, maar dit zijn eigenlijk allemaal logische ontwikkelingen als je kijkt naar de musicals uit de jaren '50, die ook gekenmerkt worden door extreem kleurgebruik en vaak als apartere camerastandpunten dan gewoon voor die tijd. En thematisch is Moulin Rouge! typisch musical natuurlijk, met zijn liefdesverhaal.

Er zit toch wel een vleugje persiflage in (begin met Sound of Music citaat) . Zelfs binnen het musical genre is alles erg over the top. FIlm is zich erg bewust van het gerne en verlegd de grenzen. Typerend voor het genre zou ik het nooit willen noemen.

Persiflage en zelfbewustzijn zijn natuurlijk kenmerkend voor de postmoderne films van deze tijd, net als het gebruik van techniek, maar ik vind dat het hart van de film en de basis toch duidelijk hetzelfde zijn als oude musicals. Natuurlijk is Moulin Rouge! op zichzelf vernieuwend genoeg om geen cliché te zijn.

Ik zag deze week Singin' in the Rain en eigenlijk is het opvallend om te zien dat hij wel wat gemeen heeft met Moulin Rouge!. Beide films zijn zich bewust van de musical- en filmgeschiedenis en verwijzen ernaar (misschien is Singin' in the Rain wel de eerste postmoderne film, wat dat betrefd). Beide haalden al hun liedjes (op één na) uit andere bronnen. Beide films zijn zowel een persiflage op als een eerbetoon aan de musical en aan film. En qua opmaak en techniek is Moulin Rouge! vooral een wat opgevoerde en modernere variant op wat Singin' in the Rain al deed.

De verhaallijnen zijn natuurlijk wel heel anders en Moulin Rouge! vervangt het tapdansen van Gene Kelly en consorten voor moderne popliedjes, maar er is een duidelijke, waarschijnlijk ook onbewuste, link tussen beide films.

2-5

92. Wilderness - Touching the Void

1-0

1-1

2-1

3-1

4-1

4-2

Anti-musical is een groot woord, maar uiteindelijk kenmerkt en dekt het wel bijna (belangrijke nuance) de intenties die 'Moulin Rouge!' voor de dag legde. Luhrmann maakte een interpretatie van het genre naar hedendaagse normen en blijft tot op heden de eerste en enige die zich daaraan heeft gewaagd; of daar alleszins met vlag en wimpel in geslaagd is. 'Sweeney Todd' droeg de onmiskenbare stempel van Burton, maar tekende voor het overige beleefd binnen de lijnen. 'The Wayward Cloud' (om een zeker contrast in deze redenering te brengen) kwalificeert zich dan weer op geheel andere wijze als semi-musical.

Uiteraard geldt de prestatie van Luhrmann an sich niet als een argument pro 'anti-musical', maar wel de interpretatie naar hedendaagse normen. De kern is oerklassiek en conventioneel, maar het technische en muzikale vernuft is ongezien en mijlenver verwijderd van een prent als 'Singin' in the Rain' (die zijn tijd inderdaad vooruit was). Het doorgedreven kleurgebruik en de extravagante mise-en-scène zijn daarenboven van een andere orde en bijgevolg moeilijk vergelijkbaar.

'Moulin Rouge!' leidt ons bovendien doorheen de lugubere steegjes van Parijs en schotelt ons een donkere, bittere romance voor. Een dergelijke interpretatie, inclusief de bewuste persiflage, mag zich mijns inziens dan ook bestempelen als een 'anti-musical'.

Mwah, als dat al anti-musical is, wat vind je dan van All That jazz, The Blues Brothers, Chicago en Sweeney Todd?

Extravagantie is bij uitstek iets dat bij musicals past. Luhrmann heeft dit alleen nog verder doorgevoert dan zijn voorgangers, maar dat maakt het alleen maar meer een musical dan minder. Ik blijf erbij dat Moulin Roug! in essentie een gewone musical is, maar dan met een moderne, Luhrmannstijl make-over. Ik ga zelfs zover door te zeggen dat Moulin Rouge! de meest musicalachtige der musicals is. De visuele stijl is tamelijk revolutionair, dat wel, maar het past in geen ander genre zo goed als de musical.