Welke film startte jouw filmliefde?

http://www.mennomail.nl/images/vdf/vdf_liefde.png

We houden allemaal van film. Dat is duidelijk. Maar welke film, of welke scene in een film heeft de liefde bij je aangewakkerd? Waarmee begon het allemaal? Welk beeld staat je bij?

Voor VoorDeFilm.nl, een Youtube-kanaal gewijd aan filminleidingen en essays, willen we een aflevering maken over de liefde voor cinema en de aanjagers hiervan.

Zou je kort een film of scene kunnen noemen en dit willen beargumenteren? We nemen deze argumenten mee in de montage. Grote dank!

Het kan hier of op onze Facebookpagina: http://on.fb.me/1Lkuzr1

Bij voorkeur hier dan, want anders heeft het MM-topic enkel spamfunctie.

Soldaat van Oranje.... Als ik het mij goed herinner.

Timmy757

Ben je misschien in de war met De Site >> Gebruikers >> Wat was je eerste film?

Misschien kan VoorDeFilm het verschil in uitgangspunt nog nader toelichten, of als het toch dezelfde opzet heeft kunnen de topics alsnog samengevoegd.

The Lion King toch wel. Keihard gejankt om Mufasa...:(

Je hebt gelijk, kappeuter. Hier dan graag.

Ik bedoel inderdaad niet je éérste film. Maar ik bedoel echt de film die voor jou je liefde voor cinema bevestigde. Bijvoorbeeld de film La Haine, die je verpletterde qua cinematografie. Of de indrukwekkende long take in Goodfellas.

De film die je deed beseffen dat film zo veel meer was dan enkel "een verhaaltje" vertellen.

Dank alvast!

Da's een hele goeie, ja. Herkenbaar ook

Maar waarom veranderde specifiek de film hoe je tegen film aan keek? Dat film je zo tot tranen kon brengen?

Eigenlijk is dat user Onderhond op deze site geweest, die mij met zijn reviews deed inzien dat er meer is dan inhoud, meer dan de plot an sich.

Anders dan met boeken of muziek kan ik niet één werk of stuk uitkiezen dat me filmliefhebber maakte. Het is een geleidelijk proces geweest, ooit begonnen als fan van Star Wars, en iemand die films altijd wel mooi vond maar vooral leuk om te zien, en dat evolueerde tot de kijker die ik nu ben.

Voor mij was het een moment dat cinema mij persoonlijk kan raken als het topics raakt die ook mij als persoon aangaan. Ik weet niet zo goed wat het is, maar het is fijn als je een soort erkenning vindt ofzo.

Prachtig toch?

Yup.

Gut gut, bij welke film is de liefde voor films ontstaan. Hersenkraker toch wel. Denk dat ik 11 jaar was en C'era una Volta il West zag. 3 uur lang zat ik met open mond naar een Opera-Western te kijken.

Het einde waar de vader op de schouders van z'n zoon met een touw om zijn nek staat blew me away. Schitterende muziek van Morricone, jongetje valt en de vader sterft. Shot gaat naar Bronson die de mondharmonica in Fonda's mond stopt en hij dan realiseert wie z'n geheimzinnige killer is om tenslotte de laatste adem uit te blazen. Prachtige scène, krijg nog steeds koude rillingen als ik eraan denk.

Daar is de liefde ontstaan, zoiets moois had ik nooit gezien. Wilde later ook absoluut cowboy worden.

ah sorry dacht dat je hier geen spoiler-tag hoefde te gebruiken MovieMind.

Mijn excuses.

In mijn herinnering wordt dat nooit echt duidelijk VoorDeFilm. Misschien heb je wel gelijk. Goede reden voor een herkijk.

Voor mij Hellraiser deel 3, was toen een 18+ film maar dat was ik lang nog niet. Was overdonderd en ben nu nog een fan.

Waarom overdonderd, 606? Vanwege de ongegeneerde bruutheid? Of het uiteenrukken van die ene gast ("and jesus wept")

In welke zin heeft het je filmliefde aangewakkerd? Dat horrorfilms ook interessant kunnen zijn?

Twee films zijn me van kind af aan bijgebleven: Sissi (alledrie de films dus) en The turn of the screw met Deborah Kerr.

Ik ben geboren in 1959 en deze twee films zijn toen ik nog een klein kind was regelmatig uitgezonden op tv. Ik vond de jurken in Sissi altijd prachtig om te zien (zelfs in zwartwit) en dat spookverhaal intrigeerde me zo dat ik later bijna alles ben gaan lezen van Henry James).

Dat dus plus het feit dat mijn vader altijd met de grootste minachting sprak over films en filmacteurs.

Dat was allemaal zwaar nep volgens hem en het is dan ook geen kunst als je een sceme steeds opnieuw kunt overspelen net zolang tot het goed is. Jarenlang hebben we daarmee in de clinch gelegen en hij wilde er niet aan geloven dat er bij een film veel meer komt kijken dan een persoon die "een paar woordjes van een blaadje opleest".

Dus mijn liefde voor films komt voort uit een soort afzetten tegen het ouderlijk gezag (beetje overdreven natuurlijk maar zo voelde ik het toen) en de al eerder genoemde films.

Voor de volledigheid: ik ben een gewone passieve filmkijker, mijn beroep heeft niks met film te maken.

Nog twee films die ik in mijn alltime favorites heb staan:

Singing in the rain: niet alleen vanwege de aanstekelijke liedjes en de humor maar ook omdat er stukje filmgeschiedenis wordt verteld.

The majestic met Jim Carrey en Martin Landauer: een ontroerende hommage aan de filmdagen van weleer toen de bioscoop nog echt een avondje uit betekende.

Misschien is wat ik schreef niet het antwoord wat je verwachtte, maar zo voel ik het.

Ik kan me wel films uit mijn jeugd herinneren natuurlijk. Howard the Duck, ET, een hoop Disney, Als Je Begrijpt Wat Ik bedoel, de Herbie serie, Karst van der Meulen-fims en zelfs de Angel-trilogie (en dan bedoel ik deze en de twee vervolgen )

Maar mijn echte filmliefde begon een stuk later eigenlijk. Eerste zaadje was wellicht The Elephant Man die ik voor het eerst zo rond mijn 13e of 14e zag. Fascineerde me heel erg en voelde al anders als alle films die ik kende. Een stuk later films als What's Eating Gilbert Grape (die film raakte me nogal) en op TV een paar van mijn eerste kennismakingen met Aziatische films zoals Raise the Red Lantern en Cyclo (ik had nog nooit zoiets gezien, vooral ook de kleuren in beide films). Toen was ik al begin 20. Daarna ging ik steeds bewuster naar films kijken en het twaalf jaar geleden aanmelden op Moviemeter bracht een en ander helemaal in een stroomversnelling.

Maar ik ben dus een beetje een laatbloeier.

Clint Eastwood & Clint Eastwood & Clint Eastwood

Sergio Leone-films , zoals Once Upon a Time in America (1984) , en alle films MET Clint Eastwood in de hoofdrol , zoals Dirty Harry (1971) en zijn westerns . Voor mijn 15de levensjaar heb ik echt ALLE films met Clint Eastwood erin gezien .

Grappig dat je dat zegt , want voor mij was dat ook een David Lynch-film , maar dan een andere David Lynch film , namelijk Blue Velvet (1986) . Nadat ik Blue Velvet (1986) voor het eerst zag ( in 2001 of 2002 geloof ik ) melde ik me aan op verscheidene filmsites zoals MM en IMDB en ging ik me veel en veel verder verdiepen in cinema .

Maar ik heb heel mijn leven lang films gekeken . Mijn moeder hield ook heel erg van films ( vooral Franstalig ) en ik keek altijd mee. Verder kan ik me nog herinneren dat ik stiekem samen met mijn tien jaar oudere neven naar Fulci of Argento-films keek , ik was niet eens een tiener , hahaha ...

Prachtige antwoorden. Dank allemaal!!!

Bij Hellraiser deel 3 is het de scene in de discotheek (slachtscene)

En bij Scarface is het, de eindscene.

Leuke vraag maar zou begot niet weten welke film uiteindelijk me een filmliefhebber heeft gemaakt. Denk niet dat er zo een film was waarmee het allemaal is begonnen. Als we het over genres hebben ja dan kan ik er misschien wel eentje bedenken voor het horrorgenre: The Exorcist. 10 of 11 denk ik dat ik was toen ik stukjes ervan zag, maar een horrorliefhebber ben ik pas veel later geworden. De uitdrijvingsscène is me altijd wel bijgebleven met die levitatie en zo al ervoer ik dat wel veel enger als kind dan nu. Het blijft wel een van mijn favoriete films.

Ik wil me trouwens aansluiten bij 606 dat het horrorgenre erg breed is. Het is heus niet enkel gore, bloed en geweld want dat spreekt me ook niet zo aan. Er zijn er ook waar heel goede verhalen en karakterontwikkeling in zijn. Uiteraard vind je die ook wel in andere genres, maar op een of andere reden trekt het horrorgenre me meer dan andere genres.Ik hou wel van suspense en iets psychologisch, iets wat me wat meer aan het denken zet en dan kom ik steeds mee terug bij horror, thriller,mystery, drama.

Toen ik een jaar of 8 was zag ik Child's Play voor het eerst wat mijn liefde voor horror aanwakkerde. De Amerikaanse The Grudge deed me grijpen naar het originele Ju-on: The Grudge, mijn allereerste Aziatische film, afgezien wat 'Jackie Chan films'.

Verder kan ik me geen specifieke film herinneren, ik keek gewoon veel films die mijn ouders op hadden staan. Had een paar opgenomen VHS tapes die ik grijs heb gedraaid van o.a. Jumanji, Beverly Hills Cop en 48 Hrs. En vooral heeeeel veel Disney.

Altijd wel film gekeken maar het kwam in een stroomversnelling toen ik in aanraking kwam met Mulholland Dr. (en in mate ook MM in vorm van filmopvoeding). Lynch wees mij op de complexe en het kunst-aspect van cinema en cinema heeft mij sindsdien niet meer losgelaten.

Maar drie jaar geleden werd het nog erger. Je kent de vraag wel, wat is voor jou de perfecte film? Waar gaat de film over? Wie is de regisseur? De Cast? De Cinematograaf? De editor? De Composer etc.? Mijn antwoord op die vragen gebeurde voor mij in het echt toen Spring Breakers aangekondigd werd. Voor de meeste cinefielen blijft hun antwoord vooral een droom, voor mij is ie werkelijkheid.

Spring Breakers heb ik destijds van aankondiging tot release gevolgd, en geen enkel detail, setpic of nieuwtje is langs mij heen gegaan. Dit heeft mijn kijk op cinema nogmaals veranderd en vooral mijn identiteit als cinefiel vastgesteld. Ik weet nu precies wat ik zoek in cinema.

Mijn liefde voor film was nog groter geworden, en dan heb ik het over houden van zoals je bij je meest dierbaren doet.

Wat maakte het volgen van alles van Springbreakers dan zo speciaal dat je kijk op film zo veranderde?

Mijn filmgeschiedenis kun je in theorie over drie verschillende fases verdelen .

Niveau 1 : Passieve , onbewuste filmliefhebber . Clint Eastwood en Sergio Leone-films .

Niveau 2 : Passieve , bewuste filmliefhebber . Interesse in cinema veel dieper aangewakkerd , Blue Velvet (1986) .

Niveau 3 : Actieve , bewuste filmliefhebber. Afbakening en vormgeving van persoonlijke smaak en het ontstaan van een eigen visie over hoe cinema eruit moet zien . Interesseontwikkeling in de abstracte avant-garde cinema en cinéma vérité .

Lange tijd keek ik films omdat ik dat leuk vond . Ik keek naar films vooral voor een verhaal en personages . Het was een onschuldige en onbevooroordeelde tijd . Kon zelfs van een eenvoudige film genieten . Vooral Clint Eastwood en Sergio Leone waren mijn helden ( nog steeds !!! ) . Keek met veel plezier naar gangsterfilms , westerns , horror en sciencefiction / avontuur films .

Per toeval zag ik Blue Velvet (1985) en vanaf dat moment veranderde cinema voor mij min of meer in een obsessie . Toen besefte ik me dat cinema ook KUNST kan zijn . Dat resulteerde in veel bredere interesse voor films in het algemeen en veel fanatieker op zoek gaan naar films. Tio Franco , Michelangelo Antonioni , Jean-Luc Godard ( plus de klassieke Amerikaanse , Italiaanse en Franse cineasten ) waren voor mij op dat moment de grootste ontdekkingen .

Enkele jaren was Blue Velvet (1986) mijn absolute lievelingsfilm , maar waar ging het mis ? inderdaad , bij Michael MANN ! Collateral (2004) en vooral Miami Vice (2006) zorgden voor een rigoureuze verandering in mijn filmsmaak . Vanaf dat moment begon ik cinema op een totaal andere manier te benaderen . Anyway , Blue Velvet (1986) is nog steeds 1 van mijn lievelingsfilms .

De grootste ontdekkingen in de derde fase waren voor mijn o.a. Abbas Kiarostami , Krzysztof Kieslowski en Michael Mann ( , maar ook o.a. de Sovjetmeesters en de cinema buiten Europa en Hollywood ) .

Ik merk dat mijn smaak verder aan het evolueren is , zo lette ik vroeger vooral op het camerawerk , maar ook de inhoud en filosofie bij een film . Nu let ik vooral op de editing , framing van shots en composities ...

Mooi verhaal, xgogax, dank!

Zoiets groeit natuurlijk. Bij mij was het niet echt één film die mij de smaak van film bijbracht. Toch enkele mijlpalen:

* Alien: De film die ik als tiener zag en misschien wel mijn eerste 'volwassen' film was. Heeft een grote indruk gemaakt. Voordien waren films vooral komedies (Frans en Engels), Vlaamse boerenfilms, typische familiefilms (E.T., Sound of Music) of avonturenfilms (Bond, Indiana Jones, Magnificent Seven).

* Animal Farm en Watership Down: voordien was animatie bij mij gelijk aan Disney of enkele goedkopere afdrukken (All dogs go to heaven, American tail). Deed me toch inzien dat er meer was. Toch 2 titels die een hele andere stijl lieten zien. Al is het pas met de Ghibli-films dat ik ook niet-Engelstalige animatie heb gezien. Ondertussen toch al wat schade kunnen inhalen.

* schoolfilms met 4 titels die mij liet zien dat er meer was dan de blockbusters van tv, videotheek of de bioscoop. Manneken Pis, Shawshank redemption (is nu in mijn ogen zeer mainstream, maar was toen voor mij niet de doorsnee blockbuster), Heavenly creatures en een Italiaanse film waarvan ik nog steeds twijfel wat de titel is. Denkelijk was het Il ladro di bambini. Films die op zich wel toegankelijk genoeg zijn, maar toch doen proeven naar meer dan wat ik gewoon was.

*Babel. Ik heb een tijd via Proximus elke maand een film gratis gaan zien (of zeer goedkoop....) en zo enkele titels eens geprobeerd. Door het gezelschap dat meeging was dat meestal iets commercieel. Actie, komedie, thriller, ... Het verhaal van Babel stond mij wel aan en ik liet mij (en mijn gezelschap) overtuigen door de aanwezigheid van Brad Pitt en zijn Oscarwinst. Ik was nog maar net gewoon om ook films te zien die niet in het Engels, Frans of Nederlands waren. En bij Babel begint het eerste kwartier compleet in het Marokkaans (later nog andere talen). Dat was wennen, maar de film was zeer goed meegevallen. Het heeft me wat uit de comfortzone getrokken om films op te zoeken die ik totaal niet kende en mij niets van de gesproken taal aan te trekken. Die zoektocht heb ik dan verder gezet oa via Moviemeter. Ik ben op de site sinds december 2004 en merk dat ik vanaf Babel (ergens 2006) de site actiever ben gaan gebruiken en ook films meer ben gaan opzoeken. Ondertussen zijn we 2015 en is mijn filmsmaak wel wat aangepast.

Ik dacht al dat je van dezelfde leeftijd als ik moest zijn want ook ik heb Shawshank Redemption voor het eerst via school gezien. Maakte destijds indruk op veel van ons maar nu zoveel jaren later vind ik het inderdaad erg mainstream geworden. Nog steeds een goede film maar ondertussen is er zoveel meer en ook een stuk interessantere naar mijn mening.