American Independent Movement

Met de stijgend populariteit voor Amerikaanse indie films (vooral Mumblecore), bij deze dus een topic. Nu vind ik dat we daar niet te eng over moeten doen en Canadese of Australische cinema ook gewoon toe moeten laten. Mensen als Richard Lowenstein of Bruce Mcdonald doen in wezen hetzelfde, maargoed, dat moeten jullie maar beslissen.

Genres worden altijd onbewust opgericht en in dit geval was dat Andrew Bujalski met Funny Haha, die het Mumblecore genre oprichtte. En film waar wat 20gers rondhangen, wat praten en feesten en dan is de film alweer afgelopen. Een karakteristiek stramien voor veel van dit soort films. Een open begin, een open eind. Wel vaak toegespitst op dialoog, een losse sfeer en een leeftijd vaak niet boven de 30 en vaak romantiek. Niet mooi gefilmd, behalve dat er geen geld voor is, is dat ook helemaal niet belangrijk om het verhaal te vertellen.

Naast Bujalski zijn belangrijke spelers Aaron Katz, Mark/Jay Duplass, Joe Swanberg, Joshua Safdie en Kentucker Audley (opkomend) bijvoorbeeld. Veel regisseurs zijn echter one-offs en hoor je vervolgens even niets meer van.

Naast de pure Mumblecore lijkt dit me ook wel een topic om randgevallen als Another Earth, A Horrible Way To Die en Bellflower te bespreken. Eigenlijk alles wat typisch Amerikaanse indie is dus.

Let it begin!

American Independent Movement lijkt me beter als thread title.

Another Year is Brits.

Verder ken ik niet veel werk uit deze stroming. Horen de (vnl. vroegere) films van Wes Anderson hier ook wel thuis, of is dat niet wat je bedoelt?

Eens Naomi, kan dat niet 123 zelf wijzigen wel?

@goongumpa: Goed gezien, ik bedoelde Another Earth. Wes Anderson is toch te hoog budget om te vallen onder de stroming die hier bedoelt wordt ja, al kan Bottle Rocket misschien nog net.

Ok, dit klinkt wel als een 'genre' dat me zou bevallen. Is er een soort van goede, typische mumblecorefilm die je me kan aanraden?

Verder past 'Slacker' van Linklater ook perfect in je beschrijving.

Is bij deze gewijzigd!

jaja. Tussen Slacker films (denk Kevin Smith, Linklater, oude Gus Van Sant) en het nieuwere Mumblecore zit nogal een overlap. In Search Of A Midnight Kiss en Beeswax zijn aanraders om maar even te beginnen. Ook Open Five van Kentucker Audley die hier niet op de site staat.

Dank je Kapp!

In het ontdekkingen topic was ik best geïntrigeerd geraakt, Mumblecore zei mij niets. Ook enkele aanraders Inland? Ik schrik alleen even om jouw "niet mooi gefilmd", nou niet echt een uitnodiging .

NW: Ja sorry. Ik zeg het hoe het is, de films zien er vaak echt cheap uit. Dit komt door budget, maar ook omdat de directors de look van de film vaak niet het belangrijkst vinden. In Search Of A Midnight Kiss ziet er nog best goed uit (pas op voor de ingekleurde versie, die moet je niet hebben, hij is zwart wit) en lijkt qua sfeer op de Before Sunrise/Sunset films. Iets als Cyrus kun je ook proberen, een goed acterende Jonah Hill, hoezee.

Sinds jou voorliefde voor trashy pulp zou ik je nog bijna Bellflower aanraden. Gaat over 2 vrienden die geobsedeerd zijn door Mad Max 2, vlammenwerpers gaan bouwen en een 80's autootje en onderwijl ook allerlei relaties hebben enzo. Echt B pulp, heeft verder weinig met Mumblecore te maken, maar heeft wel dezelfde onafgewerkte look

Nu je het ook voor mijn zwak voor pulp hebt moet niet mooi gefilmd eigenlijk ook geen probleem zijn. Ik ga het gewoon eens proberen volgende week. Bedankt voor je reactie, Bellflower zet ik gewoon onder Mumblecore. Wat weet ik nou als n00b zijnde .

Als je het te breed maakt kan je het natuurlijk weer geen genre noemen, al zullen ze allen in meer of mindere mate schatplichtig zijn aan cassavettes en de Franse new wave...

Verschil tussen de mublecore films van de jaren 00 en de slackerfilms van de jaren 90 is er zeker, in die laatste werd over het algemeen veel gepraat en de naam mumblecore is daar wel een reactie op dacht ik. Het lijkt of de nieuwe generatie minder cynisme kent dan de voorgaande... of er wordt iig minder in hokjes gedacht, zie je ook heel erg in de muziek; in mijn generatie was je nog óf rock óf dance, maar zelden beide, het Internet heeft dat gelukkig een beetje opengebroken lijkt het... en dat vindt zijn weerslag dus ook in de film.

Heb momenteel zelf een aantal films uit de no wave stroming op stapel staan (weer een generatie vroeger; eind 70 / begin 80) waarvan eigenlijk alleen Jarmush (ok, Steve Buscemi en Vincent Gallo ook) succesvol is geworden bij een groter publiek en nog steeds goed bezig is (waar is Tom diCillo eigenlijk gebleven?!?)

Qua Mumblecore staat Beeswax al een hele poos hoog op de verlanglijst! Mutual Appreciation vond ik echt een van de beste US Indie film van de laatste jaren!

Kelly Reichardt sluit zich niet echt aan bij die stroming maar is wel duidelijk de 2e grote favoriet van de laatste jaren wat US Indie betreft

The Guatemalan Handshake (2006) en Cocaine Angel (2006) - IMDb staan ook al een tijdje op die verlanglijst, samen met ouder werk van Gregg Araki, the Brown Bunny en Jesus' Son (1999) ik ben best wel een fan van dit soort cinema en zo af en toe trek ik er eens een paar uit de kast. Ben benieuwd naar de favorieten van andere fans, veel van het echte Independent spul dringt nauwelijks door tot Europa

O en de danuz favoriet River's Edge (1986) staat ook al een tijdje op een kijkbeurt in mijn kast te wachtten

'No-wave' trekt mijn aandacht ook al even. Ben een grote fan van Jarmusch (wie niet?), heb voor de rest enkel wat korte films en videoclips gezien. The Foreigner van Amos Poe heb ik liggen.

River's Edge... Tja, ik weet niet waarom danuz 'm zo goed vond, maar zelf vond ik het vreselijk. Misschien licht genietbaar als het bekeken wordt als camp. De rol van Crispin Glover is zien om te geloven (in negatieve zin); Keanu Reeves loopt erbij als zoutzak. Verder visueel weinig bijzonder, heel karikaturaal en weinig diepgaand. Ik hoop dat ik je geen schrik aanjaag, misschien kan jij er wel van genieten.

Verder is Cassavetes de godfather van dit soort cinema (in Amerika dan toch), en verdient hij door iedereen gezien te worden.

Goed topic, al heb ik wat moeite met het onderscheiden van de hokjes. Hoop dat ik nog wat tips kan opdoen.

Het topic doet me een beetje denken aan deze. En ik weet niet of ze hier nu het brede INDIE(-genre) bedoelen of alleen maar mumblecore.

De Amerikaanse mumblecore-beweging is: lowbudget films waarin jonge regisseurs het gevoelsleven van hun jonge, vaak door vrienden gespeelde, hoofdpersonen onderzoeken. In echte mumblecore wordt een hoop geouwehoerd, half onverstaanbaar vaak, vandaar de naam (mumble = mompelen).

En hier nog een artikel (doorscrollen naar beneden) over het verschil tussen slacker en mumblecore.

Cool dat in dat artikel Reality Bites genoemd wordt, vind dat echt een fantastische film!

Zo, ik loop ook 's een keer niet achter de feiten aan. Drie jaar geleden:

"Niet mooi gefilmd" is in sommige gevallen trouwens nog een understatement. Een lelijkere film dan Kissing on the mouth zal nooit gemaakt worden, Hannah takes the stairs van dezelfde regisseur is bijna net zo vreselijk en Baghead van Jay en Mark Duplass wil je ook niet zien. Opvallend genoeg hebben de gebroeders Duplass zowel voor als na Baghead veel genietbaardere films gemaakt: The puffy chair is vermakelijk, representatief en daarom ideaal als eerste kennismaking met de stroming; Cyrus is eveneens erg leuk en bovendien gemaakt met meer geld en dat is te zien. Mocht je dat allemaal prima kunnen verkroppen dan zijn de films van Aaron Katz een logische volgende stap. Vooral Dance party USA is interessant. Quiet city boeit iets minder maar is ook gewoon de moeite waard. David Gordon Green, de man achter comedy's als Pineapple express en Your highness, heeft in het verleden trouwens heel andere films gemaakt. All the real girls bijvoorbeeld heeft wel wat weg van het net genoemde Quiet city.

Ik heb voor mijzelf even een overzicht gemaakt van de film, die volgens verschillende pagina's onder mumblecore vallen: http://www.moviemeter.nl/user/31962/films/7#films

Als je die lijst doorgaat, krijg je volgens mij ook een stuk of wat films die niet de moeite waard zijn. Ik denk dat ik het beste gewoon per regisseur kan kijken, dan dat ik automatisch op het sub-genre afspring. Dan mis je in dat geval ook goede, enigszins vergelijkbare films, die in andere landen worden gemaakt.

Leuk lijstje hoor. Kentucker Audley echt eens proberen ja. Ik vond zelf vooral Open Five erg de moeite waard.

Qua andere landen, gebeurd er in Canada veel leuks. Bruce McDonald is een beetje een kameleon, maar zijn eerste 2 films zijn zeer indie, met een slacker achtig sfeertje. Het werk vanDon McKellar trekt me ook nog steeds aan. Die heeft veel samengewerkt met Mcdonald en man is gewoon erg introvert en vreemd.

Edit: verder denk ik dat het iets typisch Amerikaans/Canadees is, Slacker/Mumblecore. Je hebt in de UK ook wel dialoog gerichte films maar dan wordt het of heel kurkdroog of pikzwart.

er is maar één land dat typisch bekend staat om dialoog gerichte films

Zweden?

Frankrijk lijkt me toch!

de Amerikaanse onafhankelijke film is sterk beinvloed door de Nouvelle Vague; de eerste slackers liepen door Parijs

Beïnvloed waarschijnlijk, maar qua sfeer toch anders? Ik ben echter benieuwd hoor? Noem ik een "In search of a midnight kiss" of een "Before Sunrise", of iets structuurlozer "Clerks" als referentie punt, wat raadt je me dan Frans aan?

toevallig deze recent gezien, zeer toepasselijk voor de feestdagen

Le Père Noël A les Yeux Bleus (1966)

een andere film van deze regisseur is een favoriet van Jim Jarmush

Bande à Part (1964) is ook een klassiek referentiepunt lijkt me

qua dialogen/relaties in film zonder verder veel naar een plot/spanningsboog te hangen is Frankrijk ook nog steeds wel sterk eigenlijk. Deze recentere film vind ik ook heel mooi, heel Frans, maar had ook zo een onafhankelijke Amerikaanse productie kunnen zijn La Fille Seule (1995) en dat doet me ook nog aan deze denken L'Eau Froide (1994)

Ik zie dat jij (beavis) Old Joy (2006) ook op 5 sterren hebt staan. Die past hier toch ook wel, lijkt me(?). Over Junebug (2005) heb ik grotere twijfels, maar schoot me wel te binnen.

En

Wat moet meneer Bonnie Prince Billy opeens in het filmcircuit. Hoop maar dat ie die films niet in negatieve zin beïnvloedt dan.

Hé, nu je het zegt! Die link had ik eigenlijk nog nooit gelegd.

Speelt al sinds de jaren 80 in films

verrek en Wendy & Lucy, die ik ook nog moet gaan zien. Mja trek de man zn muziek dus niet zo. Gelukkig heeft dat dus niets met zn rollen te maken.

Als we Frankrijk erbij betrekken dan moeten jullie zeker deze film eens proberen. Beetje de vrouwelijke versie van de (mannelijke) Amerikaanse stroming 'mumblecore'. De film kent vrijwel geen plotontwikkeling en de 'dames' ouwehoeren zich wat af.

Klinkt interessant, hoort dan ook in het rijtje thuis. Overigens hoort Reichardt wel tot de topictitel, maar niet tot mumblecore mijns inzijns (haar laatste twee films dan in ieder geval).