Nederlandse film challenge met John Milton & starbright boy

2. When Fucking Spring Is in the Air (2024)

In een paar dagen komt het leven van Kasia [Ada Szczepaniak] volledig op zijn kop te staan. Ze blijkt zwanger te zijn van Marcin [Stanislaw Linowksi], haar grootmoeder en verzorger Babcia [Teresa Stepien-Nowicka] overlijdt en ze moet binnen 6 dagen € 50.000 bij elkaar krijgen om te voorkomen dat het huis waarin ze is opgegroeid wordt gesloopt. Haar rest geen andere keuze dan naar Nederland te reizen om haar biologische ouders om hulp te vragen, ook al heeft ze daar al jaren geen contact meer mee. Wanneer ze haar vader [Cezary Lukaszewicz] weet op te sporen in Amsterdam, komt ze voor een grote verrassing te staan. In het begin wekt Kasia weinig sympathie op, maar de Szczepaniak geeft op briljante wijze gestalte aan de emotionele reis die Kasia doormaakt, geholpen door het uitstekende script van Sugaware en Heleen Suèr dat de complexe familiebanden op geloofwaardige wijze neerzet. Szcezepaniak en Ignas zijn onvergetelijk als de zussen die na hun eerste ontmoeting snel een bijzondere band krijgen.

Hahaha nondeju, nog een challenge. Ik had me net voorgenomen om in maart de broodnodige zwart/wit te gaan afvinken.

Ik ben helaas niet echt fan van mijn native tongue wat films betreft, het liefste hoor ik de meest dikke accenten die ons landje rijk is (ook altijd blij met Vlaams) en niet dat ABN. Tast mijn filmbeleving enorm aan helaas. Ook totaal geen fan van wat voor populair moet doorgaan qua genres. Actie, sci-fi en horror zijn maar een paar voorbeelden waarin Nederland lachwekkend tekort komt.

Dus om een kort verhaal veel te lang te maken: ik ga deze challenge aan mij voorbij laten gaan boys.

Betekent trouwens niet dat ik dit forum ga negeren, wie weet kom ik interessante tips tegen.

1. Ciske de Rat

geregisseerd door Wolfgang Staudte

https://www.moviemeter.nl/images/cover/10000/10872.jpg?cb=1633158049

In 1984 werd ik 9 en was ik nog nooit in een bioscoop geweest. Maar iedereen kreeg mee dat Ciske de Rat een grote film was dat jaar. Het liedje van Danny de Munk stond weken bovenaan in de top 40 en die volgde ik al wel en er was een clipje van met beelden uit de film. Vooral ook gemaakt omdat Danny door de arbeidsinspectie maar beperkt mocht optreden en dus niet altijd naar Toppop of andere popprogramma's kon komen. Een paar jaar later zag ik de film ook toen deze op TV kwam.

Maar er is natuurlijk nog een Ciske en dat is deze uit 1955. Voor de oorlog was er in Nederland iets aan het ontstaan wat op een filmproductie leek. In 1934 waren de eerste lange films uitgekomen en in de rest van de jaren '30 kwam er regelmatig wat nieuws. Zowel commerciëlere als meer kunstzinnige. Bij een deel van die films geholpen door filmmakers die onderweg naar de VS hier even Films maakten. Henry Koster, Douglas Sirk en Max Ophüls maakten allemaal films hier. Voordat ze in Hollywood belanden.

De oorlog had die beginnende industrie grotendeels vernield en de filmproductie kwam mondjesmaat weer op gang. En ook voor deze film werd er weer een regisseur uit Duitsland gehaald. Wolfgang Staudte was begonnen als acteur en maakte carrière in de nazitijd en acteerde zelfs in de beruchte zeer antisemitische film Jus Suss uit 1940. Nog tijdens de oorlog debuteerde hij als regisseur. Na de oorlog voelde Staudte zich daarover schuldig en dat vertaalde zich naar een aantal felle films die veel explicieter afrekenden met de nazi's dan waar veel Duitsers behoefte aan hadden. Bovendien werkte Staudte zowel in Oost als in West Duitsland en dat was ook steeds lastiger en maakte hem niet onomstreden. Mede daardoor had hij wel oren naar dit project dat was opgezet door de Amsterdamse producent Hans Broekman. Staudte kon bovendien zijn maatschappelijk betrokken ei kwijt in het verhaal. Er werd tegelijk een Nederlandse als een Duitse versie geschoten.

Anders dan in de remake kiest deze film het perspectief van de leraar van Ciske (een opvallend naturel spelende Kees Brusse). De film heeft een aantal fraaie erg Amsterdamse beelden. Op locaties die schijnbaar door Staudte zelf zijn uitgezocht. En de is sterk qua camerawerk. De film belande zowaar in de competitie van Venetie en won daar ook nog een priijs ook. Prima film, maar de Italianen deden tien jaar eerder al veel meer met vergelijkbare thema's. maar dit was wel een van de eerste Nederlandse speelfilms die wat internationale aandacht kreeg. En het is te zien waarom dat was.

De volgende film wordt iets heel anders: De Zee Die Denkt (Film, 2000)

Van wanneer tot wanneer speelt de challenge John Milton, starbright boy? Of maakt dat niet zoveel uit. Ik denk namelijk niet dat ik in een maand tijd het vol hou om 31 Nederfilms te kijken ..

Een aantal kijktips: All Stars (Film, 1997) Simon (Film, 2004) Siberia (Film, 1998) Masterclass (Film, 2005) Schneider vs. Bax (Film, 2015) De Kuthoer (Film, 2019) Leef! (Film, 2005) Diep (Film, 2005) Ober (Film, 2006) Ferry (Film, 2021) Het Diner (Film, 2013) Tonio (Film, 2016) Daglicht (Film, 2013) Ron Goossens, Low Budget Stuntman (Film, 2017) Bumperkleef (Film, 2019) Sint (Film, 2010)

Het duurt de hele maand maart, en het is niet het doel er 31 te kijken (dat doen sb en ik gewoon voor de leuk en om de vaart er wat in te houden) maar om eens na te denken wat je nog zou willen zien, dat nog wel eens tof zou kunnen zijn. En dat dan kijken. Of simpelweg leuke tips op doen, mag ook.

Als iemand nog een tip voor mij heeft met een rol als Kenzari in Wolf, dan houd ik me aanbevolen. Dat vond ik wel een erg charismatische rol.

Oké, ik heb dan een lijstje gemaakt met films die ik nog moet zien, en opnieuw wil kijken (met wat jeugdherinneringen). Ik ga v/d week beginnen.

‎Dutch Movie Challenge (DMC), a list of films by Kondoro • Letterboxd

2. De Zee Die Denkt

geregisseerd door Gert de Graaff

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1619.jpg?cb=1529179605

Als je De Zee Die Denkt ergens mee moet vergelijken komen Pi en een film als Adaptation nog een beetje in de buurt. Maar dat eigenlijk in een soort mockumentary-vorm. De film gaat feitelijk over het maken van het scenario van de film die je ziet. De film suggereert dat de acteur (Bart Klever) het schreef, maar het is de filmmaker Gert de Graaff en de film is een soort filosofische trip naar de grens van je voorstellingsvermogen. Met als eindstation het absolute niets. In die zin komt het in de buurt bij Oosterse religie al wordt er ook geraakt aan veel meer als de multiversetheorie waar in sommige mensen betogen dat er wellicht een universum wordt geschapen bij iedere gedachte die je hebt, Ofzo. Dat wordt op smaak gebracht met verschillende soms verrassende beelden van optische illusies.

De Graaff maakte voor zover ik kon vinden hierna geen film meer en als ik zijn wikipedia-pagina bekijk geeft hij vooral les tegenwoordig. De film wordt iets gedateerd door de wat goedkoop uitziende digitale camera's uit deze periode. Maar het is uniek en fascinerend en totaal anders dan elke andere Nederlandse film, eigenlijk überhaupt anders dan elke film.

Dit was een van de DVD's die ik het langst ongezien had liggen. Misschien wel een jaar of 15. Ooit meegegrist voor een eurootje op koninginnendag.

Ook film drie is weer iets heel anders: De Heineken Ontvoering

1. De Slag om de Schelde (Film, 2020)

Na vorige week die andere recente Nederlandse oorlogsfilm (De Oost) gezien te hebben, kon dit me een stuk beter smaken. Degelijk acteerwerk zonder al te veel "Hey!, daar heb je die"-momenten, een stukje geschiedenis waar ik nog niet veel van wist en bovenal zag het er top uit. Nergens loopt de spanning echt hoog op, terwijl er wel degelijk een paar momenten in zitten die zo bedoeld zijn. Heb me goed vermaakt, zonde dat ik deze zo lang heb laten liggen.

2. Binary (2024)

Gehaast, chaotisch, veel goedkoop ogende flitsende lichtjes en kleurenfilters. Qua stijl absoluut niet in mijn straatje. Tel daarbij op het matige (ondermaatse?) acteerwerk van vrijwel iedereen in deze film en dan blijft er bar weinig over behalve "een idee". Leuk idee, maar ik had een subtielere benadering meer gewaardeerd waarschijnlijk. Zelfs een subtiele benadering met ruimte voor geweld en gore.

Alweer een tijd geleden dat ik Wolf zag, maar wellicht Wildschut (Film, 1985) ?

3. NL-Alert (Film, 2024)

Dit was tof. Wat als... wat als... Wij kwamen er op de bank niet uit hier. De spanning was goed voelbaar, het camerawerk droeg bij aan het gevoel van hectiek, hartverscheurende keuzes voor de hoofdpersoon. Die nette discussie bij de lift in de metro voel ik niet helemaal, maar goed, het zijn beginnend filmmakers!

Ik wil wel meedoen maar mogen het alleen films zijn die je nog niet hebt gezien? Ik hou onwijs van nl film (ja niet de stomme romcoms) maar als deze uitdaging berekent dat ik alle bon bini beach films moet kijken pas ik. Ik zou wel graag week TEMMINK de Ultimate fight herzien en ik zag iemand al de zee die denkt ja leuk! Rent a friend ook al een tijd niet gezien en hufters en hofdames.

Verder zullen er vast nog een paar klassiekers zijn die ik nog niet ken. Fanfare bv

Herzien mag ook hoor, wat mij betreft!

Top en dan heb ik nog 1 vraag. gaan we echt voor NL talig of is een co productie zoals deze Berdreymi (Film, 2022) ook geoorloofd?

Ik heb zojuist ontdekt dat Prime redelijk wat Nederlandse films heeft, waaronder Dorp aan de Rivier, en dat leek me een mooie om mee te beginnen. Ik had gezien de setting en het jaartal kneuterigheid a la Fanfare verwacht, maar dit was toch wel een stuk onderhoudender, al zullen de meningen daarover verdeeld zijn. Prima hoofdrol voor Max Croiset, al zit hij niet in de beste scène, de nachtwake bij Lange Lent. Goeie koppen hebben de acteurs ook.

Het is wat fragmentarisch, en een enkele episode vond ik wat minder geslaagd. En toch even mierenneuken, de accenten zijn all over the place, het vrij duidelijk herkenbare Oost-Brabants hoor je slechts een enkele keer. Maar over het geheel een meer dan verdienstelijk debuut van Rademakers. 3,5 *

Beautiful beings ia een film uit ijsland wat mij betreft. Dat er Nederlands geld in zit maakt hem niet Nederlands.

hmm ja ok maar waar lig je dan de grens eigenlijk? ik heb wel wat twijfelgevallen op mn lijst zoals Wilkolak (Film, 2018) (door jan doense en house of netherhorror gemaakte film, had zn premiere in nederland) en deze (niet met nl geld volgens mij maar wel een nederlandse regisseur) Dead & Beautiful (Film, 2021) kortom tja.. ik vind zelf wel eigenlijk dat deze twee erbij horen maar het is soms beetje moeilijk te zeggen hoe Nederlands een film is.

Het eerste productieland op MM óf eventueel IMDB (kan soms verschillen) lijkt me een correcte en objectieve waardemeter.

Dead and beautiful lijkt me dan prima, Wilkolak dan weer niet.

Laten we het daar op houden. Grensgevallen hou je altijd. Binnen het oeuvre van Paul verhoeven bijvoorbeeld. Flesh and blood is Nederlands. Robocop niet. De films van David verbeek vind ik wel Nederlands. Wilkolak niet. Veel documentaires uit Nederland zijn in een andere taal omdat ze elders spelen. Maar ze voelen wel Nederlands.

1. "Vlees (2010)"

Van Victor Nieuwenhuijs en Maartje Seyferth

https://www.vprogids.nl/.imaging/mte/gids/textimage-above/dam/cinema/12/47/68/image_12476865.jpeg/jcr:content/image_12476865.jpeg

Ik ben op deze film gekomen door de "Black-white filmchallenge", waarin ik de Nederlandse Mystery / Drama film "Crepuscule (2009)" zag. En hoewel het een matige film is, heeft het wel één sterk punt en dat is de mooie Nellie Benner met haar fraaie lichaam, welke ook regelmatig naakt te bewonderen is. Vanwege haar ben ik daarom opzoek gegaan naar een andere film waarin ze te zien is en toen kwam ik dus uit op deze film waarin ze een slagersmeisje speelt. In "Crepuscule" speelde ook theateracteur Titus Muizelaar mee en hij heeft in deze film de hoofdrol, of beter gezegd een dubbele hoofdrol, namelijk die van slager en rechercheur.

Hoewel het geen al te beste film is qua verhaal, is het wel een typische film voor mij, omdat er best veel aparte en bizarre scènes te zien en ook veel naaktheid en seks (inclusief plasseks!). Vlees, naaktheid, seks en expliciete taal komen steeds terug in deze absurdistische en bij vlagen film noir-achtige lowbudgetproductie. Door middel van vertraging, zwart-wit beelden, snelle montage en personages die eigenhandig een klein digitaal cameraatje ter hand nemen, groeit de verwarring over wat echt is en wat fantasie is. Het platte en simpele verhaal wordt in een artistiekerig jasje gestopt door de structuur van het verhaal volledig op zijn kop te gooien en dubbelrollen te gebruiken. Het regisseursduo Maartje Seyferth en Victor Nieuwenhuijs creëren zo een complexe vertelling. De dialogen en het acteerwerk zijn beroerd en de film hangt aan elkaar van ongeloofwaardige situaties, die vooral bestaan uit een serie van aaneengeregen verwarrende en weerzinwekkende scènes.

Maar die weerzinwekkende scènes maakten voor mij wel de film genietbaar om te kijken en met name het gebeuren wat na circa 33 minuten te zien is. Want dan zien we eerst de slager en het slagersmeisje onder de douche seks hebben met elkaar en daarna zien we de slager naakt op zijn rug op de vloer in de slagerij voor de lege vitrine liggen en gaat het slagersmeisje naakt en filmend boven hem staan en begint ze over hem te plassen (zie afbeelding). Visueel gezien werd die hele scène ook mooi en artistiek in beeld gebracht.

Als film stelt "Vlees" niet veel voor en het verhaal weet ook nauwelijks te boeien. Want net zoals in "Crepuscule", ligt de nadruk teveel op de beelden zelf en te weinig op het verhaal en de personages. Maar de beelden en de personages maakten deze film voor mij wel zeer vermakelijk om naar te kijken en dat geldt natuurlijk ook voor de vele lust, naaktheid en seksualiteit die te zien is.

Kan best zijn dit dit mijn enige bijdrage zal zijn voor deze challenge, want Nederlandse films kijk ik vooral bij hoge uitzondering. Zoals deze.

4. Ome Cor (Film, 2022)

Had ik al gezegd dat ik niet van plan was alleen maar hoogstaande films te kijken? Dit verhaal is natuurlijk drie keer niks en ongeveer de helft van de BN'ers is niet leuk of we hebben hun typetjes al honderd keer elders gezien. Toch is Martin van Waardenberg een sympathieke vent, zelfs als Ome Cor. En er valt genoeg te lachen, vooral aan het begin. Daarna begint het een beetje te slepen, maar dat is natuurlijk het gevolg van het script dat waarschijnlijk achterop een bierviltje past.

1) benedetta (2021)

Van Paul Verhoeven. Ja ik vond hem mooi heel gelaagd en het tempo is traag maar precies goed passend bij deze film. Vier sterren en op naar de volgende

https://https://images.app.goo.gl/kR1nWBACXyotYFnf6

2. Alleman (1963)

Filmmaker: Bert Haanstra

https://i.ibb.co/X3qYHCr/pop.jpg

Uiteraard mag bij een Nederlandse filmchallenge Bert Haanstra niet ontbreken. Begonnen als schilder en fotograaf, werkte Haanstra in de jaren '50 voor de filmproductie eenheid van Shell. In 1958 werd hij de eerste Nederlandse filmmaker die een Oscar won, voor de (korte) documentaire Glas (1958), en zijn bekende film Fanfare (1958) komt uit datzelfde jaar.

Alleman uit 1963 is in zekere zin een portret van ons allemaal, of eerder: onze ouders en opa's en oma's. Een dwarsdoorsnede van het Nederlands volk in begin jaren '60, door de ogen van Haanstra. Dat maakt alleman een vrij kneuterige film, maar ik heb er met veel interesse naar zitten kijken. De scène met het toneel (woar is duh POET?!!) heb ik zelfs opgenomen en in de familie-app gezet, heerlijk.

Wie een blik wil werpen, de film staat in goede kwaliteit op YouTube

Next Stop: AvW

3. De Heineken Ontvoering

geregisseerd door Maarten Treurniet

https://www.moviemeter.nl/images/cover/75000/75990.jpg?cb=1583744515

Het gaat in Nederland wel vaker fout met films die op waargebeurde misdaden gebaseerd zijn. Er is De Dominee die het verhaal stevig moest bewerken omdat Etienne U. niet in de film wilde voorkomen en die een aantal onbegrijpelijke bewerkingen deed waardoor de film minder dramatisch effect kreeg en niet meer. Daarbij kwam nog dat een crimineel met veel uitstraling nogal dood gespeeld werd door Peter Paul Muller. Dan heb je Bloedbroeders waar in een poging om het psychologisch logischer te maken er opzichtig gehusseld wordt met karakters. In de film werkt het niet. In deze film is Willem Holleeder uit de film gehaald en zijn karakter en rol zijn gemixt met Martin Erkamps, waarvan ze ook de bijnaam lenen. Plus een flink deel fictie.

Dat is lastig bij een zaak die zo bekend is als deze. De film neemt wel meer loopjes met de werkelijkheid. Dat is te vergeven als de film er beter van wordt, maar dat lukt helaas nergens. De Heineken ontvoering heeft enkele fijne kleine scenes, maar de film is vluchtig, onevenwichtig, bevat kromme dialogen en de pogingen tot psychologisering werken helemaal niet. Aan de acteurs ligt het niet, maar van het script van Kees van Beijnum deugt weinig en het lijkt vaak alsof er een onaf script is verfilmd, alsof ze in tijdnood zaten. Ook de regie maakt het niet veel beter. Sommige figuren als Ab Doderer komen idioot weinig in de film voor. De film was stevig opgeknapt als de focus smaller was gemaakt. Bijvoorbeeld stoppen als Heineken bevrijdt wordt en het hele stuk erna weghalen. Dan is er bijvoorbeeld ook ineens tijd voor uitwerking van de karakters van Boellaard en Van Hout die net als in mindere mate Meijer nu van karton blijven.

Peter R. De Vries ergerde zich vooral aan de onwaarheden in de film en was betrokken bij een lowbudget Amerikaanse versie met een nog veel slechtere reputatie. Maar ook dit is helaas weer een voorbeeld van een misdaadverfilming uit Nederland die niet gelukt is.

Next: Mariken van Nieumeghen

Niet van plan om een grote vaart te nemen in deze challenge, maar zo'n 20-30 lijkt me een mooi streven. De films van Verhoeven wil ik verder uitdiepen. Van Warmerdam's oeuvre is jammer genoeg al uitgeput, maar misschien bevalt me de minder bekende titels van Fons Rademakers of Koolhoven.

1. De Vuurlinie (Film, 2023) - Roel Reiné

FTV - 3,5*

Bron: Netflix

https://media.pathe.nl/nocropthumb/620x955/gfx_content//api/filmdepot/v1/movie/download/34818/34818_168565_st_sd-high.jpg

Misschien is het grote voordeel van de film voor mij dat ik die Marco Kroon helemaal niet ken. Die hele hetze in de media - ik neem aan dat het wel een dingetje was in de al dan niet gespecialiseerde pers - is me dan ook compleet voorbij gegaan. Ik las op Wikipedia (nou niet de meest betrouwbare bron altijd, maar wel handig om snel snel up to date te zijn) dat er nog wel wat meer loos was met de man.

De film dan. Puur filmisch vond ik het een vrij knappe film. Zeker daar in Afghanistan. Goed in beeld gebracht, knappe actiebeelden, mooi gedaan alvast. Het bracht ook wel wat schwung aan het verhaal. Anders was het maar een dooie boel geweest. Ik vond de montage wel OK, die afwisseling was wel nodig.

Waarom men die juridische (en publieke) heksenjacht wou starten is me niet geheel duidelijk. Vanuit de film leek het wel dat het OM zijn hand overspoeld heeft. Gegokt en verloren, niet netjes.

Acteerwerk was goed. Ook van Torenstra. De PTSS kwam er naar mijn gevoel iets te zwak uit. Daar zijn betere films over.

2. Opname (Film, 1979) - Marja Kok en Erik van Zuylen

FTV - 4,5*

Bron: Youtube

https://weserv.moviemeter.nl/?url=https://www.moviemeter.nl/images/cover/15000/15280.jpg?cb=1628166738

De nummer 1 van Nederland volgens MM. Mij totaal onbekend. Wel niet zo veel stemmen.

Ik vond het een zeer enge bevreemdende film waarbij ik de volle 90 minuten lang een wrang gevoel bij had. Ik had wel wat te doen met meneer De Waal. Wordt die op één of andere manier gegijzeld in het ziekenhuis en wordt hij totaal in het ongewisse gelaten van wat er aan de hand is met hem. Schrijnend vond ik ook de manier waarop dat hij werd aangesproken. Beleefd, maar steeds naast de kwestie en dat vanuit een misplaatste ondertoon. Vreselijk gewoon. Gelukkig kijkt men vandaag de dag toch anders tegen de zorgverlening aan.

Uitstekend acteerwerk, uitmuntend zelfs vond ik. In de eerste plaats van Woudenberg, maar ook Groothof. De film heeft ook zijn kleine fijne warme momenten. Zeker de vriendschap met Frank springt hierbij in het oog.

Erg blij deze gezien te hebben. Erg warm aanbevolen.

3. Wolf (Film, 2013) - Jim Taihuttu

FTV - 3,5*

Bron: Sooner.be

https://image.tmdb.org/t/p/w780/sKwHVB6UMexCiYRCTAjdDfpTDM.jpg

Een dubbele voor de challenge B/W en Nederland!

Degelijke tot goede misdaadfilm van Nederlandse makelij. Majid is het zwarte schaap van de familie. Voornamelijk door zijn eigen toedoen, want in tegenstelling tot zijn vrome ouders wijkt hij geregeld af van het rechte pad. En daar schuwt hij het geweld allerminst.

Ik vond het vooral filmtechnisch best goed in elkaar zitten. Prima camerawerk en een vlotte regie. De zwartwitbeelden vond ik hier niet bepaald een meerwaarde, het kon best in kleur, maar zwartwit schrikt me zeker niet af. Ook het acteerwerk vond ik in het algemeen niet verkeerd. Marwan Kenzari doet het zelfs prima.

Maar ook in de misdaadwereld is de concurrentie groot en spelen diverse belangen. Daar heeft Majid weinig kaas van gegeten. Zijn dichtste vriend Adil evenmin en dat levert hen onnodig extra problemen op. Boeiend en onderhoudend. Ik heb me zeker niet verveeld.

4. Mariken van Nieumeghen

Geregisseerd door Jos Stelling

https://www.moviemeter.nl/images/cover/4000/4602.jpg?cb=1412102633

Nederlandse films in de hoofdcompetitie van Cannes. Het komt zelden voor. Minder vaak dan heel veel landen met een vergelijkbare of zelfs kleinere filmproductie ooit. Toen in 2013 Borgman van Van Warmerdam geselecteerd was was dat de eerste keer sinds 1975. En die film uit 1975 was een film van een autodidact die in het een heleboel weekenden vrijwel zonder budget een film had gemaakt. Die autodidact was Jos Stelling en de film was deze film.

Stelling was niet de eerste die zich aan een verfilming van Mariken van Nieumeghen waagde en hij zou ook niet de laatste zijn. Er was al een TV-spel en later is er nog een kinderboek-versie verfilmd. ( Mariken ). Stelling liep vast in zijn pogingen om een film van zijn materiaal te maken. Jan Bosdriesz was degene die de montage deed. Het van origine stichtelijke verhaal dat in 1515 voor zover bekend voor het eerst was verschenen en alle uithoeken van Europa bereikte ging vooral over dat zelfs de grootste zondaars vergeving konden krijgen maar dankte zijn succes wellicht aan het omschrijven van de zonde.

Mede door hoe de film gemaakt is ontbreekt een traditionele verhaallijn met een duidelijke spanningsboog en is de film vooral gebouwd op de enscenering van een liederlijke nachtmerrie in de middeleeuwen. Stelling heeft flink naar Europese schilderkunst gekeken (vooral Breughel) en veel naar Italiaanse cinema (onder meer invloeden van Pasolini en Leone zijn zichtbaar) gekeken, Het is wellicht ook niet voor niks dat ook in de Italiaanse cinema er veel films waren in deze tijd die meer met enscenering en sfeer bezig waren dan met een plotgerichte samenhang. Bij vlagen zit Mariken van Nieumeghen haast tegen het geniale aan, maar de film is ook niet erg constant van niveau. Maar het is op een fijne manier, durf ik het te zeggen, onnederlands. Meer poëzie dan proza. Meer smerig dan netjes. Instabiel maar regelmatig prachtig. Vaak ruw. Vaak flink theatraal ook.

Ik ben nog steeds een groot liefhebber van fysieke media en kom veel in tweedehands- en kringloopwinkels. Een van de betere vondsten daar is de Jos Stelling-box die ik voor een paar euro op de kop tikte. Vandaag was het moment dat ik er voor het eerst iets uit zag.

De volgende film is een van de twee films die gelden als de eerste Nederlandse lange geluidsfilm. De ene is het prestigeproject Willem van Oranje , die ging als eerste in première en is niet goed en heb ik dus al gezien. De andere was eerder klaar en was het volkse De Jantjes en die ga ik dus nu zien.

Ik zal me ook maar aan het format houden.

2. Waterboys (2016)

Aangename verrassing dit. Van Westdijk kende ik zijn leuke debuut Zusje maar gelukkig wist ik vooraf niet dat ook het tenenkrommend slechte Phileine Zegt Sorry van zijn hand was, anders had ik deze wellicht overgeslagen. En dat zou zonde zijn want dit was oprecht een leuke film, beetje ontroerend zelfs, met een leuke setting, prima acteurs en een goede mix van luchtige en meer dramatische scenes, waarbij het nergens overdreven grappig of zwaar wordt. En dat bedoel ik positief. Zelf niet echt fan van The Waterboys maar hun muziek bleek een goede soundtrack voor deze film.

3,5 *