Welke films zijn je "guilty pleasures"?

Cobra met Stallone is ook zo lekker fout. Net zoals Rocky IV heeft deze zo'n heerlijke cheesy 80's soundtrack.

Moet meestal wel behoorlijk lachen om de films van de broertjes Farrelly en dan vooral Dumb & Dumber, Kingpin, There's something about Mary en Me, Myself and Irene die heb ik allemaal minstens 4x gezien en vind ze nog steeds erg grappig. Eigenlijk niet serieus te nemen door ieder zichzelf respecterende filmfanaat

En dan hebben we ook nog het ongelooflijk beroerde, platte, banale en sexistische Guesthouse Paradiso maar kan er geen genoeg van krijgen. Tja, wat doe je eraan...

Samson en Gert

Daar is niks "guilty" aan! Geweldige serie

Ik zal eens een domme vraag stellen. Wat wordt nu precies verstaan onder "guilty pleasures"?

Ik zie het begrip ook alszijnde 'je weet dat het 'slecht' is maar toch vind je het erg leuk'. Maar eigenlijk vind ik dat ergens contradictorisch. Waarom geven mensen maar 1 of 2 sterren aan iets waar ze zich erg mee vermaakt hebben? Is het zelfs niet vaak gewoon de bedoeling van bepaalde films om eens even lekker fout, over the top, waanzinnig, hersenloos, politiek incorrect etc... te gaan (omdat dat nu net onderdeel van het amusement is)? (ik denk aan commando, Rambo 3, Predator, Braindead, Meet The Feebles, Mars Attacks...). Zijn die films dan niet gewoon geslaagd in hun opzet?

Wat is "slecht"?

En als iemand zich uiteindelijk simpelweg gewoon zeer vermaakt heeft (ondanks de -al dan niet zo bedoelde- foute boel), waarom geeft men daar dan veelal geen passend cijfer naar (volgens het gevoel)? Dat "slecht" - element klinkt veels te technisch, te objectief naar mijn mening (alsof je daar MOET punten voor aftrekken). Ik vind dat niet eerlijk stemmen: "reuze vermaakt, maar ja: ik weet dat het niet 'goed' is dus toch maar een 2"....

Ik ben het in zoverre met je eens dat een film waarbij ik me echt vermaakt heb zeker geen 1 of 2 sterren van me zal krijgen, natuurlijk niet, dat zou vrij maf zijn.

En bedankt.

Er staan genoeg vermakelijke films in mijn 2 sterren-lijstje, maar die staan daar prima. Ik zoek namelijk meer dan enkel vermaak in film.

Neemt niet weg dat ik het ook een beetje een raar topic vind. Waarom zou iemand zich moeten schamen voor zijn smaak?

In mijn 2-sterren lijstje staan films die ik hooguit te kijken vind. Doden aardig de tijd, maar echt vermaakt heb ik me dan zeker niet.

Vele films uit de jaren tachtig...

* Breakfast Club en Sixteen Candles (eigenlijk alles met Anthony 'the geek' Michael Hall...)

* Coming to America en Cool Runnings

Kijk, dat is nu een logische beweegreden. 2 sterren geven "omdat het maar vermaak is" vind ik onzin. Men moet eens leren afstappen van het rare idee dat 'vermaak' minderwaardig zou zijn in de wereld van film. Enfin, velen denken toch zo me dunkt.

Dit snap ik niet. Aan geen kanten. Je vind het vermakelijk, en terzelfdertijd toch maar 2 sterren waard?? Als je je daadwerkelijk geamuseerd hebt, dan moet je dat tonen in je waardering dus een 2* slaat nergens op. Als je 'meer' zoekt in film, dan KAN je je niet vermaakt hebben, want dan zit dat 'gemis' je in de weg.

En waarom kijk je dan zo'n films, als die je toch nooit echte voldoening kunnen geven???

Begrijp niet waarom je GEEN 2 sterren zou kunnen gegeven voor een vermakelijke film. Als eerst ligt het er aan hoe iemand zijn stemgedrag is en hoeveel waarde iemand hecht aan een stem. Misschien dat een persoon 2 sterren wel gemiddelt vindt. Daarnaast kan het zijn dat de kwaliteit van de film gewoon bagger is. Slechte acteerprestaties, visueel niet veel soeps, clichés etc. Maar die persoon heeft zich toch wel (een beetje) vermaakt.

Begrijp deze theorie dan ook niet zo goed:

Zoek per definitie niet gelijk meer in een film, maar als er bepaalde kwaliteiten ontbreken dan valt er niet veel meer te compenseren. Waarom zou ik me niet kunnen vermaken, maar het toch niet zo'n geweldige film vinden. Het gaat er VOORNAMELIJK om wat de essentie van een bepaalde film is. Neem bijvoorbeeld The Deer Hunter daar is de essentie om de kijker te laten zien wat voor impact (gevolgen) de oorlog op bepaalde mensen heeft. Dan zie ik dat dus als het hoofd-criterium en als het daar in slaagt is er een kans om de volle pond te verdienen, maar zodra de rest van criteria niet veel voorstellen kan een film hooguit 3 sterren verdien. Ook dit is weer afhankelijk van het stemgedrag van een persoon. En idem dito wanneer 'vermaak' het hoof-criterium is.

Van wie moet ik dat?

Fout. Omdat ik 'meer' zoek in film, kan ik me wel vermaakt hebben, maar kan ik geen hoge waardering geven vanwege dat 'gemis' wat me in de weg zit.

Omdat ze toevallig op tv komen? Omdat vrienden ze gehuurd hebben? Een potje lachen is niet verkeerd, maar ik kan me echt niet naar 5* lachen. Excusez-moi.

Even een vergelijking:

Ik vind de kostuums van de acteurs net zo onbelangrijk als de amusementswaarde van een film.

Als ik een film zie met oogverblindend mooie kostuums ga ik geen 5 sterren uitdelen. Ook niet als de film draait om kostuums.

Als jij dat wel doet, prima. Mag ieder voor zich weten.

Ik vind de vergelijking met kostuums erg raar. Kostuums is één aspect, terwijl een begrip als 'amusementswaarde' enorm ruim omvattend is. Verschillende soorten humor, horror, actie, coolheidsgehaltes, campy toestanden, avontuur, spectakel... Je hebt ontieglijk veel vormen van amusement. Dat maakt dat je dat allemaal te min vindt, dat je geen enkel 'vermakelijk filmpje' geweldig kan vinden 'omdat het niets anders doet dan vermaken'... Alsof films altijd een inhoudelijke waarde moeten meegeven. Ik vind dat een beetje bekrompen (ik bedoel dit niet negatief, wil maar zeggen dat ik het jammer vind dat je film zo éénzijdig benadert).

Ik denk dat je inmiddels je punt wel hebt gemaakt, net zoals anderen. Zullen we het weer over "guilty pleasures" hebben?

Welja, daar gaat het ook over. Zoals Alastor ook aangeeft: waarom zou je je schuldig moeten voelen omdat je 'stiekem' (?) ergens van geniet? Ik wil best een paar "guilty pleasures" neerpennen, maar ik snap de hele term niet.

Scream

Heeft ook al vanaf het begin in mijn top 10 gestaan.

En de delen 2 en 3 vind ik ook goed, dus dat zullen wel mijn 'guilty pleasures' zijn.

Helemaal mee eens, slaat nergens op als je sommige films heel leuk vind, maar er niet voor uitkomt.

Als je hier zo'n film plaatst, dan kom je er toch juist vooruit.

Het betitelen als guilty pleasure wilt wel zeggen dat je er voor schaamt of er liever toch niet open voor uitkomt zonder het te verhullen met een term als deze.

Bij het meeste kunnen ze wel toegeven dat ze het gewoon leuk/geweldig vinden maar bij sommige dingen moeten ze weer zo nodig de term Guilty Pleasure gebruiken.

Ik denk dat dat My Best Friend's Wedding voor mij is. Vind hem gewoon heel leuk. En iedereen beroemd! kijk ik ook verschillende malen per jaar, maar voor die schaam ik me niet.

Maar waarom zouden ze zich daar dan voor moeten schamen? Dat is wat me bezighoudt. De meesten zeggen zoiets als, 'Ik weet dat het "slecht" is?! maar...'

Blijkbaar bestaat er zoiets als ongeschreven regeletjes voor wat algemeen als 'goed' en 'slecht' zou moeten aanzien worden, en blijkbaar wordt het toch vaak moeilijk aanvaardt wanneer men dit stukje objectiviteit niet per definitie meerekend (anders zou er zo geen verdoezelaarsterm bestaan als "guilty pleasure"). [Dit is trouwens een van de fenomenen die mijn argwaan over het subjectiviteitsgehalte van de mensheid voeden.]

Ik zou graag weten hoe dat nu juist zit. Waar zou je je zogezegd voor moeten schamen (wat zijn de punten die je 'slecht' zou moeten vinden én meetellen)? Wat moet je ontegensprekelijk in achting nemen? Het plot? De dialogen? ....

Ik vind het grote onzin: "guilty pleasure".

Thanks daan

Dat vraag ik me nou ook af.

Helemaal mee eens. Ik ben ook benieuwd waarom ze zich er voor zouden schamen of iets dergelijks. Slaat werkelijk nergens op.

Zoals ik al zei het is een verhul woord en belachelijk dat je iets als een guilty pleasure zou moeten verwoorden. Ik sluit me bij je aan: grote onzin dat Guilty Pleasure.

Guilty pleasures zijn vaak films die volgens je eigen normen slecht zijn. Iedereen heeft wel enkele normen waar hij zich op baseert. "geen Hollywood", "Brad Pitt zuigt", "geen dogme". En dan is er altijd wel een film die indruist tegen zo'n norm. De uitzondering die de regel bevestigt.

En aangezien je dan iets leuk vindt wat normaal tegen je filmvisie indruist heet dat "guilty".

Thanx Naomi

Uw uitleg klinkt erg aanneembaar OH. Maar zo simpel is het in de praktijk helaas niet. Zoals ik reeds zei lees ik vaak dingen als "ik weet dat het slecht IS", en soortgelijke zaken die duidelijk verwijzen naar een soort "algemene norm" ipv hun eigen principes. Voor de rest vind ik het sowieso stom om je krampvastig aan een voorafbepaalde blauwdruk aan criteria te houden en je op de koop toe schuldig te voelen telkens je 'zondigd' daartegen.

Hoevaak moet je je mening nog herhalen? Het is ondertussen wel duidelijk lijkt me.

Djelle, je neemt het allemaal wat te ernstig. Kunnen we niet gewoon terug naar het topic?

Ik zeg toch niet dat niemand tussen mijn gezeur door gewoon verder zijn 'guilty pleasures' mag meedelen?

Ik herhaal mijn mening verder echter niet, ik discussieer er wel over en wil zoveel mogelijk over dat rare begrip te weten komen. Maar goed, als de heren zich daar blijkbaar aan storen wil ik er gerust over zwijgen (zo belangrijk is het nu ook weer niet). Alstublieft, ik vervul jullie wens (als dat niet vriendelijk van me is )

De Police Academy reeks heb ik jaren terug met heel veel plezier gekeken, wetende dat het vaak zo onvoorstelbaar flauw was , dat ik mij er haast voor schaamde dat ik het zo leuk vond om keer op keer te kijken.