Filmhistorische mythes

Tja,

Zo van die dingen waar je achterkomt die je niet echt lekker een plekje kunt geven. Ik kijk de laatste wat Franse klassiekers en wat Nouvelle vague films. (je weet wel die verplichte dingen van die lijstjes uit de bladen). Ik zat me opeens af te vragen wat nu precies die "cinema du papa" was waar de Nouvelle vague zich zo tegen moest afzetten. Ik kon me al wat lastig voorstellen dat ze zich perse zo zouden moeten afzetten tegen al wat eerder kwam. Zie ook Henri Langlois en de invloed van de Cinematheque Francais.

Na wat gegoogle kom je er dan achter dat er in de Cahiers du Cinema nooit sprake is geweest van het afzetten tegen de Cinema du Papa als breed gedeelde emotie of begrip. Het lijkt wel wat op de "uitvinding" van de film noir, jaren nadat die golf voorbij was. Anyhoo, iemand heeft er alle Cahiers du Cinema op nageplozen: Blog over cinema du papa

MIschien voor deze of gene filmbuff van interesse. De mythe dat de Nouvelle vague makers zich afzetten tegen Cinema du papa is vrij breed geaccepteerd.

(en koren op de molen van mijn persoonlijke theorietje dat Filmnoir aan de basis ligt van de Nouvelle vague... Melville en als eerste indie filmmaker )

Interessante link, en ik denk dat het artikel zelf wel uitlegt wat er precies aan de hand was met die term. Het enige dat echt speelt hier is dat de jonge filmmakers verbonden aan de Cahiers en de anderen op de Rive Gauche in korte tijd zo populair waren geworden en zo stilistisch vernieuwend dat de oudere generatie die ook nog film maakte niet meer dezelfde aandacht en waardering kreeg. Volgens mij heeft iemand als Autant-Lara de laatste tijd wel weer iets meer aandacht en lees je berichten in de trant van "daar was toch eigenlijk weinig mis mee, waarom mocht dit toen niet meer". Het mocht allemaal wel, maar het nieuwe kreeg gewoon alle aandacht.

Er zijn overigens wel meer film mythes die eens gebroken zouden moeten worden:

Cahiers du Cinema heeft de auteur theorie niet uitgevonden

Fredrik on Film: On the history of auteurs - fredrikonfilm.blogspot.se

de beroemde "all you need is a girl and a gun" quote is niet van Godard

A Girl and a Gun - The Cine-Tourist - thecinetourist.net

Citizen Kane was ook niet baanbrekend op het gebied van "deep focus"

Fredrik on Film: The deep focus conundrum - fredrikonfilm.blogspot.nl

en meer algemene gedachtes over filmgeschiedenis en de problemen daarin

Fredrik on Film: On film history, and the art of studying it - fredrikonfilm.blogspot.se

maar tenslotte: verplichte kost?!? dit is toch allemaal gewoon hele fijne cinema!

Dank je voor die links, dat van die deep focus was me al bekende, had al deep focus in andere films gezien. Die andere ga ik snel eens lezen

Biosguru

Is het misschien idee om hier een algemeen topic van te maken over filmhistorische mythes?

Excuseer was even een dagje weg. Ja prima idee een filmhistorisch mythe onderwerp.

Ik lig de hele tijd overhoop met die lijsten. Mildred Pierce ipv Casablanca, A matter of life and death ipv The red shoes, Harakiri ipv 7 samourai, Fritz Lang noirs ipv M etc, etc, etc. Vermaak me verder prima hoor, maar ga al tijden niet meer blind op die lijsten af.

Leuk blog van die Fredrik, veel van die mythes zijn inderdaad eenvoudig te ontkrachten als je wat meer gezien hebt.

Meer een vraag als een mythe. In Golden Age Hollywood was de stelregel voor camerawerk / cinematografie: camerawerk en montage mag nooit afleiden van de film of het verhaal. Onder invloed van onder andere de nouvelle vague is dit op de schop gegaan. Je zou denken omdat de "auteur" zijn handtekening wilde laten zien. Maar wat was eigenlijk het probleem? Vonden ze dat saai? Of zijn er betere redenen?

Persoonlijk vindt ik dat films die met deze camera/ montage regels gemaakt zijn, na al die jaren nog steeds ontzettend fijn wegkijken. Als ik bv This Gun for Hire 1942 als hoogtepunt van dat camerawerk neem. En als tegenhanger zie ik dan nu even moderne Amerikaanse Indies met veel tegenlicht en lensflare toevoegingen. Wat ze al bij uitkomst gedateerd maakt.

Wat was nu exact de reden dat er zo massaal van deze stelregel afgestapt is? Linkjes welkom!

het korte antwoord is "geen idee" vooral niet of de statements wel waar zijn. Gold die stelregel inderdaad algemeen en werd er inderdaad massaal van afgestapt? En over datering van films: films uit bepaalde periodes zijn altijd wel makkelijk te herkennen als "uit die periode" (met popmuziek is het net zo) dat heeft meer met de productiemethoden en apparatuur te maken dan met stijl. Opzich is dat helemaal niet erg zolang je maar niet de populaire gedachte aanhangt dat ouder gelijk zou staan aan slechter. Wat mij betreft is het juist wel fijn dat een film goed herkenbaar is als een product van zijn tijd.

Ik denk dat men zowel vroeger als nu in het algemeen de stelregel aanhangt dat een goede film er eentje is die je helemaal opzuigt/meeneemt en waarbij je het minst let op allerlei technische details. De editing moet onzichtbaar zijn, de muziek moet onopvallend zijn, de acteurs moeten compleet naturel zijn enz enz Maar uitzonderingen daarop zijn natuurlijk altijd rUIm aanwezig. Van de Russische hypermontage (uitgevonden in Frankrijk ) uit de jaren 20 t/m de feature length 1-take film van James Benning in recente jaren (en ook in Hollywood uiteraard. Orson Welles maakt zeer prominent gebruik van de camera, Hitchcock van geluid). De pure technische aspecten voegen namelijk óók iets toe aan de filmervaring en kunnen net zo effectief gebruikt worden om het verhaal te vertellen dat de regisseur wil vertellen, vaak zelfs beter.

Wat er in de jaren 60 gebeurde met alle new wave stromingen wereldwijd was een breuk met een rigide geworden vorm. Cinema was inhoudelijk aan banden gelegd door censuur, maar ook commerciële stromingen zorgde ervoor dat er veel op eenzelfde manier gewerkt werd in de studios. Na de eerste aanzet van de neo-realisten en de opkomst van de tv die het nemen van risicos door cineasten weer commercieel aantrekkelijk maakte, was de tijd gewoon rijp voor een golf aan experimentatie, waaronder ook (met name door Godard, en de vele mensen die door hem geïnspireerd werden) het aandacht vestigen op juist de technische aspecten zoals het camerawerk en het geluid. De jump-cut werd met a Bout de Souffle op de kaart gezet (maar niet uitgevonden door Godard! weer zo'n mythe). Ik denk overigens dat het vertonen van naakt en de opkomst van de erotische tak van de industrie rond die tijd een veel grotere breuk was met de garde van dat moment (want ook op dit vlak waren de jaren 20 uiteraard al enorm baanbrekend, modern en ultra avant-garde).

Oeh interessant dit. Fijn die linkjes van beavis hierboven, en wat mij betreft mag hier inderdaad een wat algemener topictitel van gemaakt worden, starbright boy.

Dank je voor je zeer uitgebreide antwoord Beavis! Ik stel het een en ander inderdaad te rigide. Om de discussie wat aan te zwengelen. Ik volg sinds kort Nofilmschool via facebook en zag in korte tijd tips voorbij komen voor de beste lensflare programma's en hoe je ook die fijne Teal and Orange look voor je film kunt krijgen. Verontrustend.

Meende bij de Wiki entry over John. F. Seitz (de cameraman van This gun for hire) zoiets gelezen te hebben. Dat niet afleidend camerawerk de algemene stelregel was in de studiotijd. Kan het nu natuurlijk niet meer terugvinden. Niet afleidend camerawerk is wel wat ik zie als ik naar films uit de Golden Age kijk.

Ik merk dat "This gun for hire" nogal blijft hangen kwa beelden. Mijn irritatie over opvallend camerawerk dat me "uit de film gooit" is al veel eerder ontstaan. Ik stop kennelijk nogal wat energie in mijn suspension of disbelief en reageer wat heftig als ik uit een film "gemikt" wordt. Door opvallend camerawerk of editen. Tenzij dit tijdens de start van de film al duidelijk de afspraak is, bv bij Man met de Camera.

Wel "grappig" trouwens om te zien dat Pasolini wat betreft zijn filmstijl in Mamma Roma meer naar Golden Age neigt, met veel schaduw, ogen in beeld en diepte. Gek eigenlijk dat je die stijlkenmerken nog zo weinig ziet. Om het plat te zeggen, werkt die "Golden Age cinematografie regel" extreem goed om je in de film te betrekken. Je ziet in elke scene exact wat je zou willen zien. Met als bonus een "kijkdoos" effect, je oog wordt elke scene bezig gehouden, plaatje gezien? Volgende scene!

Ik vraag me af of "censuur" voor een stijlbreuk in filmstijl zorgt. Zoals we dat in de jaren zeventig zien. Kwa onderwerp zijn de Amerikaanse jaren zeventig films mischien vernieuwend, kwa stijlkenmerken lijkt ze allemaal verwant. Jaws ziet er niet 180 graden anders uit als bv een McCabe & Mrs. Miller of Conversation. Eerder als familie. Iemand mischien wat voorbeelden van jaren zeventig films die kwa camerawerk extreem afwijken van genoemde voorbeelden? Ik vindt zelfs een Peckinpah nog binnen de "jaren zeventig" familie vallen.

Door wie is het dan uitgevonden?

Laatste / vroegste keer dat ik een jumpcut zag was in "i am fugutive from a chaingang (1932)". Om het opgooien van een telefoonhoorn dramatischer te maken. Functioneel dus, en heel kort, hoogstens een paar beelden missen in die scene. Voorzover Wiki het weet, was het extreme gebruik van de jumpcut in "A bout de souffle" op suggestie van Jean Pierre Melville. Die gebruikt het in zijn eigen films niet.

Ik denk dat het heel lastig is om uit te maken wie de jumpcut uitgevonden heeft. Het is ook maar net waar je de grens legt. Hoeveel beelden slaan we over? Als je zout op slakken gaat leggen, is het vertraagd opnemen van een actiescene in de stomme film, om vervolgens bij normale projectiesnelheid een versnelde weergave te krijgen een vorm van jumpcut. Je slaat beeldjes over.

Een overduidelijk voorbeeld van jumpcut pre Godard is natuurlijk erg welkom.

Het verhaal was toch dat Godard z'n film moest/wilde inkorten en daarom (eigenhandig?) is gaan knippen. Tenminste, zo heb ik het gehoord.

de lensflare is nu even "hot" in bepaalde kringen inderdaad. laat ze daar vooral lekker mee experimenteren, gaat vanzelf wel weer over filmmakers die zich vooral op de tools stortten zullen over het algemeen niet de beste verhalenvertellers zijn, maar wellicht zit er een wonderkind tussen die een lensflare-meesterwerk weet te fabriceren waarbij het fenomeen tot nieuwe en diepe filosofische inzichten weet te leiden

Het verhaal dat eRCee gehoord heeft, kende ikzelf nog niet, ik weet alleen dat de jumpcut ook al bestond vóór a Bout de Souffle. Wat wel de eerste keer geweest is zou ik uit mijn hoofd niet weten, dus dat kunnen we allemaal zelf gaan googelen.

Pasolinis filmsstijl was in het begin nogal opvallend en afwijkend. Hij heeft zichtzelf het vak nogal op late leeftijd aangeleerd en wilde met zijn stijl vooral refereren aan middeleeuws schilderwerk... niet bepaald een stijl die ik met klassiek/hollywood noir zou willen vergelijken...

Ik heb opzich wel een beeld bij wat je zegt over niet afleidend camerawerk, en binnen Hollywood werd er in die tijd ook niet héél driftig geëxperimenteerd denk ik. Maar toch zijn er zeker wel een aantal cameramensen aan te wijzen met een zeer herkenbare éigen stijl en de lijn blijft dus heel lastig zo zwart-wit te trekken als je zou willen. De duidelijkste afwijkende voorbeelden komen wel uit Europa, Rusland en Japan, dus er is op een bepaalde manier wel te spreken van een "Hollywood stijl". Maar zeker wat de noir betreft, waar je voorkeur volgens mij naar uit gaat, is er ook sprake van een duidelijke wisselwerking. Veel van de pioniers van het Duits expressionisme zaten ondertussen in Hollywood en hadden daar duidelijk invloed, maar ook wat bepaalde Franse cineasten deden (zoals Carne) werd in Hollywood gezien en nagedaan.

Waarschijnlijk is de stijl uit de noir tijd er gewoon een die je goed ligt en zie je al de specifieke stijl elementen uit die tijd als "onopvallend"...? Ik vind het zelf in dat type films bijvoorbeeld juist wel storend als de camera weinig beweegt en de acteurs daardoor gedwongen zijn om nogal statische posities in te nemen. Gecombineerd met dialogen die vaak een hoog 'expositie gehalte' hebben, komen dat soort films op mij dan wat te veel over als een toneelstuk...

Hoi Beavis,

Het is inderdaad twisten over smaak, ik ben niet perse enkel een Noir fan. Het "niet storende" camerawerk. Bij gebrek aan een beter woord, valt me bij meer Golden Age films op. Deze quote is in verband met Seitz, Golden Age en Pasolini wel leuk:

Klassieke schilderkunst als Inspiratie voor Golden Age Hollywood. Staat me ook zoiets bij van Jack Cardiff.

Wat je zegt is zeker waar, voor wat betreft de invloed van de Duitse immigranten. Het is ergens wel jammer dat er niet een soort Wiki van invloeden is. Zo vraag ik me wel eens af of hoe bekend men was met "Russische" montage in Amerika. Geen idee hoeveel Amerikaanse regisseurs die avant garde films in die tijd gezien hebben. Van Thriumpf des Willens zijn ze in ieder geval wel zo geschrokken dat ze de hele "Why we Fight" serie op poten zetten. Hobbies

Houd zelf toch meer van een opvallende stijl. Noirs kan ik bijvoorbeeld erg waarderen, maar zullen niet snel een topscore krijgen omdat het me daarvoor te statisch is, wat beavis zegt. Ik kijk tegenwoordig ook redelijk afstandelijk naar een film, wat betekent dat ik erg bezig ben met andere dingen naast het verhaal, dus het haalt mij eigenlijk nooit uit de film, tenzij er voor mijn gevoel verkeerde keuzes worden gemaakt. En Upstream Color is mijn lens flare favoriet!

Trouwens wel verwarrend, twee van die gelijkende avatars in dit topic.

Mijn avatar is een onderdeeltje van een Neon van een Silent movie palace Geen idee wat die van ErCee is.

Ik begrijp wat je bedoelt met statisch beeld in de Noirs. De dynamiek zit hem bij de oudere Noirs meer in de belichting en de compositie.

Vooral in het verband van noir cinema is er veel geschreven over de wisselwerkingen tussen Franse en Hollywood cinema. En "The Story of Film" van Mark Cousins probeert wel het een en ander te duiden over de over-en-weer invloeden van verschillende cineasten op verschillende continenten in verschillende tijden.

De Russische Avant-Garde is denk ik wereldwijd wel breed gezien in zijn tijd. Invloeden ervan zijn terug te vinden in Japan, India (...?), onze eigen Nederlandse "filmliga", maar ook wel verder naar het Westen denk ik. Alleen kan ik zo snel even geen Amerikaans voorbeeld bedenken... Daar had men tenslotte de "continuity editing" uitgevonden en was men nogal fan van die stijl Er zaten ook zeker Russische emigranten in Hollywood. Maar dit waren niet perse de avant-gardisten op het gebied van de editing (die lange tijd wel waardering kregen van de Russische overheid) en de meeste gingen vooral naar Frankrijk (zie het werk uit de Albatros studio Albatros (production) ? Wikipédia - fr.wikipedia.org ) waar ze belangrijk werk maakte. De enkeling die de oversteek maakte, ging in Hollywood een beetje hopeloos op in de massa lijkt het, de cultuurverschillen tussen die twee werelddelen waren dan toch te groot...

Hoewel, in de muziek deden de Russische avant-gardisten het wel beter. Stravinsky werd (wederom na een belangrijke tussenstop in Frankrijk!) in de States toch wel een soort van icoon van de moderne klassieke muziek.

Dank,

Ik denk dat ik maar eens Film History van Bordwell / Thompson ergens op de kop ga tikken. Ik zie dat Bordwell ook een boek heeft over Hollywood. Ik merk dat er een neiging is om klassiek Hollywood als Fluff / glamour/ escapisme af te doen. Chargerend: alsof pas met de invloed van de Nouvelle Vague modern Hollywood kon ontstaan. (lees: zonder auteur geen kunst, studiofilm geen auteur = geen kunst).

Mark Cousins zijn serie heb ik gezien. Was ik niet zo bijster stuk van. Hij haalt widescreen en cinemascope nogal eens door elkaar, of maakt in ieder geval sterk de indruk het verschil niet echt te kennen.

En je hebt aan mij een hele kwade als je "Mildred Pierce" afdoet als oninteressante Hollywood fluff omdat het is vormgegeven naar Golden Age normen. (of iets van soortgelijke strekking, in ieder geval was het geen "kunst") Dus iets uit 1945 met een vrouw in de hoofdrol, incest en hebzucht als thema, een kind dat zowat erger is als Kevin uit "we need to talk about" en einidigt met een moord gepleegd door een kind is fluff & vermaak?

Filmnoir wordt afgeserveerd als onbeduidend. Meen in de trant van ach die 200 films. Ik meen dat de laatste telling op rond de 1.500 staat. Nouvelle Vague: About de Souffle, Bande Aparte, Alphaville, Ascenseur pour l'echafaud zijn miz ode's aan de film Noir....

Ik irriteer me aan de bijdragen van Cousin's in de filmkrant. Zoals dat verhaal over de uitvinding van de double Bill Wat een kolder

Zo dat ben ik ook weer kwijt

niemand is perfect

en zeker Mark Cousins niet, maar de dingen die hij dan wél toevoegt aan het populaire debat, zoals het proberen te vinden van dat 'verhaal', de verbanden, en de gelijkwaardige betrekking van niet Westerse (of niet Amerikaanse) filmmakers in dat verhaal mag best geprezen worden.

De tijd dat de nouvelle vague de hemel in werd geprezen en er op Hollywood werd neergekeken is echt wel veranderd / niet meer zo extreem als je denkt. Ironisch genoeg waren het de Cahiers jongens zelf die populaire Amerikaanse (studio) filmmakers op een voetstuk (als auteur) wisten te zetten! De enige trend onder de niet Amerikaanse critici en festival-programmeurs is nog steeds dat ze met hun werk tegengas proberen te geven aan de dominantie van Hollywood. Als je het aan de Amerikaanse media zou overlaten (of de gemiddelde Pathe bioscoop programmeur in Nederland) dan bestaat er buiten Hollywood weinig goeds... en dat is natuurlijk weer het andere uiterste

kijk je dus niet zo stuk op de nouvelle vague, dat doet bijna niemand meer tegenwoordig

Dank Beavis,

Zal wat rustiger doen . Het is niet zozeer dat ik me vast bijt in de vermeende invloed van Nouvelle Vague. Ik zie als ik op "Nouvelle Vague influence Modern Hollywood" google erg veel "Uni" blogs, presentaties en summarys waarin dit verband zeer direct gelegd wordt. Dit lijkt de Universitaire opvatting te zijn.

Ik kan het niet rijmen met wat ik zie. Dat is het probleem... Ik zie die Nouvelle Vague invloed nauwelijks terug in "Modern Hollywood". Mischien kijk ik wel verkeerd.

Natuurlijk is Mark Cousins zijn Story of Film een prijzenswaardige poging om eens anders naar de Wereld Cinema te kijken. En wat minder de nadruk op Amerikaanse films te leggen. Maar even Double Bill of Widescreen googlen voor je een stukje tikt of een docu maakt is wel zo zorgvuldig. Zo help je de goede zaak natuurlijk ook niet echt.

Ondanks dat alles er uitkomt als een lange Rant, ik vermaak me nog steeds prima met film kijken en er over nadenken mischien komt er nog wel iemand met filmtips van Amerikaanse op de Nouvelle Vague geinspireerde films die inderdaad erg op het origineel lijken. Shadows van Cassavetes bijvoorbeeld. Zo moeten er toch wel meer films zijn, die in ieder geval de link duidelijker maken.

probeer het eens met deze "auteurs"

Robert Rossen (gezien de timing dus vooral zijn laatste films)

Arthur Penn

Monte Hellman

Naast natuurlijk toch wel de "obvious" namen als Altman en Scorsese. Het blijven wel Amerikaanse filmmakers en ze maken geen pure kopieën van Franse films. Ook halen ze hun invloeden nog wel uit oudere films dan die van hun bijna generatie genoten uit Frankrijk, maar de invloed van de nouvelle vague is inderdaad toch wel te bespeuren. Zoals geschets is er al vanaf de vroegste filmjaren tot nu aan toe een constante wisselwerking tussen beide kanten van de Atlantische oceaan...

Recenter is iemand als Hal Hartley duidelijk een filmmaker die in zijn eerste films constant directe verwijzingen maakte naar Godard. Tarantino ook.

Sommige invloedingen zijn ook gewoon niet "zichtbaar", al zijn ze er wel. Ik schrik geregeld als ik hoor wie de grote voorbeelden zijn van mijn favoriete regisseurs. Tsukamoto prijst de belichting van Kurosawa, Noé is een Kubrick adept en Kitamura (Versus) is een volbloed Hollywood fan.

Regisseurs kan je beter als een "black box" zien. Je steekt er wat in en er komt iets uit, maar wat daartussen gebeurt is onmogelijk om uit te vissen en er is geen garanatie dat er zichtbare connecties tussen input en output bestaan. Ondanks dat wordt de output direct beïnvloed door de input.

Opvallend wel dat het, zoals uit dit topic blijkt, van al de verschillende Nouvelle Vague regisseurs zo vaak juist Godard is waar door over-enthousiaste filmcritici en filmacademie docenten zoveel onterechte vernieuwingen aan zijn toegedicht en dat ook juist hij zo vaak 1-op-1 wordt geïmiteerd door beginnende filmmakers. Dat geeft toch wel aan hoe juist dat aandacht vestigen op alle technische aspecten, maar ook de "nep-heid" van cinema in de breedste zin (in het begin door pastiches... van zijn favoriete Hollywood modellen , in zijn latere carrière door nogal rigide auto-kritiek en weer later door video te omarmen) een belangrijke eye-opener is geweest voor veel mensen!

Tegenwoordig wordt hij eerder door veel mensen als een rare grappenmaker aan de kant gezet en lijkt het of al de ontkrachtingen van de mythes afbreuk zou doen aan zijn status (alsof hij het zelf was die die mythes gecreëerd zou hebben!), maar voor mij bevestigd het alleen maar zijn unieke positie in de filmgeschiedenis. Iemand die zowel terugblikte als visionair was en volledig zijn eigen weg is gegaan, dwars tegen alle populariteit in, jUIst terwijl hij zelf als een soort popster op een voetstuk werd geplaatst. Ik ben fan

Bedankt voor de tips!

Ik zal eens wat films naar voren schuiven van Rossen, Penn en Hellman. Heb van Penn en Rossen al meer gezien, van Hellman alleen Two lane blacktop. Ik heb ze alleen nog niet met deze bril op gezien, dus alleen wat latere en veel vroegere films. Rossen ken ik beter als scenario schrijver en zijn aanvaring met de HUAC. Tijdje als fascinatie regisseurs en films gekeken van lui die met HUAC in de problemen kwamen. Nouvelle Vague invloed is nu even de fascinatie.

Onderhond, interessante manier om naar regisseurs te kijken, zo had ik er nog niet tegen aangekeken. Ik kan me voorstellen dat je soms schrik.

De vraag of een regisseur een andere film gezien heeft of er door beinvloed is, vindt ik toch wel een leuk spel. Om er helemaal mee te kappen gaat me wat ver. Of bv Rossen en Milestone bekend waren met Russisch of Duits propaganda materiaal toen ze Edge of Darkness maakten. Is een stuk van de lol, natuurlijk is dat een plat zag ik dat nou goed spelletje.

Voor de goede orde, ik heb geen problemen met Godard of de Nouvelle Vague, vooral de debuutfilms uit die stroming zijn fris en leuk (en niet gedateerd). Alleen zijn "Film Socialisme" zou ik mijn ergste vijand nog niet toewensen.

A propos, de invloed van de Nouvelle Vague op de Tsjechische New wave is wel ontzettend duidelijk te herkennen. Dat verschil valt natuurlijk ook erg op.

Nogmaals bedankt overigens voor de Fredrik on Film links in een van de eerste posts. Fijn blog is dat.

bedankt voor alle bedankjes

Bij mijn weten wordt het ergens in de begintijd van de film al gebruikt. Georges Méliès wordt vaak de uitvinder genoemd, maar ik vermoed dat dat ook niet klopt. Een voorbeeld (uit 1898!) Georges Melies - The Temptation of St Anthony - 1898 - First Religious Film - YouTube

Er zijn veel pre-Godard voorbeelden, maar om twee iconische te noemen...

Chelovek s Kino-Apparatom (1929)

Bronenosets Potyomkin (1925)

Nog even nagezocht en ene Birt Acres schijnt de juiste persoon te zijn...

http://books.google.nl/books?id=s-ng9Ez6KgEC&pg=PA12&dq=jump+cuts+melies&hl=nl&sa=X&ei=b9z5U9-WO4ig7AaTwoDwAQ&ved=0CCIQ6AEwAA#v=onepage&q=jump%20cuts%20melies&f=false

Birt Acres Derby, 1890's -- Film 18788 - YouTube

Dat gaat in dat filmpje van Birt Acres zo naturel dat ik twee keer moest kijken Geeft al aan hoe erg we er aan gewend zijn. Volgens mij zit er in het eerder door mij aangehaalde Edge of Darkness ook een dramatisch erg goed werkende jump cut. ( het deed me aan Russische's films denken in ieder geval).

Als je zo naar de releaselijst (wereldwijd) kijkt op IMDB lijken beide Russische voorbeelden inderdaad de meeste "school" gemaakt te hebben. Of tenminste je kan aannemen dat veel filmmakers uit die tijd deze films gezien hebben.

-Edit- na wat langer nagedacht te hebben.... Eigenlijk doet het er niet zoveel toe. Het stukje paardenrennen uit 1890 laat eigenlijk al zien dat het niets bijzonders is. Of zou het publiek toen een hartverzakking gekregen hebben gelijk aan die toen ze een trein op zich af zagen komen.... Ik denk van niet. De schrik van de trein schijnt overigens ook een mythe te zijn...

Wat verder zitten graven ondertussen. De link tussen the Nouvelle Vague in Frankrijk en de USA is er zeker wel. Hij ziet er alleen wat anders uit.

Met manifesto en alles erop en eraan. The Film-Makers’ Cooperative

Vooral die Shirley Clarke lijkt me interessant Cool world en the Little Fugitive maar eens rap kijken.

Robert Rossen is overigens een mooi voorbeeld om wat kritische punten bij de auteurstheorie te zetten. Als je alleen naar de films kijkt die hij regiseerde is het niet zo (heel) bijzonder. Als je kijkt naar zijn scripts en de verfilmingen komt er opeens een zeer interessant "oevre" te voorschijn. Met een duidelijk lijn, thema en wat al je nog meer zou willen toeschrijven aan een (film) auteur. Zo onbelangrijk is een script dus ook weer niet.

Niet echt een mythe, maar een hardnekkig gebruik, de lijsten met beste films ooit, fijn commentaar van Fredrik daarop wat ik volledig onderschrijf: The greatest films of all time