Nederlandse film challenge met John Milton & starbright boy

Dat je Fanfare nog nooit opgezet had, SB. Die zal al wel een tijd op je radar en/of kijkstapel hebben gelegen dan?

Ik heb gisteren met registratie 14 het rijtje filmmakers van wie ik doelbewust een film heb opgezocht voor deze challenge aan de hand van de filmmaker, afgerond. Het zijn geworden:

-Paul Verhoeven

-Bert Haanstra

-Alex van Warmerdam

-Theo van Gogh

-Fons Rademakers

-Martin Koolhoven

-Marleen Gorris

-Stephan Brenninkmeijer

-Heddy Honigmann

-Dick Maas

-Ruud van Hemert

-Paula van der Oest

-Johan Nijenhuis

-Jos Stelling

Verder heb ik nog een aantal films op genre of decennium uitgezocht, en wat los recent grut met hoge beoordelingen. We gaan rustig verder

9) Zillion (2022) ik was echt een beetje klaar met die nederdrama dat kleine, dat goedkope spruitjes lucht achtige. Niet dat elke Nederlandse film dat heeft maar het is niet gek dat we internationaal het slecht doen. Terwijl als je dus met de Belgen in zee gaat dan krijg je dit.

Een film met ballen en aansprekende karakters waar iedereen een zachte en harde kant heeft. Alles overtuigt zowel het beeld als de acteurs. Zillion vertelt een fantastisch verhaal dat zo verzonnen had kunnen worden. Maar het is grotendeels waar gebeurd.

Misschien mag hij officieel niet als Nederlandse film maar hij staat in de lijst van beste Nederlandse films ooit dus ik vond dat hij wel kan haha. Ga hem zien, hij duurt wel lang maar elke minuut is relevant (dit zeg ik echt nooit als er iemand haat heeft voor lange films ben ik het).

12. Dorp aan de Rivier

Geregisseerd door Fons Rademakers

https://www.moviemeter.nl/images/cover/6000/6794.jpg?cb=1615147290

Ik ben het daarmee oneens. Ik zag van Rademakers eerder De Aanslag, Makkers Staakt Uw Wild Geraas, Als Twee Druppels Water en Mira en op de middelbare school ook nog Max Havelaar. Allemaal lang geleden en op Max Havelaar heb ik niet eens gestemd. Maar ik vond Dorp aan de Rivier verreweg de beste. Vooral een bijna terloops en fragmentarisch verteld verhaal over botsende levensopvattingen. Niet alleen van de dokter maar ook van de verteller. En in die zin een aanval op de katholieke, Brabantse burgerlijkheid.

Qua beelden verrassend poëtisch en expressief. Met veel aandacht voor blikken, schaduwen, licht en gezichten. En de manier van verhaal vertellen is niet traditioneel. De film wisselt feitelijk tussen twee hoofdpersonen en verteld over de dokter als een serie herinneringen. Naar een boek van Anton Coolen. Met een script van Hugo Claus en rollen van Max Croiset en Mary Dresselhuijs die ik geloof ik nog nooit zo jong zag..

Rademakers was ambitieus geweest. Hij was assistent geweest bij Vittorio de Sica, Jean Renoir en Joris Ivens en dat was zijn opleiding. Hij had de film toen hij af was vertoond aan Ingmar Bergman. Nog voor anderen hem hadden gezien. Rademakers was een van de eersten die een redelijk consistente carriere van lange speelfilms wist op te bouwen die uiteindelijk ruim 30 jaar zou duren. Alleen zou hij pas met zijn een na laatste film De Aanslag weer vergelijkbare Buitenlandse aandacht krijgen. En qua naam is het niet "onze" Ingmar Bergman geworden.

Maar dit is voor mij eredivisie Nederlandse film.

Ha, dat is inderdaad interessant! Fijn, die andere perceptie.

12. Tirza (2010)

Kort na zijn ontslag als redacteur bij een uitgeverij reist Jörgen Hofmeester [Gijs Scholten van Asschat] naar Namibië om zijn dochter Tirza [Sylvia Hoeks] te vinden. Geteisterd door de hitte, diepgewortelde frustraties en pijnlijke herinneringen verliest hij zijn grip op de werkelijkheid. Een gewaagde, onsympathieke rol van Scholten van Asschat in deze verontrustende combinatie van familiedrama en psychologische thriller. Verfilming van de gelijknamige roman van Arnon Grunberg met prima acteerwerk en uitstekende fotografie van de Hongaarse Gábor Szabó. https://image.tmdb.org/t/p/original/n2wpHCpb67Za98CMeotxIaB3hq5.jpg

13. Jenny

Geregisseerd door Willy van Hemert

https://www.moviemeter.nl/images/cover/29000/29413.jpg?cb=1393152654

De laatste film uit mijn 1958-cyclus. Een essentieel jaar in de Nederlandse film. Ik zag ook twee korte films uit dat jaar en nu ook alledrie de lange films. Alledrie debuten. En Jenny was de eerste Nederlandse lange film in kleur. Willy van Hemert was net als Haanstra en Rademakers al bepaald niet jong meer. Sterker nog hij was toen de film in premiere ging nog net geen 46. Van Hemert had veel ervaring in het cabaret en op het toneel en was begonnen met het regisseren van toneelstukken toen hij van een Haagse man die zich na een rol in filmdistributie wilde wagen aan het produceren van een film de kans kreeg een film te maken met een stevig budget. Het moest een herverfilming worden van een Duits jaren '30-verhaal. Van Hemert vond het verhaal niet bepaald sterk en nogal achterhaald, maar deed het toch. De kans om een film te maken, en dan ook nog in kleur kon hij niet weerstaan.

Van Hemert kreeg het voor elkaar dat zijn dochter de titelrol speelde. De van het toneel afkomstige Maxim Hamel werd tegenspeler en in die tijd vrij beroemde acteurs als Ko van Dijk, Kees Brusse en Andrea Domburg speelden bijrollen en mochten groot op het affiche.

De film was geen flop maar viel qua succes nogal in het niet vergeleken bij Dorp aan de Rivier, om nog maar te zwijgen over Fanfare. De Haagste producent overleed vrij kort na de film en Van Hemert had niet echt een visitekaartje afgeleverd, Hij zou nooit meer een film maken. Maar hij werd wel veruit de meest succesvolle maker van TV-series van de jaren '70 en '80. De Kleine Waarheid, Bartje, Dagboek van een Herdershond, De Weg en De Appelgaard zijn allemaal van zijn hand. Zeker de eerste drie zijn grote TV-klassiekers.

Dat Jenny nooit een klassieker geworden is, is niet zo gek. Het verhaal is van zichzelf al vrij beperkt en weinig boeiend. Het wordt ook niet opgeleukt met bijvoorbeeld komische elementen waardoor je er een romantische komedie van had kunnen maken. Maar blijft vooral nogal saai en dun. De locatiebeelden van Amsterdam en de roeiscenes die de tijd een beetje rekken zijn nog vrij aardig. Het helpt ook niet dat beide hoofdrollen, Ellen van Hemert en Maxim Hamel, weinig aansprekend zijn. Waar je bij de andere twee lange films uit 1958 echt wel het idee hebt dat er iets gebeurd is Jenny een tuttig en saai geheel. Niks nieuwe tijd.

Voor een deel is deze maand bedoeld om wat gapende gaten uit wat ik uit Nederland zag eens te dichten. Een van die gaten was Fanfare.

8. Spetters (1980)

Een film die ik al eens gezien had, lang geleden maar die toch redelijk vers in mijn geheugen zat. Ik had alleen geen idee hoe ik de film nu zou waarderen. Het was tijd voor een herziening, en die beviel toch best goed. Het is een onderhoudend portret van drie nogal onnozele jongens die vooral bezig zijn met motorcrossen en meisjes. Ze dromen van rijkdom en succes. Het is met wat fantasie een beetje het I Vitelloni van de Lage Landen, al is die film wel een klasse beter en waren de protagonisten ook iets boeiender.

Want dat is wel het grootste euvel, geen van de drie hoofdpersonen is erg sympathiek, of ook maar een beetje interessant. Rien nog het meest, bij hem vermoedde je nog enige hersenactiviteit die wat verder reikte dan banaliteiten. Misschien hoort dat bij de leeftijd, een portret van mijn vriendengroep rond mijn 20e zou ook weinig verheffends opleveren- misschien nog steeds niet. Neemt niet weg dat het prima vermaak is, vlot gefilmd en met de nodige humor, al dan niet bedoeld ("Jeee, we komen op televisie!"). Normaal zie ik haar niet zo graag, maar Renée Soutendijk heeft een leuke rol als opportunistische patattenverkoopster. Behoorlijk graphic soms, Verhoeven deed dat waarschijnlijk wetende dat er ophef over zou komen, al vraag je ook weer af wat mensen bezielde deze film te willen verbieden.

De extra bonus is de sfeer van eind jaren 70, de vroege jaren 80, toen disco het really ge-made had. En ook leuk tal van bekende gezichten te zien, soms pas in retrospect herkend zoals bij Ursul de Geer of Loes Luca.

3.5 *

9. Max Havelaar of De Koffieveilingen der Nederlandsche Handelsmaatschappij (1976)

Rademakers, Soeteman, De Bont, het zijn niet de minste namen die aan dit project meewerkten. Het is een verdienstelijke poging geworden de klassieke roman op het witte doek te brengen. Daarbij zijn natuurlijk wel wat concessies gedaan, zo is de rol van Droogstoppel erg klein, en het verhaal van Saïdjah en Adinda wordt verweven met de belevenissen van Max Havelaar. De ironie die het boek kenmerkt is wel een beetje verdwenen, en het is soms redelijk taai, maar uiteindelijk zou ik het toch wel redelijk geslaagd willen noemen. Dat is niet in de laatste plaats te danken aan Faber, die de rol van Max Havelaar met verve speelt.

3 *

14. Wat Zien Ik

Geregisseerd door Paul Verhoeven

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1836.jpg?cb=1500369465

De wereld was veranderd in 1971. In hele korte tijd kwamen Mira, Blue Movie en deze Wat Zien ik in de bioscopen. Films die verder durfden gaan dan voorheen en een zeer groot publiek wisten te bereiken. Wat Zien Ik bracht de twee figuren samen die de Nederlandse film in de jaren ´70 volledig zouden domineren. Producent Rob Houwer wilde in Nederland een film voor een groot publiek van de grond krijgen. Houwer had in Duitsland films geproduceerd van jong talent als Volker Schlondorf alsmede een aantal commerciele succesfilms geproduceerd en zelfs een paar films geregisseerd. Houwer voelde aan dat het publiek zat te wachten op seks. Hij kocht de rechten van een bestseller van Albert Mol, die een boekje vol anekdotes uit het Amsterdamse leven van prostituees op de wallen had geschreven. Voor de regie werd Paul Verhoeven benaderd. Die wilde vooral heel graag en had zich bezig gehouden met Floris en hoewel hij het pikante boekje van Albert Mol vreselijk vond hapte hij toe. Wat Zien Ik werd zijn debuutspeelfilm.

De film is nog steeds vooral een verzameling anekdotes van prostituee Greet. Met een wat dramatscher verhaal (over een bevriende prostituee met nare pooier die uit het wereldje probeert te stappen als lijm die de film bij elkaar houdt. Veel uit de film hangt heel erg aan het feit dat niemand dat in 1971 had gezien en Henk Molenberg met alleen een schortje en plumeau dat wekte nieuwsgierigheid. De verzameling piekanterietjes voelt nu vooral erg achterhaald. Toch is Wat Zien Ik een stuk minder saai dan de veel verder gaande jaargenoot Blue Movie. De film heeft een paar pluspunten die de boel na al die jaren nog best kijkbaar maken. Bierman speelt een sterke hoofdrol en bulkt van het charisma. De film bevat veel nostalgische blikken op Amsterdam en de cast is een ware who is who tot in de kleinste bijrol. En vooral Verhoeven lukt het om een samenhangende film ervan te maken. Niet echt goed. Maar wel met net iets meer bezoekers dan Blue Movie een enorme hit. Toen de op twee na best bezochte Nederlandse film ooit en sindsdien alleen gepasseerd door Turks Fruit.

Rob Houwer had nogal de neiging om zich met de regie te bemoeien en succes op te eisen en flops af te schuiven op de regisseur en acteurs. Maar dat Verhoeven en hij nog een film zouden maken was duidelijk. Dat werd Turks Fruit. Daar gooide Verhoeven door de bemoeienis van Houwer bijna de handdoek in de ring en toen het de best bezochte film ooit werd eiste Houwer alle eer op. Wim Verstappen schreef ondertussen een stukje waarin hij zich afvroeg of Turks Fruit niet vooral Jan de Bont en Rob Houwers verdienste was. Na Soldaat van Oranje klapte de samenwerking tussen die twee en toen Verhoeven Robocop in de VS maakte, was Houwer begonnen aan een flinke rij flops met af en toe een enkel lichtpuntje. Zijn ego hield hij altijd. de door hem geproduceerde films van de succesvolste Nederlandse regisseur ooit kwamen op DVD uit in de Rob Houwercollectie. Waarin hij wel zo eerlijk was ook zijn flops uit te geven.

10. De Overval (1962)

De Overval heeft een aparte opening door een oud-verzetsman, die hoopt dat de jeugd geïnspireerd zou raken door het verhaal. Het was pas 17 jaar na de oorlog, maar voor degenen die na '45 geboren waren misschien al ancient history. De Overval geeft kennelijk een redelijk waarheidsgetrouw beeld van een van de meest spectaculaire verzetsdaden in Nederland tijdens de bezetting. Viel me op dat mensen toch vrij snel in vertrouwen werden genomen, denk aan de dokter of aan de verschillende agenten die werden gepolsd- maar tijd was natuurlijk ook een factor.

Acteurs zijn prima, met een aantal bekende namen, en het ontbreken van muziek geeft de film haast iets plechtigs. Ik vond de sobere, documentaire aanpak eigenlijk wel geslaagd, het deed me zelfs een beetje aan Melville denken. Ik ben dan ook blij dat Haanstra niet zijn zin kreeg er romantiek in te verwerken, al was het daarmee misschien filmischer geworden. Nadeel vond ik dat niet alle dialogen goed verstaanbaar zijn, ondanks dat er vrij goed gearticuleerd werd en men ABN spreekt. Te gewend aan ondertiteling wellicht.

3,5 *

15. Het Bittere Kruid

Geregisseerd door Kees van Oostrum

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1620.jpg?cb=1593259577

Na Soldaat van Oranje had Verhoeven gebroken met Houwer. Het conflict ging over erkenning en geld. Grijpstra en de Gier maakte Houwer met Wim Verstappen en Verhoeven maakte Spetters met Joop van den Ende. Beide films waren succesvol, maar minder als de films die ze samen hadden. Verhoeven ging nog een keer met Houwer in zee voor De Vierde Man voor hij naar de VS vertrok. Houwer zocht naar andere projecten. Kees van Oostrum had in de jaren ´70 een filmopleiding in de VS gevolgd en daarna werk gevonden als cameraman bij de TV. Maar hij wilde eigenlijk Het Bittere Kruid verfilmen., Dat idee kwam bij Houwer terecht en die tilde de film van de grond.

Het Bittere Kruid was een succesvol boek over een joods meisje in de tweede wereldoorlog. Veel was gebaseerd op het leven van schrijver Minco, maat helemaal een op een is het niet, Zo was Minco ten tijde van de oorlog ouder dan Sara in het boek overkomt. De schrijfstijl was bewust erg sober en zonder veel dramatiek. En ook het verhaal was klein gehouden. Toen ze een film van het boek wilden maken lijkt het erop dat Houwer zich realiseerde dat de film zo sober maken als het boek een wellicht een film voor een kleiner publiek zou opleveren en dat wilde hij niet. Dus werd het boek verbouwd. Er verdwenen personages uit het boek en er werd een heel NSB-gezin aan toegevoegd waar Sara mee omging. Dat schoot Minco in het verkeerde keelgat en ze sleepte Houwer als producent voor de rechter omdat ze haar boek nauwelijks nog herkende en wilde dat de film een andere naam kreeg. Dat proces verloor Minco en het enige dat ze kreeg is een verklaring aan het begin waarin ze afstand neemt van de film. Ook de componist Loek Dikker sleepte Houwer voor de rechter. Hij vond dat in de montage zijn muziek vernield was. Ook hij verloor.

Het is lang geleden dat ik Het Bittere Kruid las. In mijn herinnering gaat het boek primair over twee dingen. Hoe een keuze het verschil tussen leven en dood kan zijn in zulke extreme omstandigheden en het verlies van dagelijkse zekerheden. Ik heb de Sara uit het boek als een kind ervaren. Hier is Sara een jonge vrouw, maar eentje die zich, op basis van het boek deels jonger gedraagt als ze is met dialoog waar je bijna kindertaal in hoort. Toch is ze ook niet op Minco's echte leeftijd gebracht. De film is uiteindelijk een vlakke en oppervlakkige film. Met slecht uitgewerkte karakters, maar ook totaal zonder de formalistische soberheid van het boek en dan kom je feitelijk nergens uit. Spitz is weinig overtuigend in de hoofdrol maar dat is deels ook een scriptissue. De film blijft in een niemandsland hangen. Het had of een droge formele weergave van het boek moeten zijn of veel verder afstand van het boek moeten nemen en bijvoorbeeld een thrillerachtige opbouw moeten nastreven.

De film kreeg matige kritieken en was geen succes. Van Oostrum trok weer naar de VS en ging voornamelijk als cameraman werken. Hij nam Spitz mee met wie een relatie had gekregen. Minco overleed vorig jaar pas . Ze was 103 en in haar overlijdensadvertentie maakte ze nog een statement. Haar in de oorlog vermoorde familieleden werden nadrukkelijk genoemd.

15. Aanmodderfakker (2014)

Prijs: Gouden Kalf

Bron: Pindakaas, maar staat ook op NPO start

https://image.tmdb.org/t/p/w1920_and_h800_multi_faces/30q6wFnjqIuSaWiJ2YLA6ROBhPX.jpg

De aanmodderfakker uit de titel is tweeëndertigjarige lamzak en eeuwige student Thijs, die op een relaxed tempo door zijn leven vol bier, chicks en een incidentele dienst in een sfeerloze mediagigant sloft. Dit verandert wanneer hij de 16 jarige oppas van zijn zus ontmoet, waar hij direct gevoelens voor ontwikkelt. Alleen Lisa ligt op schema om met een 9 gemiddeld naar Oxford te gaan. Voor Thijs natuurlijk een lichte confrontatie met zijn eigen underachievements.

Ik bleek van deze regisseur reeds de shorts Arie (2009) en Vingers (2013) te hebben gezien, beide shorts die niet heel veel indruk maakten (zesjes). Deze langspeler van Ten Horn won drie Gouden Kalveren, Beste Film, Beste Scenario en Beste Acteur (Naber), en ik moet zeggen dat ik het aangenaam vertoeven vond in het wereldje van deze film.

3,3*

16. Dicht bij Vermeer (2023)

Prijs: Septimius Award

Bron: Pindakaas, maar staat ook op Pathé Thuis

https://www.lantarenvenster.nl/wp-content/uploads/2023/01/Dicht-bij-Vermeer-lantarenvenster-1746x981-c-center.jpg

Wie nog nooit van de Septimius Awards heeft gehoord, hoeft zichzelf dat niet kwalijk te nemen. Wat ik zo lees is het een een beetje dubieus en mysterieus festival in Amsterdam, waar best wat onduidelijkheid over bestaat. Maar Dicht bij Vermeer won deze award voor beste documentaire, en schopte het daarnaast tot Kristallen Film in 2023. Voor mij aanleiding genoeg om deze docu over Vermeer eens op te zetten, ook als companion piece voor de film over Rembrandt die ik eerder zag.

Regisseur Suzanne Raes heeft inmiddels een flinke filmografie, maar het is de eerste film die ik van haar hand zie, en wat mij betreft een prima docu. Dicht bij Vermeer vertelt tegelijkertijd over zijn werken zelf, en ook over de plek van Vermeer in de kunstwereld, en hoe lastig het is om een expositie over zo'n kunstenaar te organiseren, en zoveel mogelijk werken op één plek te krijgen.

Prima docu.

3,5*

17. De Zee Die Denkt (2000)

Prijs: Idfa - Joris Ivens Award

Bron: Pindakaas

https://www.sngfilm.nl/here/wp-content/uploads/zee-die-denkt-de-zee-die-denkt-the-sea-that-thinks-k.jpg

Op de site van bibliotheek wordt 'De Zee Die Denkt' omschreven als "een verrassende film over zichzelf. Een film boordevol omkeringen en wendingen. Centraal staat Bart, een scenarioschrijver die het script schrijft van deze film. In de film speelt Bart zelf de scenarioschrijver die het script schrijft van 'de zee die denkt'. In zijn film vindt hij het antwoord op de prangende vraag: hoe worden we gelukkig? Hij toont via wonderbaarlijke voorbeelden aan dat onze wereld enkel en alleen in ons bewustzijn bestaat. Wat is echt en wat is illusie?"

Wie bovenstaande wat experimenteel vindt klinken heeft geen ongelijk, dat is ook het eerste genre op MovieMeter. Tevens is het een film die al op mijn kijklijst stond sinds ik de poster voor de eerste keer zag, en die ik gelijk bij het opstellen van mijn kijklijst voor deze challenge programmeerde, net als starbright boy, zo bleek. Een bijzondere film, en ook een leuke om bij door de comments te gaan; echt zo eentje die je aanspreekt of totaal niet. Vier sterren is me net te hoog, maar hij komt een eind in die richting. Ik snap wel dat Kaufman aangehaald wordt in de recensies.

3,7*

18. Kapsalon Romy (2019)

Prijs: Cinekid - Beste Nederlandse familiefilm

Bron: Netflix

https://delagarde-bnnvara.stream.prepr.io/w_1920,h_1080,q_100/541401zecniz-kapsalonromy5.jpg

Ik had geen idee dat er een onderscheid was tot het opzoeken van een Cinekid film voor deze challenge, maar Kapsalon Romy won in 2019 op Cinekid beste Nederlandse familiefilm (Juryprijs), en Binti (2019) mocht van de jury Beste Kinderfilm in ontvangst nemen. Grappig genoeg had ik juist aan Miss Milton gevraagd na afloop van Kapsalon Romy of ze dit een kinderfilm vond. We waren met elkaar eens dat dit niet echt het geval was. Eveneens in dit jaar won in de ogen van de jury Mijn Bijzonder Rare Week met Tess (2019) Beste Nederlandse Familiefilm, wat het verschil in mijn ogen al iets duidelijker maakt. Ook dat vond ik een heel volwassen jeugdfilm, die bijzonder genietbaar was voor kijkers op leeftijd, zelfs zonder kinderen.

Mijn Bijzonder Rare Week met Tess vond ik nog net iets beter, maar ook Kapsalon Romy was een aangename verrassing. Alzheimer gezien door de ogen van een kind, dat juist bij het manifesteren van deze vreselijke aandoening een hechtere band krijgt met haar oma, en haar probeert te helpen. Geen zoetsappig sentiment, en meer schrijnende situaties dan ik had verwacht. Beppie Melissen speelt zeer goed, en ook Vita Heijmen is erg aandoenlijk in de rol van Romy.

Fijn.

3,8*

19. De Nieuwe Wildernis (2013)

Prijs: Rembrandt Award

Bron: Pindakaas, gek genoeg nergens meer te zien.

https://image.tmdb.org/t/p/w780/hlPhcmPZIRNHHHm1Tx7vNoy7gCV.jpg

Gereanimeerd in 2007 door René Mioch, en sinds 2015 weer ter ziele: de Rembrandt Award. Dit was de enige Nederlandse publieksprijs voor films, waarbij de organisatie samen met een vakjury een lijst samenstelde met genomineerde films en acteurs in diverse categorieën, waarop het publiek vervolgens kon stemmen. De Nieuwe Wildernis (2013) won in in de voorlaatste editie Beste Nederlandse Film, en toont volgens de makers Nederland zoals u het nooit eerder zag, en dan meer specifiek de Oostvaardersplassen.

Regisseurs Mark Verkerk en Ruben Smit lijken goed te hebben gekeken naar de indrukwekkende BBC natuurdocumentaires, De Nieuwe Wildernis ziet er visueel imponerend uit. Narratie met de gravitas van Attenborough ontbreekt, maar het Piekema past stukken beter dan de voice-over van Carice en Bram bij Verkerks vervolgfilm Holland: Natuur in de Delta (2015). Toch blijft de vraagt wat het precies toevoegt aan de beelden, wel nu en dan de kop opsteken. Show don't tell lijkt hier toch nog een beetje ontdekt te moeten worden. Desalniettemin mooi om dit gebeid eens op deze wijze te kunnen zien.

3,6*

13. Alreadymade (2024)

FTV => **½

Volgens vele kunsthistorici is ‘Fountain’ het belangrijkste kunstwerk van de 20e eeuw. De oorspronkelijke versie stamt ui 1917 en was een urinoir, met de paraaf van ene R. Mutt. Het was anoniem ingezonden voor een tentoonstelling in New York dat bedoeld was om de barrières voor kunst volledig af te breken, maar het werd afgewezen. Het urinoir was een mediasensatie, maar het verdween spoorloos. Totdat Marcel Duchamp, een van de organisatoren van de tentoonstelling in 1917, in 1935 met een replica kwam en beweerde dat ‘Fountain’ zijn creatie was. Barbara Visser is ervan overtuigd dat het kunstwerk gemaakt was door Barones Elsa von Freytag-Loringhoven, een excentrieke vrouw die alle maatschappelijke normen tartte, bekend stond als een ‘lopend kunstwerk’ en – cruciaal – een uiterst innige band had met Duchamp. Concreet bewijs voor deze stelling is er niet, maar dat weerhoudt Visser er niet van de Barones neer te zetten als een miskend genie dat slachtoffer was van een door mannen gedomineerde cultuur. Heel overtuigend is het niet, maar Visser verdient wel lof voor de eigenzinnigheid waarmee ze deze documentaire heeft opgezet.

En het belangrijkste kunstwerk van de 20e eeuw is natuurlijk The Birth of a Nation (1915)

https://kunsthausrelaunch8251-live-a33132ecc05c-1c0f54b.divio-media.net/images/Visser_Barbara_Alreadymade_1.2e16d0ba.fill-1200x630.jpg

3. Witte Wieven (Film, 2024)

Toch wat teleurstellend. Las overal dat dit wel de topper uit serie Koolhoven presenteert was. Dat was niet heel moeilijk, film ziet er ook echt wel goed uit en heeft sterke soundtrack, maar is wel heel veel vorm en heel weinig inhoud. Houterige loze dialogen, veel herhaling in plot, maar ook in beelden, steeds weer die heks, weer dat skelet op een stok, bos in, bos weer uit, bos weer in, zonder dat er verdieping plaats vindt. er was gewoon te weinig materiaal om een uur aan film te vullen. Slechts een krappe voldoende.

https://www.wittewievenfilm.com/assets/hero_background.jpg

10) Witte Wieven (Film, 2024) FANTASTISCH!! Na het zeer wisselvallige karakter van de andere Koolhoven presenteert films komt er hier echt eentje die ontegenzeggenlijk een topper is. De beelden zijn fantastisch en het dromerige, broeierige sfeertje zit er goed in. Erg indrukwekkend wat voor sfeer hier neergezet word met een beperkt budget.

Het doet wat denken aan The Witch omdat het qua thema en sfeer erop lijkt. Maar hier zit veel meer vaart in en de effecten zijn wel lekker, de film speelt goed met suggestie maar is ook niet te beroerd om soms wat gore te laten zien. Alles gedoseerd en je ziet de hand van een meester. Ik vind die scene dat Frieda word verkracht en in de modder ligt echt geniaal, je ruikt bijna de viezigheid. Ook de latere gods gekheid en het achterliggende motief is subtiel. Je kunt niet zeggen dat de witte wieven goed of slecht zijn, net zoals de legende ook al dicteert.

Dan kun je zeggen "uuuh saai, ze lopen het bos in en uit" ja wat wil je er nog meer in die mensen wonen bij het bos in de middeleeuwen. Er zijn geen ontploffingen, geen helicopters en geen auto achtervolgingen nee we moeten het doen met modder, bloed, spuug en ik vind het wel fijn dat dit eens een middeleeuwse film is die lekker vies is.

De dialogen zijn ook heerlijk en er wordt goed geacteerd en geen woord teveel gezegd. Kortom, geef die Didier Konings gewoon 5 miljoen en stel verder geen vragen dan komen we eindelijk eens aan een film die wel internationaal potten kan breken.

20. De Overkammer (2021)

Genre: Short

Bron: YouTube

https://dvqlxo2m2q99q.cloudfront.net/000_clients/584002/page/h800-584002h0trpRg0.png

"De kalende student Mischa probeert met chirur­gische precisie zijn groeiende inhammen te verbergen. Wanneer die missie hopeloos wordt, grijpt hij naar een radi­caal middel: de tondeuse. Al snel komt Micha tot de bizarre ontdekking dat er tussen zijn overge­bleven haar nog iets merk­waardigs verborgen zit, dat niet bepaald op zijn mondje gevallen is."

Geinig genrewerkje dat met een speelduur van zeseneenhalve minuut weet wanneer het moet stoppen, ik zie ze hier geen speelfilm over maken in elk geval.

2,8*

21. Venus (2024)

Genre: Sci-Fi

Bron: NPO Start (Plus)

https://filmkrant.nl/wp-content/uploads/2024/01/Venus.png

Ik ben niet de eerste met het idee om de "Koolhoven presenteert" films te gaan kijken voor deze challenge, maar ik bedacht me dat ik als genreliefhebber gek zou zijn als ik het niet zou doen. Dus ik ga ze gewoon inpassen, desnoods ten kostte van enkele andere titels.

Venus (2024) is een Black Mirror achtige Sci-Fi horror waarin een massa extinctie plaatsvindt waarbij alle mannen om onbekende reden zelfmoord plegen. Joyce verliest haar vriend en zoekt troost bij Nostalgyl, een bedrijf dat vrouwen ervaringen uit het verleden laat herbeleven. Gonzalo Fernandez Carmona weet hoe hij moet belichten en ook de cast met Kavus, Zweerman en Smulders doet het goed. Venus lijkt meer een sfeer dan een primair plotgedreven film, al komt dat misschien ook omdat de film daar meer in uitblinkt.

https://assets.mubicdn.net/images/film/399101/image-w1280.jpg?1703179645

Cosmatos wordt genoemd, maar hoewel ik dat wel snap, vond ik dat nog wel een tandje sterker en nog iets gestileerder. Desalniettemin een fijn genrewerkje van Nederlandse bodem, jammer dat we niet meer van deze kwaliteit hebben. Mooi body horror moment ook. Goed initiatief van Koolhoven!

3,6*

22. NL-Alert (2024)
Genre: Drama
Bron: NPO Start

https://filmkrant.nl/wp-content/uploads/2024/01/NL-Alert.jpg

NL-Alert heeft op MM een wat hoger gemiddelde dan Venus (2024), maar ik geef toch duidelijk de voorkeur aan laatstgenoemde. Kwestie van smaak uiteraard, maar ik vond deze film van de dochter van Ate de Jong ook vaker net niet helemaal werken. De welbekende 'Nederlandse dialogen' en line delivery die niet naturel genoeg overkomt voor het drama in de scène. Met name bij het dringen voor de lift haalde me dat er toch een beetje uit.

De scène met de baby die over al die handen naar voren ging (en moeder die jankend in elkaar kruipt) had me overigens wèl te pakken. Al met al niet slecht, maar ik was ook niet omver geblazen.

3*

16. Doe Maar: Dit Is Alles

Geregisseerd door Patrick Lodiers en Martijn Nijboer

https://www.moviemeter.nl/images/cover/96000/96107.jpg?cb=1530682691

Ik mag wel op gaan schieten. John Milton loopt bijna een week voor.

Volgens mij was het 2015 dat ik in een uitverkocht Paard in Den Haag) Doe Maar zag. Een zaal die flink nostalgisch was en een band die er meer dan ooit lol had in spelen. Misschien wel eindelijk na al die jaren waren het gewoon weer een stel ouwe vrienden die lol hadden op het podium. Het was geen reünie meer. Doe Maar bestond gewoon als de leden er zin in hadden. En had alweer zoveel tourtjes gedaan dat ze beter pasten in middelgrote zaaltjes als 't Paard en niet in de echte grote zalen als in de eerste reunietours. En dat wilden ze ook. Het zou de laatste grote tournee van Doe Maar worden, Er stond er nog een gepland. Maar toen werd Henny Vrienten ziek. Toen dat bekend werd wist ik ergens dat het waarschijnlijk dodelijk was. En dat bleek ook. Ik was toen Doe Maar op zijn hoogtepunt was een schoolkind en ze waren net zoiets als Michael Jackson. In mijn 8-jarige ogen heel erg beroemd.

Ten tijde van de tour voor die waar ik was is deze documentaire gemaakt die het verhaal flink compleet en met een schat aan archiefmateriaal in een kleine anderhalf uur weet te stoppen. Het verhaal van Doe Maar is volstrekt uniek en totaal niet te vergelijken met welke andere Nederlandse band dan ook en met name die idiote jaren 81-82-83 en 84 krijgen aandacht want langer was het niet tussen de grote doorbraak en de split. Verwacht geen unieke of uitdagende film. Maar gewoon een solide documentaire die het verhaal goed weet te vertellen. En het was een prima bandje.

23. Binary (2024)

Genre: Horror

Bron: NPO Start

https://images.mubicdn.net/images/film/399059/cache-931784-1703113151/image-w1280.jpg

"Nisha, een Pakistaanse trans vrouw die in Nederland als danseres werkt, twijfelt over een genderbevestigende operatie. Telkens wanneer ze haar identiteit omarmt, valt ze ten prooi aan vreemde aanvallen en visioenen. Wanneer haar innerlijke demonen besluiten om het op te nemen tegen de demonen van buitenaf, volgt er chaos."

David-Jan Bronsgeest is de eerste filmmaker in deze serie waar ik reeds werk van heb gezien, dit was zelfs de zesde titel die ik van zijn hand zag. Toegegeven, dat waren allemaal shorts, maar wel drie keer 3,5* en twee keer 4*; die beveel ik voor de liefhebbers van deze film dus van harte aan.

Bronsgeest maakt er een interessante middellange film van, die ik meer dan de vorige twee nog wel een keer zou willen zien, simpelweg omdat het geen gesneden koek is en ik benieuwd ben wat me bij herziening allemaal nog meer op zou vallen.

3,5*

*

24. Trauma Porn Club (2024)

Genre: Horror

Bron: NPO Start

https://production.api.iffr.com/fiona-attachment/UzMBFQBpZmZyLmZpb25hLW9ubGluZS5uZXQ0AGF0dGFjaG1lbnRzLzdkZWJlMWFiLTU5Y2QtNGI5MC04MzVhLTQ5ZmZkNmI2ODUwYS5qcGc

"Nova vindt dat kunst ‘focking pijn’ hoort te doen, maar de artiest in de dop heeft nog nooit iets meegemaakt dat ook maar in de buurt van traumatisch komt. In de galerie waar ze werkt is ze niet meer dan een figurant en de artistiekelingen in haar omgeving vinden haar emoties lang niet pijnlijk genoeg voor een carrière in die kringen. Dan ontdekt ze 'Sano', een organisatie die levensveranderende ervaringen belooft: van een in het openbaar masturberende man tot Fight Club-achtige taferelen."

Ook van Michael Middelkoop zag ik eerder al iets, namelijk zijn short Netflix & Chill (2017). Fijn om te zien, dat hij alweer een mooie sprong heeft gemaakt. De film moet even zijn plek vinden, maar dan is het ook mooi en verontrustend tegelijk. Sigird ten Napel heb ik alleen in Riphagen gezien, maar ik herinner het me niet. Prettige verschijning en ze speelt capabel. Wellicht Paradise Suite en Prins maar eens opzetten, aangezien die toch al op de watchlist stonden.

Ja, deze werd beter naarmate de film vorderde.

3,6*

@starbright boy: Het kwam nu toevallig even zo uit dat ik wat 'vooruit kon werken'. En die Koolhovens zijn maar een uurtje hè. Eigenlijk tel ik deze zelf niet helemaal mee omdat ze niet in mijn lijst stonden. Ga kijken of ik die alsnog afkrijg, maar het zou kunnen van niet.

25. Memory Dealers (2024)

Genre: Sci-Fi - Misdaad

Bron: NPO Start

https://image.winq.nl/277385.jpg?imageId=277385&x=0&y=2.22&cropw=100&croph=95.56&panox=0&panoy=2.22&panow=100&panoh=95.56&width=1200&height=683

"De nabije toekomst. Wanneer door het toedoen van gehaaide zakenlui en de krachten van een entiteit de geheugens van de inwoners van The City gereset worden, kunnen Teo en haar vrienden de dans net ontspringen en vluchten. Teo voelt zich als burgemeester verantwoordelijk voor het welzijn van de inwoners. Ze wapenen zich met zelfgebrouwen psychedelica om de mensen te bevrijden uit hun geheugenloze staat, maar worstelen zelf met de keerzijde van hun hedonistische bestaan. Wanneer Teo doorslaat in bewijsdrang, dreigt het plan te mislukken."

Ik applaudisseer het lef om schijt te hebben aan conventies en compleet los te gaan, maar behoud me uiteraard het recht voor, dat iets dan misschien niet voor me werkt. Dat is bij deze meest experimentele films van de serie zeker het geval. Na twintig minuten was ik er eigenlijk al wel klaar mee, en zelfs met een middelkorte film ben je dan pas op een derde. Wellicht is de avant-garde liefhebber in JM ook gewoon een vermoeide, verlepte pappa aan het worden. Who knows.

Regisseur Mila van der Linden is wel een Badass Chick op de promo foto van Koolhoven Presenteert trouwens. Zo zo.

2*

Het schoot nog niet echt op voor mij met deze challenge, maar heb er nu toch een paar van mijn watchlist kunnen afstrepen:

4. Tirza (Film, 2010)

Tirza was (en is) direct toen het uitkwam een van mijn lievelingsboeken. Toen er al snel een film kwam, heb ik die maar laten lopen, dat loopt dan toch vaak op een teleurstelling uit. Wel toen toneelstuk gezien, was het ook net niet. Maar nu, na zoveel jaar en vorig jaar weer eens herlezen, was ik toch wel eens benieuwd. Viel mij zeker niet tegen. Van de berg heeft script flink omgegooid, we bevinden ons vrijwel direct in Namibië en kijken met flashbacks terug hoe jorgen hofmeester zo de weg kwijt heeft kunnen raken ipv. De langzame opbouw richting dat einde in boek. Maar het werkt goed, het houdt vaart erin en je voelt zo goed de psychische teloorgang. Film is meer drama en minder sociale kritiek dan boek, maar dat mag. Sterke rollen van Gijs scholten van aschat en Sylvia hoeks, maar ook van dat namibische meisje. Geen makkelijke rol, maar overtuigde wel. Mooie plaatjes in de woestijn.

https://images.nrc.nl/ZM37vw9GnpHJw-GmZghAeUiERBU=/1280x/filters:no_upscale()/s3/static.nrc.nl/images/stripped/2802nndoentvgroottirza.jpg

5. Turks Fruit (Film, 1973) - MovieMeter.nl

Ook vorig jaar voor eerst gelezen. Film wel ooit op mijn 18e gezien, daarna nooit meer, dus was wel weer eens benieuwd. Was een beetje bang dat dit de tand des tijds niet heeft doorstaan, maar blijft fier overeind. Acteerwerk is bij vlagen tenenkrommend, maar energie tussen eric en Olga spat nog steeds van het scherm. Wat een lul is die eric eigenlijk. 3,5*

Wel bizar dat zo’n klassieker nergens legaal te streamen is.

https://assets.televizier.nl/upload/t/t/TurksFruit-film.jpg

6. AmnesiA (Film, 2001)

Door al die Koolhovens presenteert geïnspireerd om dan ook nog eens iets van de meester zelf te kijken. Te zien op eye player. Sterke film, mooi geschoten en sterke dubbelrol voor fedja van huet. Lekker absurdistisch, waarschijnlijk door dat Nederlands droge absurdisme moest ik bij veel dialogen beetje aan van Warmerdam denken, maar in een milde bui kun je de vreemde karakters ook wel vergelijken met die van Lynch of de Coens, zeker als het langzaam een absurdistische thriller wordt. Dat niveau haalt het natuurlijk niet, maar Wist voor mij de spanning goed vast te houden en jonge Carice is bonus. 3.75

https://rarefilm.net/wp-content/uploads/2016/02/AmnesiA-2001-1.jpg

7. Memory Dealers (Film, 2024)

Tja….meeste is al gezegd, sluit mij aan bij John Milton. 2*