Melancholia (2011)

Het trouwen was om iets normaals te doen in haar leven, iets burgerlijks, in de hoop daardoor ook "normaal" te worden. "Ik heb het in ieder geval geprobeerd", zei ze nog.

De moeder hoefde ze niet te jennen, waarom? Moeder voorzag gewoon al lang dat haar plan gedoemd was te mislukken en weigerde daarom aan het hele circus mee te werken.

Die depressie was al lang aan de gang, trouwen was wellicht een manier om er vanaf te komen. Dit verklaart het gedrag van moeder en het feit dat Claire constant als een soort schooljuf haar zus in de gaten moest houden en zelfs even apart moest nemen om haar te waarschuwen. Als kijker hadden wij nog geen idee, maar Claire voorzag al gedoe. "We hadden afgesproken geen scéne te maken he?" zei ze tegen Justine, terwijl de enige die op dat moment een scéne had zitten maken alleen nog maar de moeder was.

Von Trier zei hierbij dat hij het grappig vind dat de mens altijd een soort overlevingsdrang houdt. In het begin van de film weten we al dat de aarde binnen een seconde weggevaagd zal worden, en toch zijn we opgelucht als de planeet in eerste instantie zich weer even van de aarde verwijdert. Aan het einde van de film twijfelen we toch! Waarom eigenlijk? We hebben toch al gezien hoe het afloopt? Is niet dom, een normale menselijke eigenschap!

Dat is ook zo'n goed voorbeeld van het niet willen accepteren dat het einde onomkeerbaar is. Om dan op het laatste moment nog even "iets leuks" te gaan doen is een wanhoopsactie.

Claire was op dat moment degene die veel realistischer was in de trant van "We gaan toch dood, wat maakt het uit"

Zij was degene die tenminste nog wat aandacht gaf aan haar neefje en ervoor zorgde dat zijn laatste momenten niet angstaanjagend waren door de al lang geleden beloofde hut te gaan bouwen.

De rollen van de zussen waren omgedraaid.

Ik denk dat alles juist al kapot is, en dat ze juist probeert te 'maken'. Onsympathiek is ze ook helemaal niet, ze doet vreselijk haar best haar 'geliefde' niet te beledigen of te kwetsen. Ze doet het wel, maar niet expres. Eerlijk? Tsja, ze houdt zichzelf en haar omgeving onbewust voor gek. Haar depressie is niet te genezen met bruiloft-rituelen. Haar eerlijkheid begint pas als ze tot dat besef komt.

Over onsympathiek gesproken: John (Kiefer Sutherland) dacht alleen maar aan zichzelf en zijn fortuin, had een hekel aan Justine maar hield zich in ten behoeve van zijn vrouw Claire, en koos er uiteindelijk voor zijn vrouw en kind onwetend achter te laten toen hij wist wat hem stond te wachten. Zelfmoord omdat je te schijterig bent om het einde mee te maken met je gezin. Dat vind ik onsympathiek.

O, nee er zitten zeker nog een hoop egoïstische/onsympathieke mensen in deze film. Wat dacht je van die baas van haar. Maar bij Dunst haar karakter voel je toch ook wel een paar keer. Waarom doe je je man dat aan? en waarom moet je bij het einde van de wereld nog zo hard zijn tegen je zus? Het zijn niet de sympathiekste dingen die je kunt doen. Zeg daarmee niet dat ze onbegrijpelijk zijn overigens.

Eerlijk sloeg niet op Dunst, maar op hoe von Trier (zelf volgens mij ook depressief geweest) een eerlijk beeld schets van iemand met een depressie. Dus niet op de Hollywood manier. Voor zover die al überhaupt iets serieus hebben gemaakt met dit onderwerp.

Ja, die baas was ook zeer onsympathiek.

Ze vond het zelf ook niet leuk om haar man zo te behandelen, daarom draaide ze er ook zo omheen. Tijdens de huwelijksnacht zei ze niet gewoon dat ze niet met hem naar bed wilde, ze excuseerde zich en ging er vandoor omdat ze geen andere weg wist uit de situatie. Ze wilde haar man niet kwetsen.

Ze was hard tegen haar zus, maar ze was eerlijk. Met een glas wijn ga je echt niet minder ongelukkig ten onder. Uiteindelijk was het veel sympathieker om het kind de doodsangst te besparen.

Misschien kwam ze wel onsympathiek over, maar ze was het niet

En von Trier is eerlijk, dat klopt inderdaad. Zo eerlijk dat hij zich altijd klem lult

Of het een eerlijk portret van een depressief persoon is geloof ik wel, ik heb er gelukkig geen ervaring mee.

Ken iemand dicht bij me die er last van heeft. Zag veel overeenkomsten. Wat jij zegt is ook eigenlijk precies waar. Als je er nuchter naast staat lijken ze vaak heel onsympathiek en egoïstisch maar het is niet dat ze het ook zijn. Als ik nuchter naar Dunst kijk lijkt ze erg onsympathiek maar geloof ook erg dat ze het niet is of wil zijn in deze film.

Haar laatste gebaar is heel lief. maar von Trier is weer keihard door ons een zwart beeld te geven. En de dromers onder ons keihard met de neus op de feiten te drukken dat er niets is nadat de wereld vergaat

Ik voel de film op me groeien. De negatieven punten verdwijnen steeds meer naar de achtergrond en de positieve dingen komen boven drijven.

Ik denk dat Justine al kapot van binnen was voordat ze zinloos het huwelijksbootje in stapte: het gemak en dominante manier waarop ze sex bedrijft met die reclame loopjongen is niet bepaalt sympathiek t.o.v. haar bruidegom. Je kan zeggen ze is geestesziek dus haar gedrag is geëxcuseerd. Ik geloof dat er meer speelt. Haar drang tot zelfvernietiging valt samen met de komst van "Melancholia", het komt haar goed uit...

Je doet sowieso iets fout als je bij Lars zijn films op sympathiek zit te wachten. De daden van Justine op het eind vind ik juist meer een teken van acceptatie dan om het zo goed mogelijk naar het kind's zin te maken. Het kind staat duidelijk voor een heldere geest, en de twee zusters voor de ingewikkelde kant van de zaak. Zij ''dealen'' er op verschillende manieren mee, terwijl het kind vrij oppervlakkig neer word gezet. Hij is de meetlint.

Had dat bruggetje (waar Justine's paard en later Claire's golfkarretje niet over heen kon) nog een speciale betekenis?

Het bruggetje zie ik inmiddels als de grens tussen het bewuste en het onbewuste.

Voorbij het bruggetje is de weg naar het dorp. Op een of andere manier kunnen Claire en Justine daar komen en als iemand anders daar naartoe gaat, krijgen we dat nooit te zien..

De situering blijft continue op het landgoed, het bewuste, waar de hele film zich afspeelt.

kunnen Claire en Justine daar niet komen, excuus