Genre/Thema Challenge

Vraagje aan scorcese als je geen RW oF FTV vermeldt, mag ik er dan van uit gaan dat het een herkijkbeurt (RW) is? Voor mij iets handiger als je er dat ook bij vermeldt ook al levert het geen punten op. Je staat wel vrij comfortable aan de leiding.

Night's Watch volgens mijn berekeningen sta je op 22 punten. Je hebt ergens 3 punten vergeten bij je subtotaal te tellen. Ik zie 2 keer 16 als subtotaal staan.

Miszmi en John Milton nog geen registraties?

Nee hoor, drukke week. Gisteren pas weer zin en tijd gehad om een filmpje van de lijst te pakken. Komtie dan (ik was hem net klaar met tikken toen ik je bericht las):

2. The Voices (2014) - Thriller (IMDb) (103 min) - FTV - 299 stemmen – 2 punten - 8 oktober 2016 (totaal: 2 films, subtotaal 5 punten, eindtotaal gehele challenge 46 punten)

1 punt speelduur, 1 punt FTV

http://www.candidmagazine.com/wp-content/uploads/2015/03/V01568_R1-The-Voices-Still.jpg

“You remember last week when you said that there was an invisible line that separates good from evil and you'd thought you crossed it and I said no no no you're a good boy?”

Op tip van Zwolle84, aangezien ik hem gebaseerd op de poster en het cijfer op IMDb niet snel zelf zou hebben opgezet, ondanks mijn 4,5* voor Satrapi’s Persepolis. En ik ben blij dat ik hem toch heb gekeken.

The Voices is een zwarte, morbide dramadie, en Eigenzinnig met een hoofdletter E. Ryan Reynolds speelt een door schizofrenie geplaagde arbeider in een sanitairfabriek, die het steeds zwaarder te stellen krijgt met zijn ziekte en de stemmen die hij daardoor hoort. Deze krijgen ook nog eens steeds meer invloed op wat hij doet, en wat ze hem vertellen is niet altijd even goed.

The Voices lijkt soms wat uit balans omdat de film schommelt tussen grappig, horror en drama, maar doet eigenlijk op een heel erg knappe manier. ‘Here is a pitch-black psycho-horror-comedy to restore one's faith in the “What the eff did I just watch?” genre.’, schreef Eric Snider in zijn Sundance review over deze film, en dat zegt eigenlijk genoeg.

Ik wist verder niets van de film, en was blij verrast Gemma Arterton (in een vrij sexy rol) en Anna Kendrick in een film als deze te zien. Goed gecast voor deze rollen, net als Reynolds eigenlijk. Als je in een krant over Jerry zou lezen, zou je hem waarschijnlijk direct levenslang op willen bergen, maar in de film is het ondoenlijk om een hekel aan hem te hebben. Dat Reynolds de stemmen die hij hoort allemaal zelf ingesproken heeft (hij moest Satrapi zelf overtuigen van de meerwaarde hiervan), deed me behoorlijk versteld staan. Ik heb dat geen moment doorgehad.

Wanneer The Voices afgelopen is heb je wellicht een wenkbrauw wat meer omhoog dan de andere, maar bepaald niet op een onprettige manier, in mijn geval. Zelfs de aftiteling was hilariously insane.

7,5/10  3,5*

#4 Thriller - Notorious (1946) - 101 min - 250+ stemmen - FTV - 8-10-2016 - 2 punten (8 totaal)

https://theblondeatthefilm.files.wordpress.com/2013/12/notorious-publicity.png

Notorious is Hitchcock's achtste film in de VS. De film verteld het verhaal van Alicia Huberman. Haar vader wordt als landverrader veroordeeld omdat hij voor Nazi-Duitsland heeft gespioneerd. Een Amerikaanse geheim-agent genaamd Devlin vraagt Alicia of ze de Nazi-vrienden van haar vader wil bespioneren in Rio om zo haar naam te zuiveren. Ze gaat akkoord en uiteindelijk wordt ze verliefd op Devlin. Lastig, gezien ze een rijke Duitse zakenman moet zien te verlijden...

Prima acteerwerk van zowel Ingrid Bergman, Cary Grant als Claude Rains. De Oosterijks-Hongaarse Leopoldine Konstantin deed het ook leuk als de moeder van Sebastiaan, haar enige Amerikaanse rol. Tijdens het kijken vroeg ik me af waarom Duitsers onder elkaar Engels zouden praten, maarja Hollywood blijft Hollywood.

In het begin moest het verhaal een beetje op gang komen, maar als de spionage eenmaal is begonnen wordt het toch wel vermakelijk. Nergens word de film echt heel spannend, al zat er vooral aan het einde wel wat geslaagde suspense. Het spionage-verhaal was niet heel origineel en de romance was niet goed uitgewerkt, maar verder was het best degelijk.

Ook Notorious bevat typische Hitchcock kenmerken. De Moeder-relatie; Alexander Sebastian heeft een nauwe band met zijn moeder. De MacGuffin; de UNICA-sluitel. Hitchcock's cameo is na een uur in de film te zien, hij staat bij het barretje en drinkt een glas champagne leeg. Ik heb gemerkt dat Hitchcock in zijn politieke thrillers vaak erg op de actualiteit inspeelde. Hier doet hij dat met de Tweede Wereldoorlog, al was die bij het uitkomen net een jaar voorbij. Hitchcock bewijst ook dat hij perfect is geïntegreerd in de VS, woorden als 'patriotisme' worden in de mond genomen. Overlevenden van het Nazi-regime zouden kritiek op de film hebben door de manier waarop de Nazi's zijn neergezet.

Hitchcock verteld zijn verhaal weer met uitstekend Film Noir-camerawerk. Erg goede cinematografie en weer een aantal gave shots. Voor het shot waar zowel het theekopje in de voorgrond als Ingrid Bergman in de achtergrond in focus zijn, moest een grote theekop gemaakt worden.

Notorious is een vermakelijke thriller met goed acteerwerk, die de hele speelduur kan boeien, maar verder is het niet zo'n bijzondere film voor Hitchcock's doen. Prima vermaak.

Ach ik zie dat ik je eerste registratie over het hoofd had gezien John Milton, dat komt wellicht omdat je eerst zo een lijst plaatste en daarna de film zodat ik te snel had doorgescrold, mea culpa

No Worries. Het was ook een flinke lap tekst. Maar bedoel je nu te zeggen dat je niet ieder van mijn pennevruchten grondig bestudeerd?!

#5 Thriller - Body Double (1984) - 114 min - 250+ stemmen - FTV - 8-10-2016 - 2 punten (10 totaal)
http://www.fangoria.com/new/wp-content/uploads/2013/03/bodydoublefeature.jpg
"I like to watch."

Ik geniet er altijd enorm van als Brian De Palma Hitchcock 'nadoet'. Sommige veroordelen het als imitatie, maar ik vind het een geweldig eerbetoon aan de Master of Suspense.

Jake Scully, een acteur die moeilijk aan werk kan komen en aan claustrofobie lijdt, is opzoek naar een plaats om te overnachten omdat hij weg is bij zijn vriendin. Een vriend bied hem aan om voor hem op een huis te passen. Vanuit het luxe appartement ziet hij iedere avond hoe de overbuurvrouw een soort strip-tease act opvoert. Hij raakt geobsedeerd door deze vrouw en gaat haar achtervolgen, maar dan ziet hij ook een inbreker die het huis binnendringt...

Craig Wasson speelde een goede hoofdrol en ik vond dat hij de obsessie en de frustraties van zijn personage goed wist te brengen. Deborah Shelton, Gregg Henry, Melanie Griffith hadden ook prima rollen. Opvallend weinig bekende acteurs en frequente collaborateurs van De Palma, mischien bewust gedaan.

De film speelt zich af in Hollywood en neemt de Hollywood-cultuur aardig op de hak. De manier waarop gewerkt word met acteurs, de tirannieke regisseurs, de porno-industrie, niets is veilig. Enkele keren wordt op geniale wijze de manier waarop films illusies wekken op de hak genomen. Het title-shot van de film lijkt een woestijn met een cactus, maar dan zien we dat het gewoon een achtergrond is. De film begint met een soort foute jaren '80 videoclip variant op een Hammer Film en dat blijkt een film-in-een-film te zijn, zoals De Palma dat eerder in Blow Out al zo leuk gedaan had. De hoofdpersoon wordt ons voorgesteld en als het verhaal eenmaal begint zit het mysterie er al dik in.

Het bespieden van de knappe overbuurvrouw is voyeurisme ten top en doet ons denken aan Rear Window, waar Hitchcock speelde met een vergelijkbaar idee. De daarop volgende moordscène doet denken aan Dial M for Murder - het shot dat de indiaan Gloria wurgt met de telefoonsnoer - en Dario Argento's Tenebre. De film waar Body Double het meest op lijkt is Vertigo. In plaats van hoogtevrees lijdt Scully aan claustrofobie. Een vriend misleid hem zodat hij getuige is van een moord en hij zelf een alibi heeft. Alleen speelt hier ook mee dat hij een acteur is en dus letterlijk de rol van getuige moet spelen, wat het toch weer een heel originele invalshoek geeft. De Palma kreeg het idee voor de film tijdens het maken van Dressed to Kill, waar hij werkte met een body double voor een douche-scène.

Destijds was de film erg controversieel door het naakt, de rol van de pornofilm-industrie in de film en de moordscène. De Palma had eerder al kritiek gekregen op het geweld en de 'vrouwonvriendelijke' scènes in zijn films. Daar trok hij zich absoluut niets van aan, sterker nog, het spoorde hem aan om deze film nog schokkender te maken. De moordscène waar de drilboor als fallus-symbool dient, zorgde voor veel ophef, maar is natuurlijk briljant. Dat brave Amerikaanse publiek kan gewoon niets hebben.

De film is mooi opgenomen, helaas geen Panavision maar dat zie ik door de vingers. Het gebruik van de telelenzen in de achtervolging scènes heeft De Palma van de Giallo overgenomen, het voelt alsof je als kijker de acteurs aan het bespieden bent. De telescoopscènes waren meesterlijk opgenomen en de muziek maakt het helemaal af. Pino Donaggio, vaste componist van De Palma, maakt een meesterlijke soundtrack. Een ideale combinatie van mooie pianomelodiën, suspensevolle muziek en jaren '80 synthesizerklanken. Ook leuk hoe Relax van Frankie Goes to Hollywood in heteroseksuele context wordt gebruikt.

Body Double is een erg goede thriller van Brian De Palma. Vermakelijk, spannend en een heerlijk eerbetoon aan de meester. De films van De Palma zijn de missing link tussen de Suspense van Alfred Hitchcock, de Giallo van Dario Argento en de jaren '80 Thriller. Voor wie houd van suggestieve thrillers en kitscherige jaren '80 setting is dit een must-see.

Aanrader.

Nope, nog niks gekeken. Was gisteren aan het zoeken, maar op een gegeven moment werd het me alweer veel te laat. Denk dat ik zo even een filmpje uit dit genre (thriller in ieder geval) pak. Zal jou dan ook gelijk mijn aangepaste lijst even sturen van de vorige ronde. Drukke week gehad.

#11. Sette Note in Nero (1977) (The Psychic) - 95 minuten - 41 stemmen - FTV - 9 oktober 2016 - 3 punten (Totaal: 31 punten)

Eigenlijk wilde ik deze Fulci al kijken tijdens de horrorchallenge in de zomer maar omdat het niet het label horror heeft op MM en imdb, heb ik deze maar gespaard voor deze challenge. En terecht want horror is het zeker niet.

Zeker geen slechte thriller van Fulci, maar deze haalt het niveau van zijn eerdere giallo's bijlange na niet. Daarvoor vond ik de karakters nogal doorsnee en het motief dat weet ik ondertussen al niet meer (ja blijkbaar toch niet genoeg opgelet foei). Het beste is eigenlijk hoe de protagoniste via visies uit het verleden en achteraf ook uit de toekomst zo zal later blijken het mysterie weet te ontrafelen. Voor de rest kabbelt de film op een gezapig tempo door. Genietbaar voor een keer maar beetje vergezocht en nodeloos complex gemaakt. Het verhaal en mysterie zal anders te simpel en saai zijn geweest, vermoed ik.

#7 Mean Streets (1973) - Thriller - 112 minuten - 829 stemmen - FTV – 8 oktober 2016 – 2 punten – Tussenstand: 15 punten

http://i.imgur.com/Y9gDAeC.png

Deze film heeft op IMDB het genre thriller erachter geplakt, maar dat kunnen ze wel weghalen. Hier zit niet veel thriller in. Het is een misdaaddrama, wat net zo interessant kan zijn. Zeker van de hand van Scorcese.

Ik kijk voornamelijk films voor een goed verhaal en helaas zit er in deze film weinig verhaal. Het acteerwerk is prima en de sfeer is ook aardig neergezet, maar verder kon de film me te weinig boeien.

Johnny Boy, het Personage van De Niro, hoewel dus goed gespeeld, begint steeds meer te irriteren en waarom Charlie hem maar blijft helpen is me een raadsel. Het verhaal kon me dus niet vasthouden en het geheel kwam daarbij wat rommelig op me over. Helaas een beetje tegengevallen dus.

The Hateful Eight (2015) - FTV - 167 minuten - >250 stemmen - 3 punten - 09/10/2016 (totaal 6 films, 18 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/102000/102362.300.jpg

Ik ging met behoorlijk onzekere verwachtingen The Hateful Eight binnen. Quentin Tarantino heeft natuurlijk een paar klassiekers gemaakt als Reservoir Dogs en Pulp Fiction, maar van zijn output sinds die tijd ben ik niet altijd even onder de indruk geweest. Kill Bill vond ik matig, en Django Unchained en Inglourious Basterds waren deels behoorlijk goed maar degenereerden tot veel te lange, flauwe wraakexercities. Beide films waren een stuk beter geweest als QT een beetje zelfbeheersing had gehad, of een goede editor, die een klein uurtje van de film afgekapt had zodat we niet ook nog een uur naar een fanboy-hommage aan exploitation-films hoeven te kijken. De wisselende recensies van The Hateful Eight en een speelduur van bijna drie uur deden me toch een beetje vrezen.

The Hateful Eight begon prima, toen ik nog het idee had naar een soort van western te gaan kijken. De vaste Tarantino-ingredienten waren aanwezig: goede acteurs met spitse dialogen, fraaie muziek, en mooie weidse beelden van een besneeuwd Wyoming. Maar op een gegeven moment, als de koets aankomt bij Minnie's Haberdashery begonnen er toch wat gebreken aan het licht te komen - een beetje mijn vaste bezwaren bij Tarantino zoals hierboven genoemd, zoals een nadruk op hippe dialogen in plaats van een goed verhaal (style over substance), en een gebrek aan zelfbeheersing waarbij QT wat mij betreft toch te weinig onnodig vet wegsnijdt uit de film. Gelukkig, die irritatie duurde maar even, want ik kan alvast verklappen dat de film me uiteindelijk toch goed beviel.

Op een gegeven moment viel het kwartje: dit is geen western, dit is geen grootse reis zoals DU en IB dat waren, dit is geen hommage aan de B-film, maar dit is Tarantino's versie van een Agatha Christie whodunit. Dit is Tarantino's Rope, Tarantino's ...And Then There Were None, praktisch een toneelverfilming maar dan in Tarantino-stijl. Acht personen (en wat bijfiguren) met geheimen, met redenen om elkaar te haten, met historische links om de haat nog wat te versterken, ingesneeuwd in een hut. Het zal niemand verbazen, aangezien het een Tarantino-film is, dat dit gepaard gaat met coole dialogen, brute geweldsuitbarstingen en een hoop bloedvergieten. Ik vond het erg fijn om langzaamaan de mysteries zich op te zien lossen, en de manier waarop was ook bijzonder vermakelijk. Maar ja, ik heb dan ook een zwak voor whodunits. Eigenlijk, als ik er nog even over nadenk, is dit ook zeer vergelijkbaar met Reservoir Dogs: beperkte locatie, waarin een stel gangsters/outlaws/bounty hunters proberen te reconstrueren wie er te vertrouwen is, wie niet, en wat er gebeurd is. De film had alsnog wel wat korter gemogen en zeker in het middenstuk had wel wat gesneden mogen worden, maar een ruime voldoende kan ik er wel aan kwijt. Sterker nog, omdat ik in een goed humeur ben, rond ik het gewoon naar boven af: 4.0*.

Klopt! Pas het bij de volgende film aan

Rio Bravo (1959) - FTV - 141 minuten - >250 stemmen - 3 punten - 09/10/2016 (totaal 7 films, 21 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2337.300.jpg

Een klassieker in het westerngenre misschien, maar niet mijn soort film. Af en toe is het wel vermakelijk, en het acteerwerk van een deel van de cast is zeker voor een western wel aardig (Dean Martin bijvoorbeeld). Maar toch: het is een ouderwetse western, met alle cliches erop en eraan - vlakke karakters die ofwel goed ofwel slecht zijn, een stuk of wat vervelende personages die er voor de humor inzitten (Walter Brennan is behoorlijk irritant, die Mexicaan is niet veel beter), die eeuwige John Wayne die weer eens een chagrijnige, stugge, stoere good guy speelt, een fraaie Angie Dickinson die natuurlijk als een blok valt voor Wayne terwijl ze tientallen jaren jonger is. De film geeft een beetje het gevoel van een gezellige familiewestern met alle ingredienten die volgens het boekje erin zouden moeten zitten, en daar hou ik niet zo van. Dan heb ik toch liever westerns die ofwel wat complexere karakters hebben, of een wat grimmigere sfeer, of een minder standaard plot, of die enigszins tot nadenken stemmen - eigenlijk alles behalve dit soort bloedeloze, tandeloze, formulaische genre-exercities. 1.0*

3. Deliverance (1972) - Thriller - 109 min. (=1p) - FTV (=1p) - >250 st. - 08/10/16 - 2 punten (totaal: 7 punten)http://themacguffinmen.com/wp-content/uploads/2015/06/deliverance1.jpgOp een of andere manier heb ik altijd gedacht dat dit een western was. Dat is niet het geval, al heeft het daar in de verte wel wat van weg. Het verhaal sprak me meteen aan, maar de uiterwerking overtuigde me pas toen ze bij de rivier aankwamen. Ik kreeg even daarna wel een deja vu met een film die ik niet zo lang geleden heb gezien: Mean Creek (2004). Veel overeenkomsten, ongetwijfeld hebben de makers van Mean Creek deels hun inspiratie bij Deliverance gevonden, al zijn de acteurs in Mean Creek een stuk jonger en is het thema waar de film de nadruk op legt wel anders. Mean Creek is eigenlijk een prima aanvulling op Deliverance, ik had die film liever na Deliverance gezien in plaats van ervoor. Dat tempert een beetje mijn enthousiasme over Deliverance, daarom krijgt het 3* a 3,5* van mij.

4. Soldaat van Oranje (1977) - Thriller (IMDb) - 153 min (2p) - FTV (1p) - >250 st - 08 okt - 3 pnt (tot: 10 pnt)https://static.filmin.es/assets/images/media/8643/still_0_3.jpgMet recht een klassieker, en wel eentje waar weinig op aan te merken valt. Het studentenverhaal aan het begin vond ik wel het minst interessant, maar wanneer de oorlog zijn intrede doet neemt de kwaliteit toe. Visueel was ik best verbaasd over de hoge kwaliteit van de beelden, gezien de reacties van anderen hadden ze wellicht 4K verwacht, maar voor een film uit de jaren '70 heeft het een uitstekende beeldkwaliteit die nog steeds goed meekan. Ik heb de versie van dik 150 minuten gezien, en ik moet zeggen dat de tijd goed wordt benut, nergens zakt de film in of gaat het vervelen. Achteraf had ik nog wel een langere versie willen zien waar het verhaal wellicht beter tot zijn recht komt.

Soldaat van Oranje is geen Hollywoodproductie met spionnen die spannende stunts uithalen e.d., of epische gevechtscenes gesteund door bombastische muziek, maar juist een film over gewone mensen die in een ongewone situatie belanden. Het focust zich op een kleine groep vrienden en vertelt het verhaal vanuit hun situatie, in die zin deed het me denken aan een film met een soortgelijke aanpak maar dan van de Duitse kant: Unsere Mütter, Unsere Vater (2013). 4*

#03. Il Buono, il Brutto, il Cattivo (1966) - Western - 179 minuten - 9 oktober 2016 - RW - 2 punten

Het is een flinke tijd geleden dat ik deze western klassieker voor het eerst heb gezien. Ik zag dat ik er op Moviemeter nog niet op had gestemd, dus in ieder geval vóórdat ik mijn account hier aanmaakte. De lange speelduur heeft me er telkens van weerhouden om hem weer op te zetten, maar de western challenge is een goede reden om het toch weer een keer te doen!

Ik kijk bijna nooit westerns, maar ik vind films met een setting als deze altijd heerlijk sfeervol. En dat is ook waar meteen het grote pluspunt zit bij The Good, The Bad and The Ugly: de sfeer is superfijn. Dat heeft het ook vooral te danken aan de geweldige herkenbare soundtrack. Ik weet nog wel dat ik vroeger met mijn ouders in de auto zat op vakantie en we dan luisterden naar een cd met de prachtige muziek van Ennio Morricone. Deze soundtrack maakt voor mij de film.

Het verhaal is tof, al is lang niet alles interessant door de lange speelduur. The good and the ugly zorgen voor de leuke momenten en de gedeeltes met the bad vind ik eigenlijk niet heel boeiend. Clint Eastwood is het equivalent van cool in deze film en Eli Wallach is ontzettend vermakelijk.

*4

Totaal: 6 punten

3. Destry Rides Again (1939) - western (94 min) - FTV - 91 stemmen – 3 punten - 9 oktober 2016 (totaal: 3 films, subtotaal 8 punten).

1 punt speelduur, 1 punt FTV, 1 punt <250 stemmen

Eindtotaal gehele challenge: 49 punten

http://celebrityimages.org/images/0000071/0000071_235.jpeg

Janice Tyndall: Please don't mind my brother, Mr. Destry. He's always threatening to blow people's heads off.

Tom Destry Jr.: I had - I had a friend once. His name was Stubbs. He was always going around threatening to blow people's heads off. One day a fella came along and took him up on it.

Jack Tyndall: Well?

Tom Destry Jr.: Well, folks say that now Stubbs' forehead is holding up the prettiest tombstone in Greenlawn Cemetery.

Destry Rides Again (1939) is de eerste western van James Stewart, hier in de titelrol, al zouden er nog vele volgen. Een daarvan, The Naked Spur (1953), ga ik waarschijnlijk ook nog zien voor de challenge, maar zover zijn we nog niet. In deze film van George Marshall speelt Stewart de zoon van een bikkelharde sheriff die zo zijn eigen ideeën heeft over hoe je de orde zou moeten handhaven in het ruwe stadje waarvan hij de hulpsheriff wordt. Marlene Dietrich, die de rol eerst niet wilde, maar op aanraden van Erich Maria Remarque en Von Sternberg toch aannam, schittert als de dance hall queen van de saloon, die aanvankelijk niet veel van Destry moet hebben. Maar uiteraard kruipt het bloed waar het niet gaan kan.

De film staat als comedy, western gelabeld op zowel MM als IMDb, en je ziet vanaf het begin duidelijk waarom: de lach wordt soms echt gezocht, en bij het hedendaagse publiek misschien niet altijd meer gevonden. Ruim vijfenzeventig jaar later werkt simpelweg niet ieder grapje meer even goed. Desondanks valt er genoeg te genieten voor Stewart-, Dietrich- en westernliefhebbers die anderhalf uurtje te doden hebben. De ongechoreografeerde catfight tussen Dietrich en Una Merkel is van een intensiteit en echtheid die je actrices tegenwoordig niet vaak meer ziet doen. Dietrich had volgens de overlevering nog weken blauwe plekken, en dat is niet gek als je die scène zo ziet...

De chemie tussen Stewart en Dietrich is erg leuk, wat wellicht komt doordat ze het ook buiten de set om (iets te) goed met elkaar konden vinden. Peter Bogdanovich schreef in 2011 dat hij ooit van Dietrich hoorde dat tijdens het schieten van een liefdesscène, Stewarts “interesse” zo “overduidelijk” werd dat regisseur Marshall maar een vroege lunch verkondigde, al ‘Jimmy….’. verzuchtend terwijl hij zijn vinger heen-en-weer bewoog. Orson Welles heeft haar volgens eigen zeggen later meegenomen naar een abortuskliniek omdat de affaire haar zwanger had gemaakt. Sappige filmtrivia natuurlijk, maar die spanning zie je dus wel terug op het scherm.

Destry Rides Again is niet de meest memorabele western, niet de spannendste en ook niet de grappigste. Zelfs van 1939 is het niet de belangrijkste, aangezien John Fords Stagecoach (1939) ook verscheen. Maar wie al wat westerns gezien heeft, en deze nog moet, die kan het zeker slechter treffen.

3,5*

Pawn (2013)| Thriller | 88 minuten | 9 oktober '16 | FTV| <250 stemmen | 3 punten | 25 subtotaal 56 totaal

https://yts.ag/assets/images/movies/Pawn_2013/large-screenshot3.jpg

Dit is zo'n typische film die wel vermaakt maar waarvan je niet rouwig hoeft te zijn als je deze nooit hebt gezien. Het plot is erg simpel, nergens origineel en is eigenlijk niet genoeg om anderhalf uur mee te vullen. Er word geprobeerd dit met onder andere flashbacks te verbloemen, dit lukt echter maar gedeeltelijk. Verwacht hier zeker geen spektakel van, middelmatige film.

#12. Trauma (1993) - 106 minuten - 82 stemmen - FTV - 9 oktober 2016 - 3 punten (Totaal: 34 punten)

http://giallociaociao.com/wp-content/uploads/2016/08/asia-argento-1.jpg

Eindelijk eens een Argento die eens iets normaler lijkt dan wat ik tot nu toe van de man heb gezien. Het concept van een moordenaar die de hoofden van zijn slachtoffers afsnijdt en die als trofeeën bewaard vond ik wel leuk bedacht. De wisselwerking tussen hoofdfiguren Aura en David vond ik erg goed. Dochterlief Asia is wel degelijk getalenteerd en ik neem aan dat het niet evident is om op zo een jonge leeftijd (net 18) al een topless scène te doen onder de ogen van haar vader. De vaart zit er wel goed in, vervelen doet de film nooit, alleen nogal aan de lange kant. het had zeker wel binnen de 90 minuten gekund. En ook de pratende hoofden waren een beetje dom. Maar dankzij de info over het einde toegelicht door baspls (waarvoor dank) wil ik de film zeker opnieuw zien. En misschien met mijn nichtje die voor het moment in behandeling is voor het genoemde probleem.

Zo zijn we 7 dagen bezig ik geef even een tussentijdse top 5 door:

1. scorsese 38

2. alexspyforever 34

3. joolstein 29

4. Night's Watch 25

5. Woland 21

Sabotage (1936) - FTV - 76 minuten - <250 stemmen - 3 punten - 09/10/2016 (totaal 8 films, 24 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/2000/2562.300.jpg

Aardige Hitchcock, waar hij nu zijn hand waagt aan een thriller over terrorisme in het Engeland van de jaren '30. Het duurt even voor ik er een beetje in kwam, maar langzaamaan begon het plot me wel redelijk te boeien. Het is gelukkig wel een redelijk korte zit, als politieke thriller en vroege Hitchcock komt de film af en toe toch wel wat gedateerd over. Ook geen geweldig acteerwerk. Maar de film wordt na een traag begin nog redelijk spannend, zeker zodra de machinaties voor de 'mislukte' aanslag aanvangen en de bus met onschuldig koeriertje opgeblazen wordt. Wat mij betreft een keurige middenmoter in het oeuvre van Hitchcock. 3.0*

alexspyforever: ik zal de RW er voortaan bij zetten.

C2 / #2 | Circus World (1964) | Western | 135 minuten | 09/10/2016 - FTV | 41 stemmen | 4 punten / C2 totaal: 7 punten / totaal: 59 punten

http://www.mediafire.com/convkey/f5c3/4y7z7y8hond3phizg.jpg

Onder John Wayne's kleurenfilms was dit bij mijn weten nog zo'n beetje de enige film die als western bestempeld kan worden die ik nog niet gezien had. En het is ook niet gek dat deze pas als een van de laatsten aan de beurt kwam en dit niet zijn meest populaire film is; hij heeft immers heel wat betere gemaakt. Toch hebben we het hier om John Wayne en maakt die man wat mij betreft een film al gauw het kijken waard. Daarnaast is dit een van de latere films van niemand minder dan Rita Hayworth en zag ik voor het eerst een Claudia Cardinale die niet alleen gecast is voor het mooi zijn (en me trouwens opvallend veel aan Roberta Shore in The Virginian deed denken). De film is aan de lange kant maar het wordt gelukkig nergens te langdradig en hoewel het allemaal niet heel hoogstaand is kijkt het op zich best lekker weg.

3*

Cat Ballou - 97 min - ftv - <250 stemmen - 3 punten.

Matige film over een jonge vrouw die een revolverheld inhuurt om haar vader te beschermen. Een komische western die de tand des tijds niet helemaal goed doorstaan heeft. Echt grappig wordt het niet en het verhaal is te langdradig. Nog enigszins vermakelijk vanwege de cast (Lee Marvin in een dubbelrol en ook Jane Fonda wel).

Totaal: 41 punten.

03. The Magnificent Seven (1960) Western - 3 punten (128 minuten/FTV/702 stemmen) - Totaal: 12

https://myfavoritewesterns.files.wordpress.com/2013/09/the-magnificent-seven.jpg

Traditionele western met een imposante cast. Soms is het heerlijk om even af te stappen van alle pretentieuze arthouse en gewoon een ouderwetse western te kijken. Vermakelijke, vlotte avonturenfilm die verrassend goed opgepoetst is voor een film uit 1960. Komt wel wat te kort om écht te imponeren. 3,5*

(Ik heb overigens het origineel van Kurosawa [nog] niet gezien)

http://barleritzpdb.com/wp-content/uploads/2016/06/ebb22e35e6ea0c655150c48910b9a7ea.jpg

Filmtitel, jaartal: Wild at Heart (1990)

Speelduur: 125 min.

Genre: Thriller/roadmovie

Eigen score/beoordeling: 1*

Hoeveelste film binnen deze challenge (hoeveelste film totaal): 6e (21e )

Datum van kijken: 9-10

Aantal punten: 3 (ftv)

Totaal aantal punten binnen deze challenge (Totaalaantal geheel): 14 (49)

Recensie:

Ik vreesde er al enigszins voor, maar dit is absoluut niet mijn Lynch geworden. Ik had het aan het begin al door, en dan wordt uitzitten een pittige trip. Dat doe je dan wel, want het is één van je favoriete regisseurs, en je wilt je mening kunnen vormen, maar leuk is het daarmee niet. Wat Death Proof voor mij was bij Tarantino, is Wild at Heart bij Lynch. Een lading narratieve onzin zonder rem erop, vormgegeven door een cast die, met name in deze film dan, het woord overacting lijkt te hebben uitgevonden. Houd je daarvan, dan is het genieten geblazen. Ik behoor echter tot de categorie die daar finaal op afknapt.

Cage en Dern (en dat is waar die vrees vandaan kwam) behoren niet tot mijn favoriete acteurs. Daarbij richt mijn kritiek zich er bij die eerste op dat 'ie, in wat ik van 'em gezien heb, vrijwel altijd een niet serieus te nemen karikatuur speelt (en zo ook hier). Dern vind ik vooral een erg zeurderige actrice, die in deze film ook nog eens volstrekt inhoudsloze dialogen op haar rekest krijgt. In Wild at Heart dienen zij de kar te trekken (samen met Lula's moeder, een tenenkrommend personage), en dan is Lynch me toch al snel kwijt. Te veel nodeloos geneuzel over seks, een oninteressant, weinigzeggend plot en een trage pacing.

Positieve punten laten zich vinden in de muziek van Badalamenti en de twee guest appearences van Lee en Fenn (ja, zo'n beetje de twee belangrijkste actrices van Twin Peaks). Die serie heeft wat dit werk niet heeft: geweldige characters én een ijzersterk plot. Lynch zie ik zoveel liever in het mysterygenre actief. Zowel als thriller als als roadmovie schiet Wild at Heart flink tekort.

1*

Je hebt m'n favoriete filmquote in je still gevangen, tbouwh. Jammer dat de film niet bevalt.

The Bone Collector (1999) - Thriller - 118 minuten - RW - 9 oktober 2016 - 1 punt - Tussenstand: 1 film, 1 punt

http://3.bp.blogspot.com/-5w9OyBTYQGA/UvmCMEXpYxI/AAAAAAAACl4/Wny7x1EgxRo/s1600/movie_pic_001_102_angelina_jolie_the_bone_collector.png

Doodeng vond ik het, toen ik als tiener The Bone Collector in de bios zag. M'n onbevlekte zieltje had nog nooit zulke gruwelijke moorden op het grote scherm gezien. Ik kwam de zaal uit met het idee dat ik zojuist de beste film aller tijden gezien had. Wat nou Se7en? The Bone Collector!

Vele jaren later zag ik hem opnieuw. Thuis, op een klein scherm. Ontnuchterende ervaring. Se7en? Dan hooguit een Se7en-light. Simpel plotje, wendingen die ik in de tussentijd al vele malen had gezien en van die 'horror' bleef ook maar weinig over.

Toch heb ik uit nostalgische overwegingen de blu-ray gekocht. En wat blijkt, nu ik hem jaren later nogmaals zie maar dan in uitstekende kwaliteit op een goede tv: ik zat er die eerste keer in 1999 helemaal niet zo ver vandaan met m'n mening. Op groter scherm valt namelijk pas echt op hoe kwalitatief goed The Bone Collector in elkaar steekt.

Vooral qua camerawerk is het genieten. Zelfs de qua verhaal en omgeving simpelste scènes - die in Rhymes kamer - hebben een heerlijk ritme. De verschillende soorten shots wisselen elkaar constant af; alles is de hele tijd in beweging, zonder dat het overdreven of vervelend wordt. Bovendien zijn die shots zelf vaak erg mooi, de ene keer met fraai schaduwwerk, dan weer gave nachtbeelden van New York, dan weer ingezoomd op Rhymes ogen die stilletjes hele verhalen vertellen.

Want wat speelt hij goed, Denzel Washington. Verlamd en aan bed gekluisterd heeft hij alleen zijn gezicht om zich uit te drukken, maar hij houdt zijn personage springlevend. Hij is daarmee niet de enige, want The Bone Collector bulkt van het acteertalent. Angelina Jolie bijvoorbeeld was hier niet alleen op haar aller-állermooist, maar speelt de onervaren agent met emotionele bagage erg verzorgd. En fijne rol ook van Queen Latifah.

Wel moet ik toegeven dat het niveau van Se7en niet wordt gehaald, maar ja, welke thriller haalt dat nu wél? Zo heel af en toe vergaloppeert Phillip Noyce zich ook een beetje. Is zo'n shot vanaf de rug van een rat die in killer mode op zijn slachtoffer springt bijvoorbeeld de beste keuze? Waarschijnlijk niet, ook al heeft dat speelse, niet té serieuze ook wel weer z'n charme.

Erg blij met m'n blu-ray, kortom, want The Bone Collector blijkt veel meer te zijn dan nostalgie. En ik zal de komende tijd ook eens meer films van Angelina Jolie opzoeken, want ze verbaast me steeds vaker met haar acteerskills.

Ik verhoog van een 7 naar een 8.

Lost Highway (1997) - FTV - 134 minuten - >250 stemmen - 3 punten - 09/10/2016 (totaal 9 films, 27 punten)

https://www.moviemeter.nl/images/cover/0/890.300.jpg

Ha, toevallig, twee Lynchfilms bijna achter elkaar. Maar hoe dan ook, dit was een, ehm, interessante kijkbeurt. Met interessant bedoel ik ook daadwerkelijk interessant, niet interessant op een sarcastische Amerikaanse manier. Vooropgesteld, ik heb met plezier de film gekeken, het is Lynchiaans vakwerk: het ziet er prachtig uit, het tempo loopt lekker door in de film, en ik kreeg ook een leuke retrovibe van de muziek. Naast af en toe een snufje Bowie was het fijne eind jaren 90 industrial van bands als Nine Inch Nails, Marilyn Manson en Rammstein. De soundtrack is is trouwens ook waar ik de film oorspronkelijk van kende.

Maar het is niet alleen Lynchiaans vakwerk, het is ook een Lynchiaanse mindfuck qua verhaal. Nu hou ik er op zich wel van om enigszins uitgedaagd te worden door een film, en ik bedoel het niet echt als minpunt, maar alsnog: ik snapte er de ballen van. Mijn interpretatie voorlopig is dat van een soort Faustiaanse deal tussen Bill Pullman en die bleke knakker, die duidelijk een soort duivel voor moest stellen. Maar wat is nu de logische link is tussen de verschillende delen van de film? De dubbelrol van Patricia Arquette, in het ene deel als brunette en in het andere als blondine, is dat iets wat de duivel als droomvrouw na Pullman's transformatie naar jonge automonteur heeft bedacht? En waar was die automonteur voor en na die transformatie, en vice versa, waar was Pullman tijdens zijn transformatie? En waar vele personages nou precies op hun plaats vallen, nog geen idee. Ik hou er ook sterk rekening mee dat we hier met een bijzonder onbetrouwbare verteller te maken hebben, en misschien is het vooral vaagdoenerij zonder achterliggende coherent verhaal, maar hoe dan ook, ik heb momenteel meer vragen dan antwoorden.

Maar vermaakt heb ik mezelf wel. Ik ga nu even wat interpretaties lezen en, wie weet, bij een volgende kijkbeurt wordt er wellicht al een stuk meer duidelijk. Af en toe is het leuk, zo'n figuurlijke schop tegen het hoofd, en voor de stijlvolle manier waarop Lynch dat gedaan heeft krijgt hij voorlopig 4.0* van mij.

The forger - 92 min - ftv- <250 stemmen - 3 punten.

Matige film over een meester vervalser die een deal sluit met een crimineel om zo zijn stervende zoon te kunnen zien. De mix van thriller en drama werkt hier niet helemaal omdat er daarvoor teveel een tweedeling in het verhaal zit. De vader/zoon-relatie wordt wat geforceerd neergezet (iets wat het verder prima acteerwerk ook niet kan verbloemen). Vervelend wordt het zeker niet, maar 3.0 zou net te veel zijn.

Totaal: 44 punten.

Legends of the Fall (1994)| Western | 133 minuten | 9 oktober '16 | FTV| >250 stemmen | 3 punten | 28 subtotaal 59 totaal

http://www.virtual-history.com/movie/photo/d01/large/0098.jpg

Een ontzettend melodramatische maar fantastische film. Het drama en de gevoelens werden nogal overdreven maar dat is in deze film totaal niet erg, het maakt de film juist. Dit voornamelijk door de cast, ze speelden fantastisch. De afwisseling tussen de rustige scenes op de ranch en onder andere de scenes tijdens de eerste wereldoorlog en de drooglegging maakt de speelduur makkelijk behapbaar. Ik twijfelde vooraf erg of deze film de moeite waard zou zijn, dat ik een 4,5* zou uitdelen had ik dus totaal niet verwacht.