Episoden- of Omnibusfilms

In de jaren 50 in zwang in Italië (en later ook), een decennium later in Frankrijk (en eerder ook), anime maakt er vaak gebruik van, in Latijns Amerika regelmatig. Eigenlijk nog steeds van alle tijden en plaatsen: de episoden- en omnibusfilm.

Een voorlopige lijst, er zijn vast nog wel veel toevoegingen te verzinnen.... (met dank aan enkele tips)

Er ontbreken er nog wel - simpelweg omdat ze nog niet op MoMe staan (Montréal vu par..., Contre l'Oublie, 3000 scénarios contre un virus etc).

Divers:

11'09''01 - September 11 (2002)

All the Invisible Children (2005)

Aria (1987)

City Life (1990)

Collections Privées (1979)

Destricted (2006)

Eros (2004)

O Estado do Mundo (2007)

Ten Minutes Older: The Trumpet (2002)

Ten Minutes Older: The Cello (2002)

Visions of Europe (2004)

Nederland:

Allerzielen (2005)

Boy Meets Girl Stories (2005) (van één regisseur)

Life Is Beautiful (2009)

Zwaarmoedige Verhalen voor bij de Centrale Verwarming (1975)

Duitsland:

Deutschland im Herbst (1978)

Frankrijk:

8 (2008)

L'Amour à Vingt Ans (1962)

Chacun Son Cinéma ou Ce Petit Coup au Coeur Quand la Lumière S'éteint et Que le Film Commence (2007)

La Chance et l'Amour (1964)

La Française et l'Amour (1960)

Histoires Extraordinaires (1968)

Loin du Vietnam (1967)

Lumière et Compagnie (1995)

Paris Vu Par... (1965)

Paris, Je T'Aime (2006)

Les Plus Belles Escroqueries du Monde (1964)

Retour à la Vie (1949)

Les Sept Péchés Capitaux (1962)

Italië:

Alta Infedeltà (1964)

Amore e Rabbia (1969)

L'Amore in Città (1953)

Amori di Mezzo Secolo (1954)

Boccaccio '70 (1962)

Capriccio all'Italiana (1968)

Controsesso (1964)

Le Coppie (1970)

La Domenica Specialmente (1991)

Due Occhi Diabolici (1990)

Oggi, Domani, Dopodomani (1965)

Ro.Go.Pa.G. (1963)

Le Streghe (1967)

I Tre Volti (1965)

Skandinavië:

Stimulantia (1967)

Oost Europa:

Praha Ocima (1999)

Spanje / Latijns Amerika:

Amores Perros (2000) (van één regisseur - beetje twijfelachtig of dit erbij hoort)

¡Hay Motivo! (2004)

7 Días en La Habana (2012)

Sucedió en un Día (2010)

Revolución (2010)

VS:

Fantasia (1940)

Fantasia/2000 (1999)

Four Rooms (1995)

Full House (1952)

Grindhouse (2007)

How the West Was Won (1962)

New York, I Love You (2009)

New York Stories (1989)

Ziegfeld Follies (1946)

Japan:

Ayashiki Bungô Kaidan (2010)

Fîmeiru (2005)

Jam Films (2002)

Jam Films 2 (2004)

Jam Films S (2004)

Rampo Jigoku (2005)

Tokyo! (2008)

Overig Azië:

Sam Gang Yi (2004)

Visitors (2009)

Saam Gaang (2002)

Fun Waan Aai Joop (2008)

Zui Hao De Shi Guang (2005) (van één regisseur)

Anime:

The Animatrix (2003)

Genius Party (2007)

Genius Party Beyond (2008)

Meikyû Monogatari (1987)

Memorîzu (1995)

Robotto Kânibaru (1987)

Ik kan dit soort omnibussen vaak erg waarderen. Vaak krijgen dit soort films de kritiek dat ze geen geheel zijn, mij stoort dat niet zo. Kortfilms zijn toch een aparte tak in de filmkunst.

Ga zeker eens wat van deze lijst opzoeken.

Eens. Ik heb gemerkt geregeld toch wel een zwak te hebben voor een omnibus, zelfs als niet alle verhalen even interessant zijn. Helaas zijn er ook tal van voorbeelden van enkele ontzettend goede segmenten tegenover teveel matige. Dan is het behoorlijk pijnlijk dat een echte auteur met iets zeer inspirerend op de proppen komt, maar wordt omringd door kwalitatief (stukken) slechtere segmenten. Ik hoor eigenlijk veel meer dat mensen niet alle segmenten even goed vinden en juist veel minder dat het geen geheel vormt. Voor mij hoeft de rode draad door alle filmpjes van een omnibus geen eens zo groot te zijn, maar wel het liefst kwalitatief zoveel mogelijk in balans.

Zou graag eens het pak omnibussen van Roberto Rosselini willen zien. Ook City Life heeft mijn interesse.

Ik heb er waarschijnlijk meer dan genoeg gezien, maar Dekalog van Kieslowski is toch wel een pareltje. Zal nog eens goed nadenken over welke ik nog meer echt interessant vind....

Observations on film art : Can you spot all the auteurs in this picture? - davidbordwell.net

Nog een Italiaanse aanvulling: Siamo Donne (1953)

Chillerama (2011)

veel steden hebben ook een omnibus ( Bem-Vindo a São Paulo (2004) , Taipei 24H (2009) )

en in Italie werden er veel meer uitgebracht (vooral in het komedie genre, Monica Vitti heeft er best veel op haar naam staan). Ook in het horror genre is het een favoriete vorm ( The Monster Club (1980) herinner ik me als een leuke, The Uncanny (1977) ook, maar meestal is het niet zo mijn ding) hoewel het daar vaak verschillende verhalen van één regisseur zijn in plaats van korte films van meerdere regisseurs die samen één film vormen (of iig zo uitgebracht worden)

vroeg me recent af vanwaar het zo een favoriete vorm was/leek in Frankrijk en Italie rond de tijd van de new wave... Kan zelf eigenlijk alleen maar verzinnen dat het vanuit de producer gezien een hele slimme zet is. Een regisseur maakt een korte film sneller dan een lange en ook de acteurs kunnen sneller door naar hun volgende project (en zijn daardoor eerder bereid om mee te werken), terwijl op de affiche alleen maar meer namen komen waar mensen meer van willen zien.

de korte film is meestal een opstap naar langere projecten voor beginnende regisseurs, maar daar lijkt bij dié omnibus films dus niet echt sprake van

tegenwoordig worden ze vaak gemaakt in opdracht van festivals (zoals dit Jeonju International Film Festival - Wikipedia, the free encyclopedia - en.wikipedia.org ) of entiteiten als steden / continenten e.d.

Nog drie Italianen:

Le Bambole (1965)

I Complessi (1965)

I nostri mariti (1966) - IMDb

Coffee and Cigarettes

Bruxelles Mon Amour

I Tre Volti della Paura

Creepshow

Cat's Eye

Body Bags

Campfire Tales

Terror Tract

Torture Garden

Quicksilver Highway

De meesten van die je noemt zijn losse verhaal-films van één en dezelfde regisseur. Had ik er ook een of twee van tussenstaan, maar dat is toch wel iets anders naar mijn idee.

Ben zelf ook altijd te vinden voor een anthology film. Dat het vaak geen echt geheel is vind ik zelfs een pluspunt, je krijgt op korte tijd vaak veel meer moois te zien.

Er missen momenteel vooral een hoop Japanse horror anthologies, erg populair een 7-tal jaar geleden. Die hele Japanse horror wave kende zelfs z'n oorsprong in een anthology project (Honto ni Atta Kowai).

Verder mis is not films als Juliets, Manie Manie, About Love, 10+10, Yume Ju-ya ....

Jammer dat MM ze niet apart aanduidt, want ik mis er volgens mij nog een hoop.

Er zijn er volgens mij nog veel horror omnibussen inderdaad.

Even de animatiesectie uit het oog verloren

Ja, ik heb pas nog Clannad gekeken. En daarvoor Casshern (de meest recente serie).

Maar de animatieseries staan helaas niet op moviemeter.

Uhm? Heeft niet zoveel met omnibus films te maken, of vergis ik me?

Ok, wat betreft het dan precies? Episodes als in wat?

Episodes binnen 1 film?

Vaak een collectie aan short films, geregisseerd door verschillende regisseurs, maar wel vertrekkend van één centraal thema. De invulling ligt verder volledig bij de regisseur.

De aparte shorts hebben qua verhaal/crew verder ook niks met elkaar te maken.

Dan hanteer jij toch een te enge definitie. De door mij genoemde titels zijn echt wel typische (horror) anthologieën, waarbij de verschillende verhalen duidelijk (of iets minder duidelijk) aan elkaar gelinkt zijn door een bepaald thema, een persoon of iets anders.

Dan kun je 'Life In A Day' ook een omnibusfilm noemen?

Ben ondertussen voorzichtig aan wat omnibussen begonnen. Tokyo! nog even gezien vóór Holy Motors, Loin du Vietnam vond ik heel sterk, maar daar zijn alle segmenten dan ook zo goed geintergreerd in de overkoepelende film/boodschap dat het ook af en toe moeilijk is om de individuele regisseurs aan te wijzen (wellicht omdat het hier een documantaire betreft dat dit makkelijker te bewerkstelligen was...?). Het stukje van Godard in de film sprong er echter wel uit en vond ik een van de meest openhartige en persoonlijke stukjes cinema die ik ooit van hem zag; misschien wel hét sleutelmoment van de fase in zijn carriere waar hij in die tijd door ging.

De afgelopen week zag ik nog een paar omnibussen waar Godard deel van uitmaakt en daar heb ik vanavond wat gedetailleerdere reviews over proberen te schrijven:

Le Plus Vieux Métier du Monde (1967)

6.5

Franco Indovina (segment "Ère préhistorique, L'")

Mauro Bolognini (segment "Nuits romaines")

Philippe de Broca (segment "Mademoiselle Mimi")

Michael Pfleghar (segment "La belle époque")

Claude Autant-Lara (segment "Aujourd'hui")

Jean-Luc Godard (segment "Anticipation, ou l'amour en l'an 2000")

Vooral heel erg silly allemaal, in typisch Italiaanse stijl. Opvallend zijn vooral de dames. Elsa Martinelli in het tweede verhaaltje is stunning, daarna Jeanne Moreau die zelfs met een bizar hoofddeksel in een Italiaanse farce nog een enorme Franse zwoelheid uitstraalt, vervolgens is het even goed kijken of het echt Raquel Welch is of toch niet stiekem Eva Mendes in een time-warp. Maar uiteindelijk is het toch weer Godard die écht iets bijzonders doet. Niet genoeg om het project als geheel boven de middelmaat uit te helpen, maar het maakt het allemaal wel zeer de moeite waard.

Ro.Go.Pa.G. (1963)

5

Roberto Rossellini (segment "Illibatezza")

Jean-Luc Godard (segment "Il nuovo mondo")

Pier Paolo Pasolini (segment "La ricotta")

Ugo Gregoretti (segment "Il pollo ruspante")

Met een (sub)title als “Let's Have a Brainwash” en een overkoepelend thema dat iets met het einde der tijden te maken moet hebben is het eindproduct hier op alle mogelijke manieren teleurstellend. Rossellini brengt een heel simpel verhaaltje over een stewardess die door een vervelende Amerikaan wordt lastig gevallen waar ik helemaal niets mee kon. Het verhaaltje van Godard is alweer iets interessanter maar ook super simpel en voor zijn doen weinig zeggend. Pasolini brengt dan het meest tot de verbeelding sprekende stuk waarin duidelijk zijn eigen obsessies aan bod komen, maar ook leuke terzijdes naar de Italiaanse cinema in het algemeen te vinden zijn; ik vond het alleen vreselijke on-leuk en begon de film als geheel op dit punt al behoorlijk teleurstellend te vinden. En dan wordt het nog afgesloten door een wat minder grote naam, maar nog best een aardig filmpje. Als afsluiter van een teleurstellende film duurt het echter wat te lang en slaat het nogal dood.

Amore e Rabbia (1969)

8

Carlo Lizzani (segment "L'indifferenza")

Bernardo Bertolucci (segment "Agonia")

Pier Paolo Pasolini (segment "La sequenza del fiore di carta")

Jean-Luc Godard (segment "L'Amore")

Marco Bellocchio & Elda Tattoli (segment "Discutiamo, discutiamo")

Dit is niet voor mensen die allergisch zijn voor avant-garde met een linkse slag, want dat is hier duidelijk het overkoepelende thema. De gepassioneerde titel past hier goed bij en, ook al zijn alle filmpjes behoorlijk verschillend, vind ik ook het ook als geheel erg goed uit de verf komen; verschillende kanten worden bekeken, op verschillende manieren, en het eindigt dan ook nog eens met een behoorlijk sterk en, gelukkig, grappig stukje zelfreflectie; zoals het hoort dus.

Het begin is het zwakst; een sociaal-kritische sketch (zoals Ro.Go.Pa.G eindigde) over onverschilligheid in de moderne maatschappij die dan opeens overgaat in een misdaad-verhaaltje en dan ook maar gewoon stopt. Nietszeggend dus, maar gelukkig kort. Bertolucci komt met een stukje performance dat doet denken aan zowel de clichés van een cursus acteren als iets dat Otto Muehl met zijn commune zou kunnen doen. Ik las op ImdB ook een comment dat het iets van Artaud zou moeten voorstellen, daar kijk ik ook niet van op, maar heb me er nog niet in verdiept wat het nu precies wel was. Dit soort dingen vind ik altijd wel fascinerend, het komt heel erg direct/onderbewust psychologisch binnen en heeft iets speels en angstaanjagends. Ook nog leuk: de groep performers blijkt Internationaal en bevat iig twee Nederlanders met elk een regel (Nederlandse) tekst! (kijk dit youtube clipje vanaf ongeveer 8:00 YouTube - Agonia - da Amore e rabbia - Bernardo Bertolucci ). Het segment van Pasolini lijkt me weer een heel persoonlijk ding. Het had wel iets, zeker een bepaalde poëtische lading, maar ik kon er uiteindelijk toch maar weinig mee. Godard is dan wederom briljant. Hoewel ik veel van zijn werk uit deze periode heb gezien de laatste tijd en hij, ook hier, steeds weer dezelfde thema’s heeft, is de beeldtaal hier toch wel verassend. En het bevestigd toch wel zijn unieke rol in de avant-garde die geheel los staat van, of iig veel verder gaat dan, de Nouvelle Vague. De raakvlakken zijn hier eerder Straub en Huillet als mogelijke invloed en Duras als iemand die verder is gegaan met deze ideeën over Cinema. En de afsluiting is, zoals gezegd, ook sterk. De op dat moment nog steeds erg actuele, maar mislukte, bezettingen van Universiteiten door groepen studenten die varieerden van gewoon sociaal bewogen mensen die het oneens waren met sommige misstanden tot revolutionaire actiegroepen die de boel met geweld wilde veranderen zonder een concreet plan voor de toekomst te hebben uitgewerkt. Het soort discussies dat in dit segment zowel realistisch wordt nagespeeld als licht satirisch wordt gebracht kom je tegen in het werk van Godard, maar ook bijvoorbeeld in het Japan van Oshima of in de film Zabriskie Point die Antonioni in de USA maakte. Wellicht maakt het dit soort werk voor sommige gedateerd. Ik denk ook dat zelfs destijds dit vooral interessant was voor het kleine groepje linkse intellectuelen of studenten waar je de filmmakers zelf ook onder kan rekenen. Maar dat maakt wat daar gebeurde wat mij betreft niet minder interessant of minder waar. De mate van zelfrelativering en humor in dit laatste stuk zorgt bovendien ook voor een goed gevoel; “we wisten allemaal ook niet beter” en “laten we proberen er gewoon het beste van te maken”, dat lijkt me dan ook de overkoepelende message… of misschien “strijden lijkt soms onvermijdelijk, maar alles in het leven draait uiteindelijk om liefde”, maar dat kan ook slechts de boodschap zijn die ik uit deze wilde, woeste, verontrustende, gedesoriënteerde brij heb weten te destilleren…

is dit overigens nog interessant genoeg om dubbel te posten bij Godard en / of de individuele films?? wil niet het hele forum vervuilen met steeds hetzelfde verhaal, dus vandaar dat dit me opzich de meest geschikte plaats leek... maar wellicht niet de meest interessante voor een casual forum browser...? mods?

Lijkt mij handiger om te plaatsen bij de films zelfs en voor welk topic dan ook de permalink te gebruiken.

5 Awesome Anthology Films - Pretty Clever Films

Rio, Eu Te Amo (2014)

Relatos Salvajes (2014) - vanaf 30 oktober in de bioscoop

Tales of Halloween (2015)

México Bárbaro (2014)

Holidays (2016)

Ik heb een tijd terug korte verhalen in de literatuur ontdekt, maar eigenlijk hebben anthologyfilms een soortgelijke charme: mogelijkheid tot veel verschillende variaties binnen één werk. Een experimenteel concept kan soms ook beter tot zijn recht komen als het niet nodeloos wordt uitgerekt.

Madly (2016)