Dogme films (aka Dogma)

bij Festen:

Heel officieel misschien niet, maar ik vind dat je hem daar wel bij mag rekenen.

Waarom? Hij houdt zich aan geen een van de tien regels!

Alsof dat in de "echte" dogmafilms wel gebeurd!

Het merendeel van de regels werd nageleefd of op detail overtreden. DinD doet daar niet eens zijn best voor.

Geen genre-films. > Het is een musical....

Hier en nu. > In Zweden opgenomen, maar speelt in de US....

Geen toegevoegde muziek? > .....

Academy formaat. > Hup, cinemascope.

En ga zo maar door.

Nu heb je het maar over 4 regels. En DITD is helemaal geen musical, maar een drama met musicalelementen.

Overigens moet je dat hele dogmaprincipe niet zo serieus nemen, want dat deden de deelnemende regisseurs ook niet. Die hebben dat in een dronken bui met elkaar verzonnen

Believe me, I know all about it....

Maar volgens mij heeft von Trier vervolgens besloten om expres bij zijn volgende film alle regels opzichtig te breken.

Het gaat erom dat jij DITD een dogme 95-film noemde en dat is gewoon heel ver van de waarheid. OK, het is door man gemaakt die het manifest bedacht en dus heeft er wellicht iets van weg, zeker als je meeneemt dat het op video is opgenomen (iets waar het manifest niks over zegt, trouwens)

Ik heb de regeltjes nog eens bekeken op http://www.dogme95.dk en volgens mij breekt DITD opzichtig met alle regels.

(Moet je kijken hoe hij zijn naam op de poster heeft gezet.....)

Ik vind het qua sfeer en stijl een film in de traditie van dogme-95. Als je de officiele meetlat ernaast gaat leggen ligt het allemaal anders, maar daar gaat het mij niet om.

Wat jij wilt. Voor mij hoort ie er wel bij.

en ook wat ik wil.

Ik geloof dat er weer een hele lap tekst bij de verkeerde film staat.

The Idiots vond ik erg tegenvallen.

Dogma films die me wel interessant lijken zijn:

Julien Donkey Boy en Italian for Beginners.

thx voor de aanraders jongens. maar ik denk ook dat dancer in the dark een ander soort film is. ik ben niet allergisch voor musicals (films over shakespearstukken en bijv. fidler on the roof vond ik wel goed), maar ik houd niet zo van dancer in the dark.

Prima jong. Spreek de feiten maar tegen....

Je snapt het geloof ik niet helemaal. Ik zeg niet dat hij erbij hoort, maar voor mijn gevoel wel.

Nou ik ga me maar eens mee bemoeien. Dit hoort er echt niet bij Titan.

1) DITD is een gewoon slechte film (persoonlijke reden)

2) Die v Trier wilde gewoon extra publiciteit voor zijn film. Dogma verkocht lekker. Het is Geen dogma.

3) Alle Dogma's regels worden hierin echt wel verbroken hoewel die regisseur een tintje erin wilde brengen door een voorgeschiedenis te filmen dat slechter is dan de videobandjes van mijn aan Alzheimer-en-Parkinson-lijdende ome joop.

4) naam van regisseur RETE groot op de poster.

Entschuldiging dat dit bij de verkeerde film staat.

...zucht... Dat is allemaal waar FK, maar ik heb al gezegd dat de film qua stijl en sfeer wat mij betreft dicht bij de dogmafilms staat en dat andere dogmafilms zich ook niet altijd (helemaal) aan de regels houden.

Verder is je berichtje wel erg gekleurd door jouw mening over DITD

En voor mij staat deze film stevig geworteld in de traditie vand e gestileerde actie-komedie uit de jaren 80. Heb ik geen argumenten voor, maar voor mijn gevoel hoort-ie daar gewoon bij...

titan mag DitD toch wel vergelijken met de dogme-films en vervolgens zeggen dat die er qua sfeer wel bijpast? Is toch niet zo vreemd?

Alles mag. Maar ik mag me er ook over verbazen, denk ik dan. En ik vind het dus wel vreemd.

Tja, maar om nu te zeggen dat ie er bij hoort.......

Nu ben je appels met peren aan het vergelijken. En ik heb wel degelijk argumenten aangevoerd, dus gaat dit al helemaal niet op.

Titan, ik denk niet dat Cornelis serieus was... "sarcasm included" naar mijn mening!

Dan had hij er beter een andere smiley bij kunnen zetten.

Dancer In The Dark kun je NIET tot een Dogme rekeken! Vooruit, de "officiele" Dogme's voldoen ook niet aan de zogenaamde regels (welke slechts trer provocatie dienden). Maar DitD gaat tegen ELKE regel in. Dat is toch wel een beetje te veel van het goede. Films als Festen, The Idiots, Open Hearts en Julian Donkey Boy doen nog hun best om enigszins in de richting te komen. Von Trier gaat mer DitD er volledig tegen in. Wat volgens mij allang zijn bedoeling was tijdens het opstellen de het manifest. Het feit dat Von Trier achter DitD zit, zorgt voor de link met Dogme films. Elke andere regisseur had die link niet gekregen...

Langzamerhand kunnen we wel concluderen dat het 'Dogme 95 concept' een lege marketingstunt was dat ons behoorlijk wat vervelende, drammerige films heeft gebracht. Eens maar nooit meer zullen we maar zeggen / hopen.

01. Julien Donkey-Boy ( - )

02. Mifunes sidste sang / Mifune's Last Song (***)

03. Elsker Dig For Evigt / Open Hearts (***)

04. Forbrydelser / In Your Hands (**)

05. Festen (**)

06. Italiensk For Begyndere / Italian for Beginners (**)

07. Idioterne / The Idiots (*)

Et Rigtigt Menneske / Truly Human heb ik nog op DVD liggen.

Au! Zie mijn comments bij Mifune's Last Song.

Heb je commectaar bij Mifune's Last Song als bij Festen gelezen maar ik kan er niet zoveel mee omdat ik het 'Dogma 95 concept' niet zie als iets dat creativiteit bevorderd. Vraag me eerder af of dat niet andersom moet zijn. Voorbeeld:

Waarom komt het dat elke regisseur na één 'Dogme 95 Film' het voor gezien houdt? Vinterberg maakte zelfs direcht na Festen een film dat bijna in alles een anti-Dogma is. Wat zegt dat dan?

Daarbij heb ik bij de 'Dogma 95 Films' ook het gevoel dat de manipulatie in beeld en geluid een stuk slechter tot uiting komt dan bij 'normale' films. De montage is te bedacht wat uiteindelijk weer averechts staat tegen de 'oprechte' beelden die geschoten zijn. Ander voorbeeld:

Ze mogen bijvoorbeeld geen optische effecten en filters gebruiken. Maar ik hoor niemand klagen dat Vinterberg een aantal keer gewoon ordinaire slowmotion inzet in sleutelscènes. Of dat 'Dogma 95 Films' geen oppervlakkige actie mogen bevatten maar wel oppervlakkige verhalen? Zo speelt Vinterberg in Festen wel heel gemakkelijk zijn verhaal aan tafel uit. Wat ik verder ook iedere keer weer zie zijn eendimensionale personages die échte mensen moeten voorstellen. Sorry, maar daar ik kan niet zoveel mee.

Toe maar, en wie zijn dan precies de 'wij' die dit kunnen 'concluderen'?

De grootste misvatting rond Dogme-95 is volgens mij dat mensen het te serieus nemen. Als je dat manifest leest, met z'n eed van zuiverheid, dan zit er een heel stuk kwajongens lol in: kijk ons eens schoppen tegen de cinema-wereld.

Daarom is het voor mensen als Vinterberg en Von Trier ook genoeg om slechts één pure dogme-film te maken. Het was een uitdaging, waarin ze zichzelf dwongen de grenzen op te zoeken. Die ervaring konden ze weer meenemen naar hun volgende films. Zeker bij Von Trier zie je dat er nog wel wat Dogme-trekjes zijn overgebleven in z'n latere werk (hoewel ze absoluut niet meer in overeenstemming zijn met alle regels van het manifest en als zodanig dus ook geen Dogme-films zijn).

Verder is het inderdaad ook een geslaagde marketingstrategie geweest, waar de Deense cinema misschien nog steeds wel van profiteert. Laat ik het zo zeggen, de Deense cinema begon bij Dreyer en ging verder bij Dogme. Ook filmers als Suzanne Bier en Anders Thomas Jensen hebben denk ik kunnen profiteren van deze aandacht (vergelijk de internationale status en aandacht voor Deense films voor de grap eens met de Nederlandse).

Tenslotte mogen de individuele films voor zich spreken. Je kan vinden wat je wilt maar Festen is gewoon een vaste waarde in de top-250. Eén zo'n geslaagde film en voor mij is Dogme al meer dan een 'lege' marketingtruc.

Lees vooral ook een artikel hier over filmisch realisme n.a.v. het Dogme Manifest.

Om de verhulling van de illusie tegen te gaan hebben de filmers een aantal regels op gesteld. Ze noemen het ironisch 'Dogma', maar ik denk niet dat ze zo naief waren te denken dat het volgen ervan per definitie realistische films zou opleveren. Het tragische van de realiteitsclaim van de Dogme 95 beweging is dus dat het onvermijdelijk heeft geleid tot nieuwe esthetische codes die op hun beurt weer illusionair zijn(transparant immediacy: het medium is niet meer als zodanig, als representatie te herkennen). Daar waren de filmmakers zich van bewust, daarom nemen ze zelf ook een ironische houding aan en geven ze er al snel de brui aan.

Ze zijn niet nieuw in hun waarheidsclaim, ze staan in de traditie van het Italiaans Neorealisme, de Cinema Verite en de Nouvelle Vague(en Structuralisme). De eerste probeerde het realisme terug te krijgen door bijvoorbeeld op locatie te filmen. De tweede door het gebruik van synchrone beeld- en geluidopname en de handheld camera. Beide technische aspecten zie je terug bij de Dogme beweging. De laatste ageerde tegen Hollywood door toename van zelfreflexiviteit, of bewuste aandacht voor de filmische middelen.

Nederland krijgt eigen Dogma-manifest - Filmkrant