MovieMeter top 1000 project - Editie 2015

Er staat toch 1 James Bondfilm in op 512 Goldfinger. Volgens mij twee jaar geleden geen.

Edit: 3 en twee jaar terug ook 3.

Het aantal Nederlandse films stuk of tien. (Ik dacht minder).

Mochizuki Rokuro wrote:

(quote)

Vind ik ook - ik hoop dat je nu bekend ging maken dat het een vergissing was

heb het heel vaak gecheckt om zeker te zijn

Diepe buiging voor beavis voor al het werk en alle toewijding!

Ik vond het erg leuk om te volgen.

Skyfall (560) en Casino Royale (454) hebben het ook gehaald.

Bedankt voor de geweldige organisatie, beavis!

Ook benieuwd naar de rest van de statistieken.

Braveheart op 1001? Hmmm die zou ik wellicht toch een plaatsje in mijn top 500 hebben gegund als mijn voormalige nummer 1. (I know, I know)

Dat is niet de echte James Bond, maar een acteur die hem nadoet.

Dances with Wolves maakt een nog grotere descent dan The Descent.

Haha Braveheart 1001, ook maar in vier lijsten.

Ik ben trouwens met afstand de laagste stemmer op de nummer 1.

Bedankt voor het vele werk dat je erin hebt gestopt, beavis!

Beetje jammer alleen dat dit me natuurlijk weer gigantisch veel vrije tijd en geld gaat kosten vanwege alle tips.

Casino Royale twee jaar geleden ook. Ik kwam er 3 tegen.

Bedankt beavis!

Eindscore:

585 van de 1000 gezien.

251 van de 459 ingezonden films hebben de lijst gehaald.

beavis; zou je de totaallijst ook incl. links naar MovieMeter kunnen plaatsen?

Ook sterk: 4 films van Samuel Fuller ingezonden, komt er één, nB andere titel, in de uiteindelijke lijst.

2015: 153 van de 1000 gezien en als ik mee had gedaan....ik schat 9

2013: 155 van de 1000 gezien en als ik mee had gedaan... ik schat 14

The Sound of Music had ik toen nog niet eens gezien en nu wel, staat in mijn top 100, dus ja had er misschien nu ook wel in gestaan.

Top 350 ingeleverd :

Dag 1: 15/100

Dag 2: 5/100

Dag 3: 5/100

Dag 4: 12/100

Dag 5: 9/100

Dag 6: 15/100

Dag 7: 14/100

Dag 8: 18/100

Dag 9: 15/100

Dag 10: 25/100

Vandaag was duidelijk mijn beste dag!

Totaal: 133/1000 ; waarvan 64 uit mijn top 100 inclusief mijn complete top 10

Totaal gezien 264; nog veel te kijken en ik verwacht dan ook dat mijn lijst voor de volgende editie er wel eens heel anders uit kon zien.

Verder 22 van de gesneuvelde films in mijn top 350 en 26 van de nieuwkomers.

408 van de 999(?) gezien volgens I Check Movies: https://www.icheckmovies.com/lists/moviemeter+top+1000+-+2015/luukramaker/

Geen idee hoeveel daarvan uit mijn lijst.

999 want Mijn ouders en ik staat er niet in. (Maar heb ik toch niet gezien).

Fantastisch werk beavis

10 dagen met veel plezier gevolgd !

chevy93, de reden staat zelfs boven de lijst op ICM.

579 gezien tegenover 561 uit de lijst van 2013. Morgen komt daar nog een check bij als het goed is.

Jammer inderdaad dan dat je niet mee hebt gedaan want hij komt maar half puntje tekort ten opzichte van nr. 1000.

Gewoon nu al beginnen met de lijst voor de volgende editie; ik ben er ook al mee bezig.

Korte films waar ik op gestemd heb (die het allemaal niet gered hebben):

Zéro de conduite: Jeunes diables au collège, (Vigo, 1933)

Partie de campagne (Renoir, 1936)

The Hand (Trnka, 1966)

Street of Crocodiles (gebroeders Quay, 1986)

Dimensions of Dialogue (Svankmajer, 1983)

Echt een mooie lijst is het geworden!

Inmiddels Possesion (1981), Le Grande Belleza, Boyhood, Upstream Color, Petal Dance, Under the Skin & Beyond the Black Rainbow besteld naar aanleiding van de lijst ( en, ja ik heb de afgelopen 2 jaar onder een steen geleefd qua nieuwe films ).

Daarnaast liggen o.a. Dogville, Manderlay, Cat on a Hot Tin Roof & Kiss Me Deadly klaar om bekeken te worden. Verder nog genoeg andere tips opgedaan zoals o.a. die Oslo film en Birdman, die ik graag wil gaan zien.

Already working on it. Ga voor de top 500 volgende editie.

Ik ben een Man on a Mission trouwens: Back to the Future de top 100 in. Moet lukken met mijn top 20 notering erbij!

From Russia with love is eruit, Skyfall is nieuw.

Bambi is helaas ook afgeschoten

Edit: Skyfall stond er vorige keer ook al in. ( Ik word gek van die lijsten)

slechts 92 films gezien... Echter wel ruim 150 films aan mijn ''nog te zien lijstje'' toegevoegd!

Hoop tegen de tijd dat de volgende editie er is (2017?) hier genoeg van gezien te hebben dat ik icm de films die ik al gezien heb ook een degelijke top 250 kan inleveren.

Heel goed werk, Beavis! Vooral de stills kunnen niet genoeg geprezen worden!

2001 weer als winnaar. Ik maal er niet om. Wederom heb ik op de complete top 10 gestemd. De complete top 13 zelfs, met Requiem of a Dream weer als de hoogst genoteerde film die niet van mij op bijval kon rekenen. Diezelfde regisseur is ook verantwoordelijk voor de hoogst geplaatste film die ik niet zag (Pi). In totaal stemde ik op 0 films van Darren Aronofsky.

Ik zag in totaal 729 films van deze top 1000. Vier daarvan staan in de top 100: Pi, Enter the Void, Nostalghia en La Notte. Meer statistieken plaats ik waarschijnlijk later, maar eerst wil ik mijn berichtenreeks van minibesprekingen van de geplaatste films nog afmaken. Hopelijk voelt dit niet te veel als mosterd na de maaltijd. De afgelopen twee dagen bleken helaas ongeschikt om hier echt veel aan te werken.

De tweede helft van deel 8:

230. Nuovo Cinema Paradiso
Een stijging van 461 punten, het is niet niks. Echter verbaasd me dat hier niet zo, ik was twee jaar geleden verbaasd dat deze publieksfavoriet zo laag eindigde. Cinema Paradiso heeft het gewoon makkelijk om zijn positie te verdedigen. Niet alleen is het romantisch, grappig, ontroerend en nostalgisch (doet het altijd goed), maar het is ook nog eens een ode aan de cinema zelf, met een einde dat menig cinefiel zal hebben doen huilen. Daarnaast bevind Cinema Paradiso zich op een mooi kruispunt waar mainstream cinema en arthouse elkaar ontmoeten.

228. The General
Buster Keaton in de top 250 is iets waar ik gewoon vrolijk van wordt. Blijft voor mij de meest geniale regisseur van de stomme periode en gewoon één van mijn favoriete regisseurs ooit. The General staat “slechts” op nummer vier van hem bij mij, maar dat is nog steeds hoog in zo’n fantastisch oeuvre. Volgens mij was er niemand die zo goed wist hoe een camerapositie een grap kon beïnvloeden. Juist komedie wordt vaak droog gefilmd omdat goed camerawerk niet grappig zou zijn. Buster Keaton geeft ze wat dat betreft allemaal ongelijk. Als bonus maakt hij er ook nog een heerlijke avonturenfilm van.

227. Who’s Afraid of Virginia Wolf?
Toch grappig hoe een volbloed praatfilm vol schreeuwende, onsympathieke mensen zo goed stand weet te houden. Wellicht is het de ideale film voor als je relatie niet goed gaat, want hierna lijkt het allemaal reuze mee te vallen. De echte aantrekkingskracht ligt natuurlijk in de messcherpe dialogen en in dat het een wedstrijdje acteren lijkt tussen de vier acteurs.

224. Midnight Cowboy
Volgens mij heb ik Midnight Cowboy al in geen 10 jaar meer gezien, wat wil zeggen dat hij ergens aan het begin van leven als “serieuze” filmfanaat voor het laatst bekeken is. Toch blijft hij bij mij goed scoren, want dit is er zo eentje die niet uit geheugen gewist wil worden (eet dat, Heroic Purgatory). Iets aan deze moeizame, maar oprechte vriendschap tussen twee hulpeloze losers blijft ontroeren, niet alleen als de credits verschijnen, maar nog een decennia later. Die laatste scène is er overigens een belangrijke oorzaak van.

222. Lucía y el Sexo
Ik heb wel een beetje medelijden met Beavis. Steekt hij zo veel moeite in dit project en dan zijn er nog steeds 14 deelnemers die gewoon gaan voor platte seks. Oké, dit is heel stijlvol geschoten seks. En geen echte seks. In feite is zelfs Lucía niet echt, maar slechts een actrice. Het is een kleurrijke, warme, zomerse film, met een complexe structuur en wat zwaardere materie over relaties. Ik neem aan dat Difficult Relationship and Lucia gewoon niet zoveel publiek trekt.

221. Dial M for Murder
Dit is één van de meer onverwachte grote stijgers die we tegenkomen wat mij betreft. Hij staat toch boven meer gerenommeerde titels als Strangers on a Train en Shadow of a Doubt. Zelfs stemde ik er de vorige keer wel op en nu niet. Het is één van Hitchcocks meest plotgedreven films. Wat betreft zijn films die zich afspelen op één locatie geef ik toch duidelijk de voorkeur aan Rear Window, die veel meer doet met het gegeven. Niettemin is dit een spannende film, met een sterk script en Ray Milland als een heerlijk geslepen schurk.

219. C’est Arrivé près de chez Vous
Aangezien we This Is Spinal Tap nu wel kunnen vergeten (hoe kunnen jullie?) zal dit de hoogst genoteerde mockumentary zijn, tenzij je Cloverfield meetelt. Het blijft ook wel één van de leukste ideeën om dit concept aan vast te plakken: het volgen van een huurmoordenaar voor een documentaire. De drie regisseurs moesten vast plezier hebben gehad bij het uitdenken van hoe zoiets eruit moet hebben gezien. De stijl is net overtuigend genoeg om te overtuigen als docu, maar de film blijft toch vooral heerlijk bezopen en hilarisch.

217. Star Wars: Episode V – The Empire Strikes Back
Ik merkte bij A New Hope al op dat lezers van het blad Empire die film – en ook deze – ongetwijfeld in de hoogste regionen van de lijst hadden gestemd. Zie ook IMDb overigens. Ik ken zelf ook veel filmliefhebbers (of zijn het sci-fi-nerds?) die zweren bij Star Wars. Het is ook de filmreeks waar vermoed ik de meeste parodieën op bestaan. Zoveel zelfs dat ik ze niet meer aan kan zien. Maar op MovieMeter is de Star Wars fanschare duidelijk minder fanatiek. Ik ben zelf geen groot fan, maar The Empire Strikes Back en A New Hope zijn toch fantastische space operas. Deze heeft ook een aparte structuur, waarin de grootste actiescène vooraan staat en de confrontaties steeds intiemer worden. Je vraagt je af waarom dat niet gewoner is bij blockbusters.

216. Some Like It Hot
Wellicht de beste klucht ooit gemaakt. Meestal hoeft een film van dat komische genre niet meer dan twee uur te duren, maar deze heeft zo veel goede running gags, visuele grapjes en verbale kwinkslagen dat het nooit gaat vervelen. Met pijn en moeite heeft Billy Wilder een geestige performance uit Marilyn Monroe getoverd, maar het is toch Jack Lemmon die bewijst een groot komisch natuurtalent te zijn.

215. Adaptation.
Jongens, het is niet cool om een top 10-film van iemand uit de top 100 te stemmen en al helemaal niet uit de top 200. Tenzij ik het zelf doe natuurlijk. Adaptation is een belangrijke film als je ooit een script moet schrijven gebaseerd op een boek: verwerkt jezelf erin, maak het erg zelfbewust, maak het boek belachelijk, vervreemd het publiek met gekke elementen en zodra het mainstreampubliek uit frustratie de zaal heeft verlaten ga je als nog de Hollywoodkant op. Metafilms blijven eigenlijk continu wel opduiken, maar dit blijft (samen met Duck Amuck, als je die telt) de leukste, scherpste en grappigste.

214. Intouchables
Intouchables is zo voor-de-hand-liggend, zo moralistisch en zo cliché dat ik hem waarschijnlijk compleet zou haten, ware het niet dat de humor gewoon echt zeer goed is. Tegen beter weten in moest ik hier echt om lachen. 214 is me wat al te gul, maar het is niet onbegrijpelijk dat mensen massaal voor deze vielen. Leuke still ook wel.

213. 4 Months, 3 Weeks, 2 Days
Deze is een stuk minder grappig dan Intouchables, om het maar eens zwak uit te drukken. In feite behoort dit tot de zwaarste, pijnlijkste films uit de lijst wat mij betreft. Strafbare abortus regelen in een dictatuur levert al niet snel een crowd pleaser op, maar Cristian Mungiu maakt er een bijzonder pijnlijk geheel van zonder ergens naar de logische of meer sensationele pijnpunten te grijpen. Het ergst is wellicht dat dit een film is met vriendschap als hoofdonderwerp, maar dat de vriendschap nogal eenzijdig is.

212. L.A. Confidential
Duidelijk één van de betere neo-noirs. L.A. Confidential vindt het wiel niet bepaald opnieuw uit, maar op een bepaalde manier is dit zo’n film waarin alles zo goed in elkaar valt, van script, via casting tot stijl, dat het zo fris aanvoelt als de eerste keer dat enkele van deze clichés getoond werden. Dat is één van de grootste uitdagingen waar je als filmmaker voor gezet kunt worden en Curtis Hanson slaagt met vlag en wimpel.

211. Y Tu Mamá También
Iedereen stemde op ditmaal op deze voorheen ondergewaardeerde film, maar mijn moeder toevallig niet. Ik geloof niet dat ze hem gezien heeft. Het is een zeer knappe en bijzondere driehoeksverhouding die Cuarón hier op het doek tovert. Origineel, maar nergens geforceerd en totaal geloofwaardig. Zijn films zouden later op veel grotere schaal werken en stilistisch meer in-your-face bloedmooi zijn, maar deze understated-schoonheid waardeer ik ook zeer. Had Gravity maar half zo’n boeiende of interessante personages. Ik vind het overigens ook altijd een leuk weetje dat Y Tu Mamá También de reden was dat J.K. Rowling erop stond dat Cuarón een deel van Harry Potter zou verfilmen.

210. The Dark Knight
Nog altijd verreweg de beste film van Nolan wat mij betreft en ook met gepaste afstand de beste van de onvermoeibare stroom superheldenfilms. Zoals altijd is Nolan te uitleggerig, stilistisch rommelig en zijn z’n plotelementen niet overal even sterk, maar op een bepaalde manier blijft The Dark Knight zelfs door de irritaties heen werken. Dit komt waarschijnlijk omdat The Joker werkelijk iets is waar Nolan nachtmerries van krijgt. Ga maar na, Nolan voelt een extreme behoefte om alles te verklaren, aan alles een Betekenis toe te voegen en denkt hard na over de structuur van zijn script. En daar komt dat The Joker aan die juist staat voor een wereld vol anarchie en chaos. Nolan is bang voor zo iemand als The Joker en dat komt zo sterk over dat een bijna belachelijke film in een nagelbijtende, intense thriller vol zwart-komische momenten verandert. The Dark Knight Rises is al een stuk minder spannend omdat de schurken daar voor een gestructureerde chaos gingen.

209. Avalon
Onderhonds favoriet. Geen idee waarom, maar daarom voel ik de druk om hier iets over te zeggen. Ik herinner me er weinig van, behalve een erg mooie kookscène. Herzien?

208. Inglourious Basterds
Na de recente discussie bij The Boy With the Striped Pyjamas (glorieus afwezig in deze lijst!) voel ik me haast schuldig om hier een film te prijzen die flink wat geschiedvervalsing pleegt met de Tweede Wereldoorlog. De sleutel tot het succes is denk ik dat Tarantino hier allereerst duidelijk een fantasiefilm van maakt, maar daarbovenop juist onze woede om de Tweede Wereldoorlog gebruikt om eindelijk wraak te nemen op Hitler en de zijnen. Hij erkent zo wat er gebeurt is, door te laten zien wat er had moeten gebeuren.

207. Under the Skin
Een bijzonder goede plaatsing voor Under the Skin, die ik eigenlijk niet meer had verwacht. Dit is met gemak één van de meest unieke films van de laatste jaren en ook een voorbeeld van de vele interessante projecten waar de voorheen nogal voorzichtige Scarlett Johansson haar naam aan verbond. Een alienfilm die een buitenaards gevoel geeft aan Schotland, Scarlett Johansson overtuigend een bizar wezen maakt en werkelijk vragen rond het menszijn weer fris doet aanvoelen. De muziek van Mica is werkelijk van een andere klasse (en luister ik terwijl ik dit schrijf).

206. Aliens
Deze bevat meer aliens dan de vorige film, maar kan niet diens buitenaardse gevoelen benaderen. Niet dat die twee films hetzelfde proberen te doen natuurlijk, want dit is gewoon een knallende actiefilm met wat minder zware horrorelementen. Het pakt alles wat het eerste deel zo goed maakte en blaast het op tot epische proporties. Gewoonlijk is dat het recept voor een slecht vervolg, maar Aliens zorgt er juist voor dat het daadwerkelijk aanvoelt als een frisse kijk op een eerder deel.

205. M
Ja, deze daling maakte mij kwaad. Ik heb onder andere American Psycho en Henry: Portrait of a Serial Killer ervoor geprezen dat ze een bijzonder, nou ja, portret van een seriemoordenaar leveren, maar beiden zijn nog altijd cliché en in ieder geval inhoudelijk tam ten opzichte van de film met de kortste titel uit de lijst. Er is een duisternis in dit verhaal dat maar niet wil verouderen. De manier waarop de stad hier afglijdt in pure paranoia zal waarschijnlijk nog lang hard aankomen en de dik aangezette zwarte humor doet niets om het makkelijker verteerbaar te maken. De rol die de seriemoordenaar uiteindelijk in dit geheel speelt toont een hoop lef van Fritz Lang.

204. Angel’s Egg
Oké, genoeg zo jongens, het is leuk geweest. Ik weet dat jullie allemaal graag benadrukken dat dit een meesterwerk is en dat jullie nog liever mij erop wijzen dat hij kennelijk nergens goed te zien valt. Dat jullie allemaal heel veel geluk hebben gehad of in ieder geval kunnen accepteren hem zonder enige vorm van ondertiteling in het Japans te zien. Hilarisch jongens. Kunnen we deze volgende keer een paar honderd plaatsen lager zetten zodat ik me niet zo ontzettend bedroefd voel dat ik hem wellicht nooit zal zien?

203. Amour
Liefde voor Emmanuelle Riva. Nota bene van beroepspessimist en algeheel koele kikker Michael Haneke. Hij maakt er met gemak zijn beste film van. Een karakterportret van een oude man die zijn vrouw ziet aftakelen. Haneke schuwt het realisme van dit proces niet, maar laat wel het cynisme van andere films achterwege. Dit is gewoon hoe het is om Alzheimer te hebben en als echtgenoot mee te maken. Het levert een voor deze regisseur onverwacht ontroerende film op.

202. Hiroshima, Mon Amour
Liefde voor Emmanuelle Riva. Alweer. Al was deze natuurlijk ietsje eerder (slechts 53 jaar, maar toch). Hier kan ik zelf helemaal niets mee. Diepe onvoldoendes komen we zo hoog gelukkig nauwelijks nog tegen, maar dit is er nog eentje. Ik heb hem zelfs twee keer gezien. Tussendoor las ik het script eens en toen maakte het ineens veel indruk. Daarna gaf Hiroshima, Mon Amour dus een tweede kans, maar vond ik het weer helemaal niets. De reden is dat de enorm gekunstelde dialogen en intellectuele stijl van vertellen op papier hier mooi klinkt, maar echt uitgesproken en gefilmd komt het allemaal zeer nep op me over, geforceerd zelfs. Eerlijk gezegd verveelde ik me alle twee de keren nogal. Resnais is me denk ik sowieso iets te conceptueel.

201. Sátántangó
Ah ja, de koeienfilm van 435 minuten. Al komen koeien maar zeven minuten van de speelduur voor. Nee, Freud, als je dit leest, ik heb het je nog niet vergeven dat je mij beloofde dat we een half uur aan koeien kregen. Gek eigenlijk dat deze film zo bekend staat om beesten die er nauwelijks in voor komen. Wat zit er dan wel in? Héél veel mensen die door de modder lopen vooral. Een meisje die een kat martelt ook. Een dronken dokter die heel ver moet lopen om drank te gaan kopen. Mensen die dansen op de muziek van een accordeon in een shot die als ik het me goed herinner 20 minuten duurt. Uiteraard allemaal in zwart-wit. Het is misschien niet de meest commerciële film uit de lijst, maar ik was verbaasd hoe makkelijk hij uit te zitten is. Er zit zoveel moois in dat het gewoon enorm boeiend blijft. Het is ook wel echt een werk van schoonheid. Als koeien echter meer je ding zijn dan kun je denk ik beter Home On the Range kijken, al vind ik die persoonlijk niet zo sterk, al bevat die wel fluorescerende koeien.

Leuke stukjes The One Ring. Ik lees ze met veel plezier

Allereerst veel dank aan beavis voor al het werk. Klasse.

Dan mijn statistiekjes:

Ik heb in totaal 516 films uit de lijst gezien, en op 184 daarvan heb ik gestemd.

Dit betekent dat zo'n 50% van de films die ik in mijn leven gezien heb ook in de lijst stond, en dat ongeveer 70% van de films die ik zelf heb ingediend in de lijst terecht is gekomen.

(Rangnr. lijst / gezien / gestemd)

1000-901 ----- 26 8

900-801 ------- 36 6

800-701 ------- 31 4

700-601 ------- 48 10

600-501 ------- 40 12

500-401 ------- 51 16

400-301 ------- 51 19

300-201 ------- 67 22

200-101 ------- 78 38

100-1 ----------- 88 49

Van mijn top-100 hebben 13 films de lijst helaas niet gehaald, de hoogst genoteerde daarvan stond op nummer 43 (J'ai tue ma mere).

Diverse users kwam ik erg vaak tegen bij de stemmen, in verschillende 'clusters', maar het meest is me TheBunk opgevallen, met wie ik niet alleen vaak films gemeen had maar ook ongeveer de positie. Leuk! (alleen jammer dat je precies de verkeerde films in je top-10 hebt staan...)