Sentimentele films: wanneer werkt het en wanneer niet?

Het valt me op dat ik bij films met sentimentele eindes het of heel mooi vind of heel irritant. Het einde van Titanic of Shindler's List vind ik verschrikkelijk door het overdreven sentimentele, maar het einde van Lord of the Rings III of King Kong vind ik geweldig, juist doordat het zo sentimenteel is. Hebben jullie dit ook en kunnen jullie bedenken waarom het soms wel werkt en soms niet?

Ik heb het zeker. Vaak werkt het opgewekte sentiment niet bij mij maar bij King Kong erg geslaagd.

Ik denk dat het ook erg ligt aan hoe je over de hele film denkt. Als ik de hele film al geweldig vind en ik leeft echt mee met de personages, dan vind ik zo'n sentimenteel einde meestal helemaal geweldig. Echter, bij een film die ik niks aan vond, kan ik me echt ergeren aan zo'n einde. Nu ik erover nadenk is het dus eigenlijk onzin als ik bij een film als plus-of-minpunt zeg: 'het sentimentele einde'.

Het einde van Titanic vond ik als acht jarige erg indrukwekkend en nu nog steeds verdraagzaam. Ik heb ook niet echt een film waarbij het sentiment me de keel uit hangt. Behalve bij The Return of the King, daar deed het me helemaal niks.

Het ligt er imo aan hoe verbonden je je voelt met de personages.

Misschien omdat Naomi Watts er in zit?

Nee zonder gekheid, het hangt voor een groot deel af van je stemming en hoe je tegen een bepaalde film (regisseur) aankijkt. Maar over het algemeen zijn films die puur op sentiment spelen (romantische komedie, films over gehandicapten e.d.) vaak vlak en snel vergeten. Pas als het sentiment voorkom uit een 'groots' verhaal of prachtige sfeer werkt het.

Ik was al gecharmeerd van het Kong-Darrow verhaal en nu werd hij uitgewerkt hoe ik het graag wou zien, mijn Kong wens is uitgekomen dus. Voor mij persoonlijk had er niemand beter als Darrow gecast kunnen worden dan Miss Watts, dat maakt het voor mij nog specialer omdat ik al zo gecharmeerd was van het Kong verhaal en dat mijn favoriet actrice ook nog eens de rol van Darrow mag vertolken. Indirect heb je dus wel gelijk.

Ja je moet natuurlijk vooral heel erg in de film zitten. Als de film te saai is en je zit er niet echt in dan kan een einde ook nooit echt sentimenteel voor jou persoonlijk zijn. Ik had het wel met Million Dollar Baby en Ikiru omdat ik daar echt heel erg in zat.

Als je afstand neemt en nuchter naar een sentimentele scene kijkt dan werkt die nooit, dan wordt het meteen belachelijk. Dat is in het echte leven ook hoor, mensen die huilen bijvoorbeeld zijn erg belachelijk, maar meestal merk je dat niet op omdat het gebeurt op emotionele momenten .

Ik vind dat er vaak word gezeken over oversentimentele scenes e.d. De beruchte scene uit Schindler's List vond ik prachtig en A.I. vind ik schitterend.

Ik ben er eigelijk alleen tegen als ze worden gebruikt als een slap excuus om de film te laten eindigen (War of the Worlds 2005) of wanneer het het hoofdgenre verstoord (Komedie en Actie kunnen er nog al eens hun doel mee verliezen).

Het is sowieso moeilijk vast te stellen wanneer een film sentimenteel is of gewoon emotioneel. Een Pearl Harbor speelt zwaar op sentiment. Geen twijfel over. Daardoor komt het wat geforceerd over en werkt het niet. Maar bijvoorbeeld Casablanca ontroerd veel meer, terwijl ik daar niet het gevoel kreeg dat de makers keihard bezig waren om de kijker te laten huilen. Waar ligt het aan? Geen idee eigenlijk.

Misschien shuilt daarin de juiste propositie; Als je afstand neemt en toch geraakt wordt, dan werkt het echt.

Ik denk dat veel afhangt van de acteurs en het geheel van het verhaal, als alles er gewoon té dik opligt dan wordt het eerder melig dan sentimenteel, het is moeilijk voor een filmmaker om het evenwicht te vinden denk ik

The Notebook vind ik een mooi voorbeeld van een heel romantische en sentimentele film die er op de één of andere manier toch niet over gaat

Overdreven sentimentele eindes heb je vaak bij romantische komedies waar op het einde alles ineens toch nog goedkomt, daar heb ik eigenlijk een beetje een hekel aan

Bij Vita È Bella, La (1997):

De essentie niet pruimen is iets heel anders dan hem niet begrijpen. Maar goed, waarschijnlijk snap je de essentie van onze kritiek niet helemaal.

Zoals je aan mijn aantal stemmen (en zeker die van Reinbo) kunt zien hebben wij meer dan voldoende films gezien om de essentie te kunnen snappen en om hier dwars doorheen te prikken.

Maar goed, dat goedkoop sentiment scoort bij de massa is al langer duidelijk natuurlijk.

Dat is geen kritiek, maar louter schoppen, op de man spelen, naar de mensen die hem wel goed vinden.

Maar goed, jij je zin hoor, jullie zijn superieure mensen, want dat is kennelijk wat je graag wilt horen.

Is toch gewoon een feitelijke onderbouwing. Makkelijk sentiment scoort gewoon bij heel veel mensen goed. Heeft verder weinig met superieur zij te maken. Maar blijkbaar heb je er zelf een probleem mee dat je in dit geval bij de massa hoort.....

Nuff said eigenlijk wel, want als je niet kunt in zien dat er nul komma nul feit is aangedragen, maar er pure ad hominems gespuwd worden, dan heeft een discussie heel weinig zin.

.... Scoort goedkoop sentiment dan niet goed bij de massa?

Of heb ik te weinig films gezien om de essentie van de werking van Vita e Bella te kunnen ontwaren?

Welke van de twee beweringen is dan feitelijk onwaar? Iedereen mag deze film mooi vinden hoor, maar het gaat hier nu niet bepaald om een subtiel breekbaar drama. Puur effect bejag dor een klein kind in een nare situatie te plaatsen, als dat geen goedkope/makkelijke manier van scoren is weet ik het niet meer.....

Dat is dus jouw mening, géén feit en het past niet om iedereen die een andere mening is toegedaan te beschuldigen van domheid doordat ze jouws inziens in goedkoop sentiment trappen. Dat is op de man spelen en heeft niets, helemaal niets, met discussiëren te maken.

Ik vind het geen goedkoop sentiment en ik laat me niet door jou en WimLex zonder enig argument, slechts ongefundeerde afkrakerij, in een hoekje plaatsen waar ik helemaal niet thuis hoor.

Zeg dan eens wat je wel vind.

Ik verwijt niemand domheid, dat is je eigen conclusie..... Ik kan vaak genoeg genieten van goedkoop sentiment. (Avatar, Expendables, Titanic, Moulin Rouge!, etc...), moet dan alleen niet zo'n tenenkrommend vervelend figuur in rondlopen als hier.

Maar ik ben tenminste wel zo reëel (of intelligent )om het ter her- en erkennen. Beetje blasé om te doen alsof dit geen goedkoop sentiment zou zijn, omdat jij het wel mooi vindt. De enige die zichzelf hier in een zielig hoekje zet ben je zelf....

Nee het is gewoon erg irritant dat als de argumenten op zijn, dat er een aantal figuren proberen te verkondigen dat hun mening meer waard is als die van een ander. Dus alsof zij beter kunnen beoordelen of iets vals of echt is, of goed of slecht. En op basis van wat? Oh, je hebt veel films gezien, en op veel films gestemd. Nou geweldig.

Kijk als je gewoon niet al te snugger bent, of geen enkel gevoel hebt voor symboliek, dan kan je wat mij betreft 180 miljoen films hebben gezien, maar kan je nog steeds niets beter beoordelen als mensen die desnoods hun eerste film hebben gezien en die daar wel gevoel voor hebben, of het wel op een rijtje hebben.

Wat denk je nou zelf, dat wij zeggen: Oh jij hebt een hoop films gezien zeg, dan ben jij wel een autoriteit hier, oke sorry toch een slechte film.

Nee dat doe ik niet.

Als je zegt de essentie van deze film te snappen en je beoordeelt het als vals sentiment, dan snap je de essentie toch per ongeluk niet, ookal heb je jezelf wijsgemaakt dat je dat wel doet.

Misschien brengt een hoop films kijken toch niet die oneindige wijsheid die je dacht dat het bracht, en komen we terug op jouw eigen persoonlijke kleine meninkje, meer niet.

Beetje raar ook om iedereen die deze film goed vind af te schilderen als domme kuddedieren terwijl je er zelf niets van begrijpt.

De woorden 'dom' en 'kuddedieren' zijn door mij nergens gebruikt. En als jij het allemaals ubtiel vindt, mag dat, maar kom dan niet met bovenstaand verwijt over het begrijpen van symboliek en zo aanzetten.

Zucht. Je zegt tegen mensen dat ze bij de massa horen en zijn direct beledigd. De één is een doorgewinterde filmkijker de ander niet, nou en. En ook nog gaan zeggen dat de beoordeling daar niet van af mag hangen. Tuurlijk wel, als ik toch elke dag alleen maar bananen eet, dan worden ze toch ook minder lekker? Hier precies hetzelfde verhaal lijkt me. De massa vind deze film nou eenmaal goed. Zo krom (als een banaan) is deze stelling toch niet.

Daarnaast zijn er ook zat films die de massa aanspreken die ik wel goed vind. Maakt mij dat nu een dom kuddedier?

Lol. Houd persoonlijk niet van stempels, behalve die met data. Maar ik ga er vanuit dat die vraag niet voor mij bedoeld was

Ik begrijp het topic niet, en waarom hoort deze discussie hier?

Om de film zelf van off topic te bevrijden.

Oh, handig. De titel verwarde mij nogal.

Zie laatste bericht van Knisper bij La Vita È Bella