Documentaires

In Overigen > Televisie > Docu: mens vs machine in de film:

Morgenavond - zondag 29 mei - op Nederland 2 van 23.00 tot 23.50 uur in Close Up 'De wedloop tussen mens en machine'. Volgens de AVRO biedt deze documentaire "een boeiend overzicht van een thema dat in de 20ste eeuw het onderwerp vormde van talloze speelfilms: de robot die zijn maker – de mens – uitschakelt". Met fragmenten uit films als ‘Metropolis’ (Fritz Lang, 1927), ‘The Day the Earth stood still’ (Robert Wise, 1951), the Stepford Wives’ (Brian Forbes, 1975), ‘Terminator’ (James Cameron, 1984), en A.I. (Steven Spielberg, 2001).

Zie Close Up.

Interessant, ik ben gek op robots. Moet wel bekennen dat ik van de bovengenoemde films alleen A.I. heb gezien (de andere staan allemaal op mijn must see lijst).

Het viel me op dat er nog geen topic was omtrent een ondergeschoven kindje in de filmgenres, de documentaire.

Toplijst (Documentaire) - MovieMeter.nl

Als je de MovieMeter toplijst documentaires bekijkt, valt het gelukkig nog mee dat er al 50 titels staan. Schijn bedriegt wellicht, slechts 10 ervan hebben meer dan 100 stemmen.

Is de documentaire wel een echt filmgenre? Een aardige discussie lijkt me.

Gaat men überhäupt wel eens naar het filmhuis voor een documentaire? De laatste jaren groeit het aantal docu-bezoekers gestaag. Wellicht ook te danken aan een aantal grote successen zoals de laatste twee projecten van Michael Moore, maar ook de arthouse-hits Etre et Avoir en La Marche de l'Empereur.

Bekijkt men alleen documentaires als het onderwerp aanspreekt, of misschien ook uit pure nieuwsgierigheid? Het opslokken van meer informatie bijvoorbeeld.

Het genre heeft ook een verkeerd imago (dat wellicht dankzij Moore veranderd is): dat van o.a. saaiheid, het opratelen van feitjes, slechte beeldkwaliteit, 'dat wist ik al lang, gezien tijdens het nieuws / gelezen in de krant'. Ook qua stijlen is het genre uitgebreider dan dat men op het eerste gezicht denkt. De popcorn-documentaires, de ongenuanceerde globaliserings-documentaires, de poëtische documentaires, de puur informatieve documentaires, 'geheime' documentaires, de 'in-scene-gezette-'documentaire etcetera.

Wat zijn jullie ideeën omtrent het genre 'de documentaire'?

Documentaire is voor mijn part niet echt een filmgenre. Je kan even goed kijken naar het nieuws of een... documentaire dus. Ook films als JFK ed zeggen mij niet zoveel (is in principe ook gewoon informatief). Wat niet wil zeggen dat ik niet graag documentaires kijk (als het onderwerp boeiend is, en boeiend gepresenteerd/vormgegeven). Als ik kies om film te kijken, neem ik dan ook gewoon een film. Liefst fictief, al is het een verhaal dat realistisch kan zijn (waargebeurde verhalen mogen ook nog), maar iig zo aantrekkelijk/interessant mogelijk gepresenteerd.

Ik prefereer wel de echte fictieve cinema (fantasy, actie, horror, arthouse etc). Films die me echt in een andere wereld brengen, ver weg van de realiteit, waar we toch al dagelijks mee kennismaken.

Over het algemeen interesseren documentaires me niet zo veel en ik zie het ook amper als een filmgenre. Ik stem ook nooit op documentaires, omdat ik geen flauw idee heb hoe hier een cijfer voor te geven. Zoals djelle ook al zegt, kan ik net zo goed naar een nieuwsuitzending gaan kijken.

Ik heb toch een vraagje aan de moderators; Ray (een biopic) heeft genreaanduidingen als muziek en drama, terwijl bij baadasssss documantaire staat vermeld. Maar waarom? Baadasssss is net zoals Ray een nieuwe film over een bestaand persoon. Heeft dat te maken met het feit dat Baadasssss een film is over een happening en Ray eerder een bio is over zijn gehele muzikale leven?

Nee, het was gewoon een foutje, inmiddels verbeterd .

Documentaires gaan meestal over zaken die we dagelijks zien op tv (aanslagen, belangrijke gebeurtenissen/personen, het hele Irak~Bush-gedoe...) ofwel over zaken die herkenbaar zijn (op emotioneel-menselijk vlak) of gewoon "uit het leven gegrepen". Maar met een flinke portie fictie kan ik het wederom best leuk vinden als film (Marche de l'Empereur lijkt me wel iets).

Dat snap ik dus niet. Een natuurdocumentaire is net zo min fictie als een Bush-documentaire.

Mwah meestal zijn docu's wel gekleurd, tenzij ultiem bewijs wordt geleverd.

Geniale niet-documentaire!

In dat geval is een Bush-documentaire dus eerder fictie dan een natuurdocumentaire .

Maar als een natuurdocumentaire erg darwinistisch (schijnt inmiddels achterhaald te zijn-soms) is of religieus, in hoeverre is hij dan realiteit en niet fictie?

Nou ja wat ik bedoel is, wanneer djelle graag wat fictie ziet in een docu, dan durf ik wel beweren dat in de meeste docus wel een lekkere portie fictie zit.

Tja, zo kun je dus eeuwig doorgaan, wat is werkelijkheid enzo. Schiet je vrij weinig mee op.

Het gaat om 'de stijl'. Een Michael Moore documentaire is bekend door zijn ongenuanceerde aanpak. La Marche de l'Empereur trekt veel bezoekers door het komische commentaar, niet omdat het door mensen gezien kan worden als een National Geographic natuurdocumentaire. Veel mensen zitten niet te wachten op een puur serieuze documentaire met alleen maar nuchtere nieuwsfeiten. En veel mensen denken dus dat een documentaire [zoals een aantal mensen dus beamen hiervoor] een lang uitgesponnen nieuws-item is. Dat klopt dus niet altijd. Onwetendheid en gebaseerd op vooroordelen.

Dat wilde ik dus aangeven, maar dan minder direct .

Wat mij betreft redelijk terecht een ondergeschoven kindje.

Mag niet verwonderlijk heten, voor iemand die hamert op de audiovisuele aspecten van cinema. Jaja, Moore maakt gebruik van editing techniekjes. Wauw! In vergelijking met het betere filmwerk zijn docus gewoon artistieke armoede.

Daarnaast merk ik al te vaak dat "boeiend onderwerp" = hoge score. Ik kan begrijpen dat dat helpt, maar zo fantastisch vind ik het niet om een boeiend onderwerp te verzinnen. Daarbij lijkt het kritisch gedrag van mensen bij docus vaak erg beperkt. Een docu heeft uiteindelijk toch steeds de pretentie om met realiteit te komen, al dan niet wat gekleurd. Vele reacties lijken van mensen te komen die net een avondje romantische Titanicverhalen gehoord hebben.

Volgens mij zouden docus met genuanceerde aanpak mij wel kunnen liggen. Waar beide kanten van een zaak belicht worden, en de positieve en negatieve kanten van elk standpunt voldoende aandacht krijgen. Daarmee is het minder "diepgravend", maar uiteindelijk wel veel waardevoller lijkt mij.

Maar populistisch gebral dan enkel aanhangers van de gehypte theorietjes achter zich krijgt (ik denk aan Moore, docus als The Corporation") hoef ik echt niet. Filmisch wasteland en enkel stemmingscheppend. Bah dus.

Enlighten me . Ik zeg niet gauw nee tegen tips, dus laat ze maar komen.

Koyaanisqatsi

Baraka

maar vooral dingen als:

Das Golden Tor al valt dat tussen film en docu in denk ik.

Aangezien OH een hoog punt heeft gegeven voor Microcosmos, zal ik zeker de 'opvolger' willen prijzen, Le Peuple Migrateur.

Voor genuanceerde documentaires ligt het voornamelijk aan je interesses natuurlijk. Politieke en maatschappij-kritische documentaires zijn (logischerwijze) opgebouwd vanuit een perspectief. De rest wordt of compleet genegeerd of compleet ridicuul gemaakt.

Polemisch heet dat ook wel . Al zo oud als de weg naar rome.

kos: Koyaanisqatsi en Baraka heb ik beiden al gezien . Op audiovisueel vlak, zeker gezien het type film, scoren beiden stevige onvoldoendes. Althans, het valt wel mee, maar is verre van wat het zou moeten zijn. Als je dan toch op beeld en geluid speelt, doe het dan zoals het hoort . (daarbij vond ik beiden ook een vervelende booschap uitstralen).

Le Peuple Migrateur wil ik nog wel zien, twijfel daar een beetje welke dub. Maar zulke films vind ik op zich al redelijk borderline, aangezien realiteit daar voorzien wordt van een fictielaag (voor zover ik het begrijp).

Daarbij vind ik het niet normaal dat een politieke docu gekleurd zou zijn. Een politiek probleem kent geen strekking, het is gewoon een probleem, waarbij elke kant zijn visie op heeft. Maak eens een docu over zo'n probleem en de mogelijke visies, niet over één visie. Toch veel boeiender ?

Ja, net als in Microcosmos voorzien van een fictie-laag. Sommige scenes zijn opgezet in een 'natuurlijk' decortje. Ook heeft de film zo hier en daar een moraal-les (we mogen de natuur niet vervuilen etcetera). Maar het camera-werk mag er wezen...je vliegt echt mee met de vogels.

Klopt, geheel met je eens, maar vertel dat nu eens aan de filmmakers en producers. Ook nieuws-items zijn gekleurd. Om even een spreekwoord van stal te halen: 'Eerlijkheid duurt het langst'.

Volgens mij is The Fog of War wel een documentaire die niet an sich gekleurd is. McNamara wordt ook in een kwaad daglicht gezet, en hij zelf is van mening dat hij niet alles op de juiste manier heeft gedaan [zie ook betoog van Anatolia aldaar]. Misschien moet je die eens een keer 'proberen'. McNamara wordt natuurlijk geinterviewd, dus verwacht niet spectaculaire audiovisuele wonderen, maar wel een (enge) redeneringskracht van deze man. Woorden zeggen soms meer dan beelden.

Nou nee, dat lijkt me niet bepaald iets voor Onderhond.

Dat weet ik zelfs wel zeker

Uhm, jah ... maar wat heb ik er aan als ze het nooit (goed) doen ? Het type docu waar ik echt voor zou vallen bestaat (nog - laten we hopen) niet, dus tot dan moet het niet op veel respect van mij rekenen.

Neu hoor, ik ben niet diegene die anderen gaat vertellen hoe ze hun films moeten maken. Als het mij niet zint reken ik ze er alleen wel op af

Klinkt wel interessant hoe je The Fog Of War omschrijft. Misschien waag ik mij er ooit wel een keertje aan

Als ik het mij goed herinner zit er in de hele film nog geen 5 minuten aan tekst/commentaar.

Film >> Toplijsten en favorieten >> Beste documentaires