Genre/Thema Challenge

#10 Western - Django (1966) - 92 min - 250+ stemmen - FTV - 18-10-2016 - 2 punten (22 totaal)
http://giallociaociao.com/wp-content/uploads/2016/08/django.png
"If you're a coffin maker... sure did pick a good town to settle, sure did."

Spaghetti Westerns vind ik altijd wel leuk en ten gelegenheid van de Western Challenge wilde ik deze cult-klassieker eens zien. Tarantino's ode/remake heb ik nog niet gezien.

Amerika, na de burgeroorlog. Django - een ex-militair van het Noorden - komt terug naar het Zuiden. De eenzame gunfighter sleept een doodskist achter zich aan. Hij red een vrouw genaamd Maria, die wordt afgetuigd door gemaskerde mannen en neemt haar mee. Aangenomen in een klein dorpje blijkt dat een Zuiderse generaal het gemunt heeft op Mexicaanse rebellen.

De film begon al meteen vol mogelijkheden. De eenzame ex-militair met zijn doodskist vond ik al snel interessant en de Ku-Klux-Klan achtige mannen van de generaal waren ook wel leuk gevonden. Al was het dan wel jammer dat snel bleek dat hij een machinegeweer in de kist had. Daarna gaat de film over op een revolutie-verhaal met twee partijen, waarvan een een oude bekende is van Django. Allemaal vrij standaard voor een Western en volgens sommige een beetje afgeleid van Akira Kurosawa's Yojimbo. Het originele zit hem in het feit dat Django niet echt een typische held is. Eastwood was dat ook al niet echt, maar Django is dat nog minder. Hij verraad zijn oude kameraad en gaat er met het goud vandoor.

Franco Nero deed het zeker niet slecht, alleen jammer dat ze de stem van Django hebben verprutst in de Amerikaanse dub. Een beetje te wijsneuzerig, teveel gepraat. De kalme stille beheerste woede van Eastwood vind ik veel sterker overkomen. Maar al met al snap ik toch wel wat Tarantino (en het publiek uit de ‘60s) in het personage heeft gezien. De film kreeg - zoals dat alleen in Italië kan - ook ontelbare onofficiële vervolgen.

De film heeft prima cinematografie. De close-ups zijn mooi geschoten en het kleurgebruik doet bijna Bavaësk aan. De long-shots leken een beetje van Sergio Leone overgenomen, maar verder vond ik de film wel een erg eigen stijl hebben. De kostuums waren goed verzorgd en door de primaire kleuren deed met me een beetje denken aan de films van Mario Bava en andere stilistische Italiaanse films uit die tijd. In dat opzicht verschilt het ook van Leone, in zijn films zul je niet zo snel vilten hoeden en kantenkraagjes zien, Leone kiest voor een wat realistischere uitstraling.

De theme-song van Rocky Roberts past misschien niet helemaal bij de harde sfeer van de film, maar is wel behoorlijk catchy en zal ik ongetwijfeld nog dagen in mijn hoofd hebben. De verdere muziek is gemaakt door Luis Bacalov. Bacalov is geen Morricone maar de muziek van Django vond ik bij vlagen toch bijzonder mooi en sloot ook goed aan op de tune.

Het verhaal van Django was niet bijzonder origineel, maar was wel vermakelijk. Een aantal sterke gunfights en een lange fistfight, veel kogels en een heleboel acteurs die spelen dat ze dood neervallen (en dit vaak net te vroeg of net te laat doen). Nee, Django wordt terecht een van de beste Spaghetti Westerns genoemd, al vind ik de films van Leone toch nog stukken beter. Ben inmiddels wel nieuwsgierig geworden naar wat Tarantino ervan gemaakt heeft.

#20 Appaloosa (2008) - Western - 114 minuten - 859 stemmen - FTV – 18 oktober 2016 – 2 punten – Tussenstand: 46 punten

http://i.imgur.com/upTLSgv.png

Een beetje een nietszeggende Western. Het verhaal gaat niet echt ergens naar toe, het gaat niet erg de diepte in en er zitten maar kleine momentjes met actie en spanning in. Daarbij zit er ook weer een liefdesverhaaltje in dat me totaal niet kan interesseren. Renée Zellweger speelt daarbij dan ook nogal een vervelende rol. De aankleding is wel heel goed met heel typische Western landschappen en plaatsjes en goed verzorgd filmwerk. Daardoor met momentjes wel kunnen genieten van de film, maar doordat het verhaal nooit echt op stoom ben ik niet door gegrepen.

snel doen, baspls (Django Unchained kijken)

#22. 5 Bambole per la Luna d'Agosto (1970) - 88 minuten - 23 stemmen - 19 oktober 2016 - 3 punten (Totaal: 64 punten)

Is deze werkelijk geregisseerd door Bava? Wat een saaie en zielloze navertelling van de 10 kleine negertjes! Zelfs met de relatief korte speelduur vond ik deze moeilijk uit te zitten. Er is bijna geen karakterontwikkeling, ook zijn er teveel karakters zodanig dat het niet echt mogelijk is om er binding mee te krijgen. Zowat alle moorden gebeuren off screen, geen spanning. Veel blabla en totaal geen tempo. Mooie shots van het eiland en mooie dames die opvallend weinig vlees toonden.

Bij deze ben je gewaarschuwd baspls

http://themoviedistrict.com/wp-content/uploads/2013/10/forafewdollarsmore01.jpg

Filmtitel, jaartal: For a Few Dollars More (1965)

Speelduur: 132 min.

Genre: Western

Eigen score/beoordeling: 3.5*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 15e (30e )

Datum van kijken: 18-10

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 37 (72)

Recensie:

Een heerlijk samenspel tussen good old Clint Eastwood en Lee van Cleef staat aan de basis van For a Few Dollars More (1965). De introductie van de twee characters is veelbelovend, en met name halverwege de film delen de twee acteurs een paar heerlijk luchtige scènes. Eastwood en Van Cleef zijn namelijk bounty hunters: meedogenloze profiteurs die elkaar de loef af willen steken in het opstrijken van premies, maar op den duur beseffen dat ze elkaar nodig hebben om een grote bende bandieten op te kunnen rollen.

Het verhaal dat zich ontvouwt is eenvoudig van aard en vermaakt goed; de uitwerking had echter beter gekund. Als de film over de helft is brengen een aantal saaiere scènes de klad er enigszins in. Het duurt dan tot de kenmerkende final shoot-out voor Leone mijn aandacht weer volledig te pakken heeft. En dat is jammer, want een film met zo’n simpel narratief concept had gerust wat ingekort kunnen worden (naar een minuut of 100, net als zijn voorganger). Nu ligt het zwaartepunt op enkele scènes die ik echt heel goed vind, zoals de slow burner bij de kapel in het eerste uur en de reeds genoemde final shoot-out. Gemeenschappelijke deler is wederom de fenomenale muziek van Ennio Morricone die die stukken film begeleidt.

Al met al kan gezegd worden dat dit tweede deel van de Dollartrilogie vermaak biedt, (via Eastwood en van Cleef), Leone’s kunsten wederom toont (montage, close-ups, aankleding van de decors, editing), maar door het (te?) eenvoudige, en vooral te lang uitgesponnen narratieve concept toch aanzienlijk aan kracht inboet.

3.5*

Voor wie geïnteresseerd is in een blogbericht van mijn hand waarin de hele Dollartrilogie aan bod komt, klik hier

https://i.ytimg.com/vi/-esaer8StzU/maxresdefault.jpg

Filmtitel, jaartal: Das Experiment (2001)
Speelduur: 120 min.
Genre: Thriller, drama
Eigen score/beoordeling: 4*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 16e (31e )
Datum van kijken: 18-10/19-10
Aantal punten: 3 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 40 (75)
Recensie:

Wat gebeurt er als je een twintigtal proefpersonen bewakers en gevangen laat spelen in een afgesloten omgeving? Das Experiment geeft het verwachte, en daarmee benauwende antwoord.

Oliver Hirschbiegel, de man achter der Untergang, schetst in zijn film een haast dystopisch beeld van de menselijke aard, door middel van een narratief concept dat in de basis wel iets weg heeft van wat ik al zag in Experimenter (2015). Een psychologisch experiment dus, met een uitspraak die door de film heen steeds extremer bewaarheid wordt: mensen zijn in staat elkaar verschrikkelijke dingen aan te doen.

Niet alleen op narratief vlak is das Experiment sterk, filmtechnisch is dit werk ook zeer de moeite. De strakke montage en continuity editing (de imaginaire connectie tussen Tarek Fahd en zijn love interest) vallen op, en het grauwe kleurgebruik (met name die continue groene belichting) zetten de rauwe, donkere sfeer kracht bij. Ook zo'n prachtig tracking shot (in de grote open ruimte ondergronds aan het einde, waarbij de eyeline matches vermeden worden, doet het altijd goed bij mij. De muziek mag niet vergeten worden: ik hoorde een mix van the Matrix, Trainspotting en Pi (verre van origineel, wel effectief w.m.b.), en het ironische gebruik van Wouldn't it be Nice (the Beach Boys) had niet beter ingepast kunnen worden.

Zijn er dan ook minpunten? Jazeker, ik was graag iets meer verrast in de verloop van het verhaal. Ook vond ik de rol van Maren Eggert (Dora) in retrospectief wat nodeloos, en had ik in plaats daarvan nog wat meer uitdieping van de characters gezien. Zo'n Berus was nogal eendimensionaal, Hirschbiegel had zich kunnen buigen over de vraag wat zo iemand nu brengt tot zijn gewelddadige uitspattingen, en waarom zijn character radicaler evolueert dan de andere bewakers.

Over het geheel gezien echter een uitstekende psychologische thriller. Ruim 4*.

Winchester '73 (1950) Western - 19-10-2016

FTV: 1 punt

92min: 1 punt

176 stemmen: 1 punt

Totaal Winchester '73: 3 punten

Ik had niet al te veel verwachtingen bij deze film, maar het heeft me prima vermaak opgeleverd. Het begint al best leuk met de schietwedstrijd waarbij de winnaar de Winchester '73 krijgt maar de verliezer zeer onsportief blijkt te zijn. Het begin van een vlotte western die in hoog tempo met een flinke dosis actie voorbij vliegt. Actiescènes, de shootouts dus, zijn goed en vooral de aanval van de indianen op het kamp was waanzinnig en eveneens erg mooi in beeld gebracht. De film kent van tijd tot tijd mooie omgevingen en er wordt vrij goed in geacteerd.

Totaal 40 punten

The good neighbor - 98 min - ftv - 2 punten.

Matige film waarin twee tieners bij wijze van experiment hun buurman doen laten geloven dat diens huis spookt. Een prima opzet dat ook wel redelijk goed is uitgewerkt, alleen is het geheel nogal langdradig en valt de uiteindelijke ontknoping waar naartoe gewerkt wordt wel wat tegen. James Caan krijgt niet veel te doen in deze film. Net geen 3.0 sterren.

Totaal: 99 punten.

The Outlaw Josey Wales (1976) - 135 minuten - 250+ stemmen - 3 punten - 19/10/2016 (totaal 12 films, 36 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/1000/1136.300.jpg

Eindelijk weer tijd om een film in het kader van de challenge kunnen kijken, en gelukkig was het nog een leuke ook. Een stuk leuker dan ik op grond van de poster had verwacht. The Outlaw Josey Wales volgt de uitgebreide omzwervingen van het titelkarakter, Clint Eastwood als ultieme rauwe bolster, blanke pit Josey Wales. Nadat we in de beginscene zien hoe Josey's familie in de Burgeroorlog afgeslacht wordt door het Noordelijke leger, sluit Josey zich eerst aan bij een groep rebellen om uiteindelijk solo rond te zwerven. En Josey Wales is een typisch Clint Eastwood karakter: keihard, cynisch, onafhankelijk, in oorlog met de wereld (ook in vrij letterlijke zin), maar meerdere malen tijdens zijn rondreis door het westen toont hij ook zijn goede kant zodra hij onrecht ziet. Uiteindelijk heeft hij dan ook een kleine posse van een oude Indiaan en een groep vrouwen bij zich die hij uit de klauwen van verschillende groepen tuig heeft gered. Het is een vermakelijke, prachtig uitziende doch wat lange odyssee door het oude Westen, die gedurende de film steeds wat lichtvoetiger wordt. Er zijn vele confrontaties en een hoop geweld in de film, culminerend in een spannende en behoorlijk niet-traditionele showdown met een groep Comanches en vervolgens tegen de echte vijand: het gezag en het vele tuig dat de Amerikaanse maatschappij met zich meebrengt. Tenslotte vindt ook Josey Wales het wel mooi geweest met zijn rusteloze leven en gaat hij weer voor een nieuw gezinsleven met een van zijn geredde schonen. De moeite waard: 4.0*.

Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966)|Western | 179 minuten | 19 oktober '16 | FTV| >250 stemmen | 3 punten | 60 subtotaal 91 totaal

https://ibfilmsas.wikispaces.com/file/view/GBU%201.png/504665140/800x342/GBU%201.png

Na Per un Pugno di Dollari en Per Qualche Dollaro in Più moest ik deze wel zien, ik was te nieuwsgierig om hem uit te kunnen stellen. Ik had het niet verwacht maar ik begrijp nu waarom deze film vaak zo hoog in toplijsten staat.

Het eerste half uur waarin The Good, the Bad and the Ugly worden voorgesteld is fantastisch en het wordt alleen maar beter, de film is ontzettend traag maar ondanks de speelduur van bijna drie uur heeft de film nergens een minder stuk. Alle scenes zijn vermakelijk dankzij de constante ontmoetingen tussen Clint Eastwood, Eli Wallach en Lee van Cleef. Deze ontmoetingen zijn heerlijk om naar te kijken met de eindscene als hoogtepunt.

Net zoals met Legends of the Fall werd ik hier ook weer verrast door een fantastische oorlogscene. En met deze waren er nog vele interessante scenes zoals het geld verdienen door het uitleveren van the Ugly en de scene met de explosie van de brug

Ik ben bij dat niet alle films in dit tempo afgewerkt worden maar bij Il Buono, il Brutto, il Cattivo is het geen enkel probleem, Wat een heerlijke film om voor het eerst te zien.

Dat klinkt niet al te best. Hmm, toch maar een keertje proberen dan, maar eerst Kill, Baby, Kill en Black Sabbath dan maar

#21 Contagion (2011) - Thriller - 106 minuten - 1279 stemmen - FTV – 19 oktober 2016 – 2 punten – Tussenstand: 48 punten

http://i.imgur.com/FroZ1GK.png

Boeiend filmpje dat een vrij realistische situatie schetst over een dodelijk virus dat zich razendsnel verspreid. Het volgt verschillende personages waardoor het geheel wat afstandelijk blijft en het meer kijkt als een interessante documentaire. Er zit echter ook gewoon een sterke cast in die overtuigend acteert. De film zelf is goed verzorgd al doet het niets spannends op gebied van camerawerk.

De film heeft in ieder geval mijn interesse weten te pakken en de hele tijd en vast te houden.

Eyewitness - 103 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Tegenvallende film waarin een conciërge een dode man aantreft in het gebouw waar hij werkt. De film begint zeker wel aardig, maar veel gebeurtenissen worden te ongeloofwaardig gebracht. Verder hangt het plot wel van een aantal toevalligheden aan elkaar. Een cast met aardig wat bekende namen kan dit niet meer goed maken.

Totaal: 102 punten.

Collateral (2004)|Thriller | 120 minuten | 19 oktober '16 | FTV| >250 stemmen | 3 punten | 63 subtotaal

http://www.themoviedistrict.com/wp-content/uploads/2014/03/collateral04.jpg

Ik ben altijd een beetje huiverig voor films met (veel) zeer bekende acteurs. Maar net als Heat (1995) eerder deze week stelt ook deze film van Mann mij niet teleur. Ik ga zijn filmografie maar eens doorspitten, staat vast veel leuks tussen.

Jamie foxx ligt mij normaal niet zo maar in deze film speelt hij erg sterk en in combinatie met Cruise is het gewoon genieten. Ook op de andere acteurs is niks aan te merken, zeer overtuigend allemaal.Toen Statham helemaal aan het begin van de film in beeld kwam had ik er spontaan zin aan alleen deze is de gehele film helaas niet weer in beeld geweest.

De film is gewoon leuk om naar te kijken, er zitten een aantal spannende momenten in maar het is voornamelijk vermaak. Wel zeer stijlvol en boeiend vermaak, zowel de beelden als de constante conversaties tussen Cruise en Foxx.

Net als bij Heat zou ik persoonlijk voor een heel ander einde gekozen hebben, in beide films laat Mann de 'badguy' zo overkomen dat hij de sympathie van de kijker opwekt.

#31. The Revengers (1972) Western - 106 minuten - FTV - 20-10-16

87+3= 90 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV - 1 punt

14 stemmen - 1 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/44000/44342.300.jpg

Film met een script dat alle kanten opwaait. Aan het begin keert John Benedict (William Holden) naar huis terug. Het lijkt dan net little house on the prairie. Enfin dan gebeurt natuurlijk het meest voor de hand liggende. En dan komt het leukste stuk van de film maar wat rechtstreeks uit de The Magnificent Seven had kunnen komen. Het rare is dat er dan een vreemd intermezzo volgt met berouw en een liefdesverhaaltje tussen Holden en Susan Hayward. Hayward is trouwens wel degene die het beste acteert van allemaal. En dan is er nog het einde wat absoluut ook niet bevredigend was. Onevenwichtig en maar bij vlagen echt leuk.

#32. My Darling Clementine (1946) Western - 97 minuten - FTV - 20-10-16

90+3= 93 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV - 1 punt

225 stemmen - 1 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2503.300.jpg

Wisselende gevoelens bij deze film. Er zitten namelijk in deze film prachtige shots. Maar daartegenover staat dat ik veel van andere scenes maar matig vond. Het verhaal gaat over de bekende Wyatt Earp en Doc Holliday in het stadje Tombstone. Nu ken ik het verhaal niet en het lijkt of dat de film er vanuit gaat dat iedereen de story wel kent. Het is een wraakfilm maar veel actie is er niet te bleven. Afgezien van de het einde wordt er eigenlijk niet veel geschoten. En die eind scene is dan ook van hele korte duur. Tussen het begin en het einde zien we voornamelijk meer hoe Wyatt Earp leeft. Veel scenes van eten, pokeren, lummelen en de barbershop. Henry Fonda speelde fantastische. Toch mistte ik de spanning en interactie van andere acteurs om deze film naar een hogere plan te tillen. Ik vond het allemaal erg vlak.

15. Cat People (1942) - Thriller (IMDb) - 73 min. (1p) - FTV (1p) - 141 st. (1p) - 20 okt. - 3 punt (tot: 39 punten)http://oi67.tinypic.com/2mywyuo.jpgAardige film die rustig begint en waar heel langzaam het horror/thrillerelement zijn intrede doet. Over sfeer en acteerwerk valt er niets te klagen, dat geldt ook voor de techniek en het camerawerk, al had ik eerlijk gezegd wel meer verwacht gezien de relatief hoge score van de film op MM. Met een duur van slechts 73 minuten had ik wel verwacht/gehoopt dat de spanning vrij snel opgebouwd ging worden, maar dat gebeurt pas in de tweede helft, en die helft vind ik ook een stuk beter dan het begin. Vooral de zwembadscene is een vermelding waard, en ook de manier waarop bepaalde scenes zijn gefilmd; waar men tegenwoordig naar CGI grijpt bij 'bovennatuurlijke' gebeurtenissen schakelde deze film over op het filmen van schaduwen, waardoor je nog steeds alles meekrijgt, zonder gebruik van special effects. 3*

#23. Il Rosso Segno della Follia (1970) - 88 minuten - 33 stemmen - FTV - 21 oktober 2016 - 3 punten (Totaal: 67 punten)

Ik zie veel mensen begrijpelijk vergelijkingen maken met Psycho al is dat wel een veel betere film dan deze. Het is al een stuk beter dan Five Dolls dat Bava in hetzelfde jaar uitbracht. Het is hier ook wel lang wachten voor de film een beetje interessant vond. Het is geen giallo, eerder een mystery opgesmukt met wat mooie plaatjes en beetje psychologisch gedoe veelal in de vorm van flashbacks van het hoofdpersonage. Geen interessant figuur die John. Ook de rest van de cast had er precies niet veel zin in. Bava besteedde ook hier weer meer aan stijl dan aan een boeiend verhaal of karakterontwikkeling. Tot nu toe ben ik nog niet echt gewonnen voor de films van Bava. Black Sunday vond ik erg sterk, maar alles daarna was (een stuk) minder. Eens in de jaren 70 lijkt het erg bergafwaarts te gaan of was 1970 gewoon een experimenteel jaar voor hem?

Tja baspls ook deze was het niet echt voor mij

North to Alaska - 122 min - ftv - <250 stemmen - 4 punten.

Matige film over een goudzoeker die de aanstaande bruid van zijn compagnon gaat ophalen. Meer een romantische komedie dan een western. De humor is nogal flauw en vooral oubollig. Hier en daar nog wel vermakelijk, vooral hoe er met de vrouw wordt omgegaan en een aantal lekker overdreven actie-scenes.

Totaal: 106 punten.

Night's Watch Manhunter al gezien? Een van zijn eerste films, wie weet nog mee te pakken het komende weekend Beetje ondergesneeuwd later onder de Hannibal Lecter-films met Anthony Hopkins, maar filmtechnisch zeer de moeite

http://torontoist.com/wp-content/uploads/2014/06/2014_06_24enemy-640x263.jpg

Filmtitel, jaartal: Enemy (2013)
Speelduur: 90 min.
Genre: Mystery (/thriller)
Eigen score/beoordeling: 4*
Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 17e (32e )
Datum van kijken: 19-10
Aantal punten: 2 (ftv)
Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 42 (77)
Recensie:

Chaos en orde. Enemy is wat mij betreft bijna een postmodernistisch manifest. Het laatste shot lijkt het wel uit te schreeuwen: betekenis is een product van de 'lezer'/kijker, en niet van de auteur. Dat datzelfde shot me ontzettend doet denken aan de portee van Kafka's die Verwandlung, maakt het helemaal af.

Snap ik Enemy geheel? Nee, in geen geval. Wil ik het snappen? Ergens wel, ergens ook weer niet. Want wat is het heerlijk als verschillende theorieën zich in je hoofd gaan vormen, ongeacht of ze nu wel of niet hout snijden. Is Gyllenhaal in zijn dubbele, omgekeerde romance (Gyllenhaal met de vrouw van de andere Gyllenhaal en vice versa) de representant van een Freudiaans spel, waarin de romances een product zijn van zijn onderbewuste, onvervulde wensen? Bestaat er eigenlijk wel een dubbelganger, of zit Gyllenhaal hopeloos in de knoop met zichzelf (his own ENEMY), en is die dubbelganger een projectie van zijn geest? Is die reusachtige spin die boven de stad uittorent een bewuste verwijzing naar the War of the Worlds, en is vervreemding het centrale thema? En dat laatste shot, wat moet je daar als kijker van denken? Wend ik me wederom naar Kafka, wetend dat zijn modernistische roman een stuk behapbaarder was dan deze stroom van illusies en betekenisholistische voorstellingen? Of denk ik te moeilijk, en ligt de oplossing voor het grijpen? Ik ga me nog wel wagen aan de interpretaties van anderen die reeds voorhanden zijn, maar ik vind het vooralsnog leuker zelf over de inhoud te filosoferen. Het zal niet aan iedereen besteed zijn. Maar waar die abstractie, die vaagheid en die zweem van mysterie voor sommigen afknappers zullen zijn, doet het mij alleen maar meer van dit sterke werk van Villeneuve genieten.

Villeneuve, die niet alleen inhoudelijk een mooie hersenkraker aan de kijker presenteert. De cinematografie is namelijk ook fantastisch, met beelden gehuld in sereniteit, die een prachtig contrast vormen met de inhoudelijke chaos die Enemy tentoonspreidt. Cinematografie en camerawerk maken dat je aan de beeld gekluisterd blijft; de bedompte score benauwt en intrigeert. Niet in het minst gaan mijn credits ook naar Jake Gyllenhaal, die een fantastische dubbelrol neerzet, en niet beter gecast had kunnen worden. Vond hem zelfs nog beter dan in Demolition, waarin hij een in de verte vergelijkbaar character speelt.

Enemy is voorbij voor je er erg in hebt, en voor je idee is er dan niet eens zo enorm veel gebeurd. Niets is minder waar, maar je blikveld dient zich daarvoor niet tot de oppervlakte te beperken. Villeneuve maakt het je niet makkelijk, maar is er juist niets prettiger dan dat?

Ruim 4*

Ik doe mijn Profielwerkstuk over Alfred Hitchcock en de Giallo (de mate waarin ze qua stijl overeen komen en elkaar hebben beïnvloed). Dus bedankt voor de tip bij deze, dan heb ik weer een titel om te analyseren .

Dat is een een beetje een eigenschap van alle Italiaanse genre-makers heb ik het idee. Visueel is het allemaal echt perfect, maar qua plot flinterdun of een geen tauw aan vast te knopen (meestal dan).

Ik heb nu trouwens een prachtig boek gekocht over Dario Argento. Briljant hoe de man over zijn eigen films praat. Erg apart, zo ziet hij al zijn films eigenlijk als komedie en vind hij moordscènes grappig. Erg interessant om wat er allemaal achter de films zit. In het boeken zitten ook veel interviews met mensen die aan de films hebben gewerkt, waaronder Rutger Hauer en de hele Bava-familie.

#33. Canyon Passage (1946) - Western - 92 minuten - FTV - 21-10-16

93+3= 96 punten

45 tot 119 minuten: 1 punt

FTV - 1 punt

26 stemmen - 1 punten

https://www.moviemeter.nl/images/cover/44000/44148.300.jpg

Wat een stiekeme film, het lijkt een kabbelend beekje met scene naar scene gewoon een verhaal. Maar ondertussen is de film tegendraads en dwars, want de drie standaard- western ingrediënten held,doel en meisje zijn er niet. Logan Stuart (Dana Andrews) is geen revolverheld, heeft net zoveel geluk als pech. Ook in de liefde heeft hij pech want hij brengt Lucy (Susan Hayward) naar haar aanstaande. Of heeft hij toch geluk met Caroline? (Patricia Roc) Gelijk in het begin zie je al een prachtig beeld van een dorpje. Modder, regen, een vastzittende wagen, een plank om over te lopen, een heerlijk tafereel. En zo is de hele film. En dan is er nog de gokverslaafde George Camrose, niet fout maar gewoon een man met een probleem. Plus de aanwezige zanger die bijna als een soort geweten door het dorp rijdt met zijn ezeltje. Puur genieten, niet veel acties want ook daar is het meer noodzaak. Ook grappig is dat in deze film Susan Hayward middenin haar carriere was en dat ik recent haar op één na laatste (The Revengers (1972) zag.

Lucy (2014) - Thriller (zegt IMDB, dus ja) - 89 minuten - RW - 21 oktober 2016 - 1 punt - Tussenstand: 3 films, 4 punten

http://3.bp.blogspot.com/-GxJ7xff_1lQ/U9Le3dJTtvI/AAAAAAAALOw/pJIkap8OGWo/s1600/luaDKKi.jpg

'But now we're entering into the realm of science fiction. And we don't know any more than the dog who watches the moon.'

2014 was een geweldig jaar voor sci-fi. Interstellar, Edge of Tomorrow en dé twee Scarlett Johanssons: Under the Skin en Lucy. Laatstgenoemde vingen een ScarJo op de top van haar kunnen en staan beide hoog in m'n top 100.

Tegelijkertijd is Lucy de beste én ultieme Luc Besson. Het heeft alles wat de regisseur zo tof maakt, zoals scherpe actie, zijn typische humor maar bovenal dat vreemde, ongrijpbare. Ik zie hem ook het liefst zo speels, tegen het flauwe aan, niet voor niets is The Fifth Element m'n nummer twee. Een Besson in deze state of mind laat zich door niets beperken in zijn creativiteit.

En dat raakt gelijk ook licht aan het thema van Lucy: we gebruiken 10% van onze hersencapaciteit, wat als we 100% konden gebruiken? Een heerlijk thema voor een sci-fi, want hoe belachelijk het ook allemaal klinkt - en wellicht is - wat Besson ons voorschotelt, we kunnen eeuwig blijven speculeren over hoe het dan wél in elkaar zal steken.

Naarmate de percentages van Lucy's aangeboorde hersencapaciteit toenemen - veroorzaakt door een nieuw soort drug gebaseerd op een stof dat door zwangere vrouwen wordt aangemaakt voor botontwikkeling van het kind - gooit Besson de remmen steeds meer los. Te midden van harde, knotsgekke actiescènes zoals die heerlijk over the top achtervolging in Parijs nemen de mogelijkheden van Lucy in razend tempo toe.

Het knappe aan Scarletts rol is dat ze eigenlijk niet één, maar tien rollen speelt: die van 10, 20, 30 etc. t/m 100%. En als de complete wetenschappelijke wereld al geen flauw idee heeft van wat die percentages daadwerkelijk inhouden, áls ze al bestaan, hoe acteer je het dan? Johansson en Besson tekenden op haar kamer een overzicht uit en elke ochtend voordat ze aan de slag ging keek ze welk percentage Lucy ze die dag zou spelen, met bijbehorende mate van menselijkheid. Pittig, maar Besson heeft de enige juiste hoofdrolspeelster aangetrokken.

Lucy is ook een film die maar blijft groeien. De eerste keer vond ik het bagger, inmiddels is het een van m'n favoriete sci-fi's. Het gave thema, de geweldige rol van Scarlett, de mooie strakke visuele stijl, de brute actie, de frisse soundtrack en het feit dat ik de film na afloop steeds weer in m'n hoofd herbeleef dragen daar allemaal aan bij.

Erg knappe prestatie van Besson, en dat terwijl we hem nog maar op 10% van zijn kunnen hebben gezien.

9/10

#24. The Screaming Skull (1958) - 68 minuten - 16 stemmen - FTV - 3 punten - 21 oktober 2016 (Totaal: 70 punten)

https://i.ytimg.com/vi/QG2JEMdZLSQ/maxresdefault.jpg

Als de mensen die hier een laag cijfer aan hebben gegeven deze in de matige audio- en videokwaliteit hebben gekeken zoals ik dan ik het nog enigszins begrijpen. Akkoord het is een simpel en nogal voorspelbaar verhaal en ja de effecten zijn anno 2016 natuurlijk niet zo bijzonder meer, in die tijd waren ze denk ik wel indrukwekkend. Het is geen Innocents, The Haunting of zelfs geen House on Haunted Hill. Maar toch vond ik voor het zichtbare lage budget dit wel een aangename film die het vooral moet hebben van de scènes binnenshuis, de trappen, het schaduwwerk en uiteraard de schedels. Ik vond deze dus wel sfeervol, maar goed ik ben dan ook wel een fan van zwart/wit horror/thriller waar men naar mening toch nog iets extra sfeer weet te creëren.

16. Into the Forest (2015) - Thriller (IMDb) - 101 min (1p) - FTV (1p) - 75 st (0p) - 21 okt - 2 punt (tot: 41 punt)http://lgecine.org/wp-content/uploads/2016/09/into-the-forest_002.jpgMooie film, met Ellen Page en Evan Rachel Wood in de hoofdrollen, mits je beseft dat dit vooral een post-apocalyptisch drama is. Scifi en thriller vind ik nogal vergezocht. De film gaat over een plotselinge stroomuitval en volgt een vader en zijn twee dochters die proberen te overleven. Aanvankelijk gaat het leven gewoon door, maar langzaamaan begint alles op te raken en besluiten ze om zich terug te trekken in hun huis in de bossen. Het is een rustige film die focust op hoe het drietal omgaat met deze apocalyptische gebeurtenis en de druk die dit legt op hun onderlinge relaties. Naarmate de tijd vordert raakt hun bestaan ook verder verwijderd van de maatschappij die we kennen. Geen bloedstollende thriller of scifi dus maar een rustig verlopende en realistisch ogende survival/familiedrama. Prima film in die categorie, deed me wat denken aan Fin | The End (2012). 3,5*

Hehe, meningen kunnen verschillen, zo te zien. Lucy vond ik misschien wel de slechtste film van de laatste paar jaar, in ieder geval van de films die ik me kan heugen. Verschrikkelijk. Gelukkig heb jij er meer van genoten

Chugyeogja (2008) - FTV - 123 minuten - 250+ stemmen - 3 punten - 21/10/2016 (totaal 13 films, 39 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/50000/50619.300.jpg

En wederom puik werk van Koreaanse makelij. Chugyeogja gaat over het onderzoek naar een seriemoordenaar, die eigenlijk per ongeluk wordt gearresteerd en per ongeluk bekent. Maar de film gaat niet, zoals in veel gevallen, over de jacht op de seriemoordenaar: de moordenaar is een kneus en in no time in handen van de politie. De film gaat vooral over wat er daarna gebeurt, over de zoektocht naar overlevende en dode slachtoffers: door zowel een pooier annex politieagent als door de politie zelf, en je zou zeggen, dat zou toch een koud kunstje moeten zijn als je een niet bijster snuggere moordenaar al achter slot en grendel hebt. Maar dat blijkt tegen te vallen: om politieke redenen, in het bijzonder een genant recent incident waarbij de burgemeester onder de troep gegooid is, heeft het onderzoek bij de politie geen geweldig hoge prioriteit. En, zoals ook al in Salinui Chueok te zien was: de politie in Zuid-Korea wordt bevolkt door incompetente prutsers, niet gewend aan en niet ingericht voor dit soort moordzaken. Dus ja hoor, de moordenaar wordt vrijgelaten bij gebrek aan concreet bewijs, om vervolgens direct het hoofd in te kunnen slaan van een nog levend slachtoffer. Het is daardoor een frustrerend verhaal, omdat veel van de ellende die gebeurt compleet onnodig is.

Het had wat mij betreft wel iets korter gemogen, maar verder was het een aangename filmervaring, voor in hoeverre je bij een film over een seriemoordenaar over aangenaam kan praten. Redelijk spannend, niet zozeer in de zin van actie (al is dat er wel) maar meer in de zin van hoeveel slachtoffers er nog gaan vallen door het amateurisme van vele kanten, toch nog wat humor tussendoor die niet al te misplaatst voelt, een lekker tempo en spanningsboog, en ook het film- en acteerwerk is gewoon van goede kwaliteit. Niet zo uitstekend als Salinui Chueok, maar alsnog: gewoon goed.

Dan is The Family (2013) vast een Besson die jij goed zult vinden, want die geef ik 0,5*.