Moviemeter Top 100 2010 (+ persoonlijke top 10 2010)

Verbaast dat A Serbian Film er niet in staat... Of kijk ik er overheen?

Inception is ook de TOPPER van het jaar. Dus niet raar dat die op 1 ook bij me sta. 2x gezien in bios en als IMAX.

Robin Hood vond ik gewoon een erg leuke fijne film en leuk nu eens het verhaal te zien wat zich voor Robin Hood Prince Of Thieves afspeelde. Hou wel erg van dat genre films. Zie je te weinig. De Robin Hood verhalen vind ik gewoon top

Expendables, The vind ik zelf een aanfluiting in de top 100 laat staan in de Top 10. Een film met een hoop sterren maar eigenlijk stelt de film en verhaal weinig voor. Ging met hoge verwachtingen naar de film door de grote namen maar kwam teleurgesteld terug. Bruce Willis, Arnold Schwarznegger, Silverster Stalone.....

1. Inception (2010) - 4.5*

2. Shutter Island (2010) - 4*

3. Kick-Ass (2010) - 4*

4. Social Network, The (2010) - X

5. Toy Story 3 (2010) - X

6. Machete (2010) - 3.5*

7. Expendables, The (2010) - 2.0*

8. Harry Potter and the Deathly Hallows: Part 1 (2010) - 4*

9. Scott Pilgrim vs. the World (2010) - 3*

10. Robin Hood (2010) - 4.0*

Ik vroeg me eigenlijk af hoe zo'n vreselijke schijtfilm zo hoog kon eindigen.

Vraag me hetzelfde af over Shutter Island, komt gewoon omdat het commercieel is, ligt vaak goed bij de gemiddelde kijker. Maar goed, de top 10 heeft bij mij een gemiddelde van precies 3*, dus had slechter gekund.

Idd, deze lijst is nu een nietszeggende lijst geworden wat ook wel te zien is aan de films die er in staan. Veel pulp dit jaar.

Meegerekend zijn alle films die dit jaar ergens ter wereld zijn uitgekomen, alsmede films van vorig jaar die pas dit jaar te bekijken waren. Bubbling under: Love exposure (Sion Sono) en Afterschool (Antonio Campos), White material (Claire Denis), Exit through the gift shop (Banksky).

20. Jal Al-ji-do Mot-ha-myeon-seo (a.k.a. Like you know it all; Hong Sang-soo)

Zo hemelbestormend als Virgin stripped bare by her bachelor en Woman is the future of man is het niet meer maar ik ben nog steeds erg gevoelig voor de 'light comedy' van Hong Sang-soo. Hij is erg productief, de laatste jaren, en ik loop inmiddels drie films achter, geloof ik. Dat gaan we dit jaar maar eens proberen in te halen. Zijn gimmick om de film in tweeën te hakken en het tweede deel een echo te laten zijn heeft hij in Like you now it all wederom niet helemaal kunnen loslaten, maar hij begrijpt dat het inmiddels zijn films niet meer kan dragen. Dat deert niet, want de protagonist, een arthouse filmmaker die nogal ongelukkig in de liefde is, blijkt interessant genoeg.

19. Shinboru (a.k.a. Symbol; Hitoshi Matsumoto)

Wederom een bewijs dat Japanse komedies in sommige opzichten ver op de rest van de wereld vooruit lopen, en wederom een proeve van bekwame van Matsumoto. Ik was iets minder onder de indruk dan van zijn vorige (Dai Nipponjin, a.k.a. Big man Japan), omdat Symbol heel erg vaart op visuele humor en slapstick. Daar ben ik over het algemeen wat minder gevoelig voor, maar ik heb bij vlagen erg hard moeten lachen. Dat overkwam me dit jaar niet veel. Met films dan.

18. Crazy heart (Scott Cooper)

Jeff Bridges als Bad Blake, de verlopen countryzanger. Waarom heeft het tot 2010 geduurd voordat iemand op deze combinatie kwam? Er zit een scene ergens na een minuut of twintig waarin Bad Blake even het podium afmoet om buiten in een afvalbak over te geven, waarna hij zijn zonnebril weer uit diezelfde bak vist. Kan ik na vijf keer kijken nog steeds om schateren.

17. Carlos (Olivier Assayas)

Het is dat Assayas op de credits staat want Carlos, de vijf en een half uur durende mini-serie over terrorist Carlos the Jackal, lijkt in niets op zijn vroegere pareltjes als Fin août, début septembre en Irma Vep. Carlos is een vette achtbaan door een paar decennia terrorisme die je de tijd even (voor vijf en een half uur, om precies te zijn) doet vergeten.

16. Io sono l’amore (Luca Guadagnino)

Memorabel vanwege de ambitie om de klassieke Visconti-aanse thema’s in een modern jasje te gieten. Met een hoofdrol voor dramatische muziek en insecten. Veel mensen vonden het te mooi, te bombastisch gefilmd. Had Visconti nooit last van, die kritiek...

15. Kak ya provel etim letom (a.k.a. How I ended this summer; Alexei Popogrebsky)

Dit drama, over twee tegenpolen die een arctisch meteorologisch station in de lucht houden, zal bijblijven vanwege het ontroerende, onverwachte betekenisvolle finale shot.

14. Le père de mes enfants (Mia Hansen-Løve)

Nog geen dertig is ze, Mia Hansen-Løve, en deze bijzonder volwassen film, die je verwacht van een oudgediende, over een tegen de ondergang vechtende filmproducer (goed thema!), is on-ge-lo-fe-lijk Frans. Het voelt als thuiskomen, dat gemak waarmee je van de karakters gaat houden, dat niet rechtlijnige, die echte dialogen. In feite allemaal vreselijk klassiek, maar Le père de mes enfants voelt nergens derivatief.

13. Catfish (Henry Joost & Ariel Schulman)

Exit through the gift shop (die andere nepdocumentaire) was hartstikke leuk, maar ik heb toch het gevoel dat er in Catfish echt wat wordt bereikt. The social netwerk was een hartstikke goed gemaakte film, maar Catfish laat een andere, interessantere kant van facebook zien.

12. Black swan (Darren Aronofsky)

De in lichamelijk verval geinteresseerde Aronofsky goes ballet. De eerste helft is zo intens gefilmd dat het haast horror is, de tweede helft is horror. Waarom het ditmaal wel werkt voor een Aronofski-hater als ik? Misschien omdat de clichés als zodanig te herkennen zijn, omdat hij ermee schmiert (op zijn Paul Verhoevens af), waardoor er zowaar wat te gniffelen valt en Aronofsky opeens veel zelfverzekerder en zelfrelativerender opereert dan die streberige, drammerige regisseur van weleer.

11. Greenberg (Noah Baumbach)

Er waren dit jaar veel memorabele mannelijke hoofdrollen in Amerikaanse films (Michael Douglas in Solitary man, Mark Ruffalo in The kids are allright) en deze van Ben Stiller hoort in dat rijtje. Volgens mij is dit de eerste film waarin hij oprecht boos en geirriteerd rondsjokt, en dat doet hij heel overtuigend. Noah Baumbach blijft met gemak een van mijn favoriete Amerikaanse regisseurs, vanwege de lichte toon gekoppeld aan de zware materie. Dat niveau haalt Woody Allen nog maar zelden.

10. Solitary man (Brian Koppelman & David Levien)

In het jaar waarin ik 40 werd, raakte deze film een gevoelige snaar. Michael Douglas is weergaloos als de onethische autohandelaar die merkt dat hij ook in de liefde ‘over the hill’ is. Het levert een paar pijnlijke doch ontroerende momenten op die nog lang nagalmen.

9. Alle Anderen (Maren Ade)

Het beste relatiedrama van het jaar, omdat het de problemen van Chris en Gitti niet keurig netjes op een rijtje zet. Met deze twee gaat het niet goed, en de kijker mag de achtergrond construeren. En als fan van Michelangelo en films als Iklimler vind je zo’n film dan al snel heel goed.

8. Please give (Nicole Holofcener)

Zit een beetje in het straatje van The kids are allright, maar deze vond ik beduidend beter. Een zeer overtuigend geacteerd familiedrama in New York over het thema “je hoeft geen slecht mens te zijn om slechte dingen te doen of te zeggen”. Het is American beauty zonder de gulle lach, en Happiness zonder het schurende spektakel. Please give bereikt een hoog feelgood gehalte op een introvertere wijze.

7. Un prophète (Jacques Audiard)

Dit is zo’n film waar je niet omheen kunt en die de meeste mensen met een bovenmodale interesse in film dit jaar, terecht, gezien zullen hebben. Oerdegelijk en met een punchline die aankomt. Audiard levert voor de derde keer op rij een meesterstuk af. En laten we niet vergeten dat de zeer indrukwekkende Tahar Rahim hier zijn speelfilmdebuut maakt.

6. Winter’s bone (Debra Granik)

Dit is zo’n film die je eraan herinnert dat uiteindelijk sfeer alles is in cinema. Zo naargeestig als in Winter’s bone werd het dit jaar niet vaak. Die vakantie naar de Ozark Mountains stellen we nog maar even uit.

5. Kynodontas (a.k.a. Dogtooth; Giorgos Lanthimos)

Hundstage in Griekenland. Vernietigend portret van de Griekse middenklasse, waarin de dochters beschermd moeten worden, de zoon in de watten moet worden gelegd en onwetendheid de norm is. Indringend, origineel en goed voor een 1,5 uur durende wrange glimlach.

4. Fisshu sutôrî (a.k.a. Fish story; Yoshihiro Nakamura)

De volgende drie in mijn lijstje zijn het bewijs dat ik dit jaar plat ging op films die een goed verhaal boden dat met een aanstekelijk enthousiasme verteld werd. Neem Fish story, over een punksong die grote invloed uitoefent op het leven. We zien de band wat aanmodderen, we zien de platenwinkel waar de band besproken wordt, we zien nog allerlei verhaallijnen, we zitten te kijken naar een grote brei. En alles komt pas samen in de laatste drie minuten. Dan blijkt dat je die brei niet hebt zitten kijken voor die laatste minuten, maar dat het al die tijd genieten was van deze typisch introverte Japanse quasi-komedie, dat genre waar we zo dol op zijn. Die laatste minuten zijn slechts de kers op de taart.

3. El secreto de sus ojos (a.k.a. The secret in their eyes; Juan José Campanella)

Ik heb erg genoten van de verontwaardiging die cinefielen ventileerden toen bekend werd dat deze film de oscar voor de beste buitenlandse film kreeg, ten kost van Das weisse Band en Un prophète. Die lui van die oscars hadden het eens een keer (bij toeval natuurlijk) bij het rechte eind, want dit is gewoon de beste film van dat rijtje. Genre-bending film, waarin het liefdesverhaal eens niet ondergeschikt is aan het moordverhaal en tevens de Argentijnse geschiedenis wordt meegenomen. En dan hebben we het nog niet gehad over het visuele spektakel. Je ziet gewoon hoe de regisseur zich verkneukelt als het mysterie opgelost is en we slechts halverwege de film zijn (daarmee Vertigo in gedachte oproepend). Zoals al opgemerkt door Ludo, vertoont deze film grote overeenkomsten met de volgende op mijn lijst.

2. Madeo (a.k.a. Mother; Joon-ho Bong)

Met deze film laat Joon-ho Bong voor mij zien dat hij niet drie meer dan bovenmodale films op rij heeft gemaakt maar inmiddels gewoon een groot cineast is. Wederom genre-bending, met veel vitaliteit en plezier geschoten en de emotionele diepgang niet in de steek gelaten. Kortom, een verschrikkelijk complete film. En eens per jaar moet die ene zin toch weer van stal: “I hope Hollywood is taking notes”.

1. Police, adjective (Corneliu Porumboiu)

Dat gezegd hebbende, mijn nummer 1 van dit jaar is geen ‘lekkere film’. Je kunt je amper een armetierigere drugszaak voorstellen dat de zaak die deze film zou moeten voortdrijven. Dat doet die dan ook niet. Lamlendigheid is de maat in deze Roemeense (if anything) tragi-komedie, waarin Porumboiu met twee rake penseelstreken het maximale bereikt: Twee scenes die er toe doen, de rest is anti-franje die de toon zet en je dit milieu binnensleept. Effectieve, bewonderenswaardige film die iets heel fundamenteels zegt over het Roemenië van vandaag de dag. De vorm én de vent dus.

Belangrijkste film van dit jaar die ik niet gezien heb

A.k.a. de grootste verwachting voor 2011. Ja, dat is toch die nieuwe film van Tran Anh-Hung, de maker van parels als The scent of green papayas en Cyclo, die niets minder dan Murakami’s Norwegian wood durfde te verfilmen. De eerste reakties zijn bedeesd, maar daar laat ik me niet door uit het veld slaan. Desnoods wordt het de meest onbegrepen film van 2011.

Beste Nederlandse film

Het gaat tussen R u there van David Verbeek en Joy van Mijke de Jong. Beide trokken geen bezoekers en vooral de laatste kreeg dat uitgemeten (onder andere door Martin Koolhoven) omdat ze pardoes het gouden kalf won voor de beste film. Ik hou van Mijke de Jong en haar ambachtelijk films die voor Nederlandse maatstaven best vooruitstrevend zijn. Met David Verbeek deel ik een voorliefde voor Aziatische films als Millennium mambo. Ik vind dat hij dat kunstje goed beheerste in Shanghai Trance, maar R U there is eigener, en bevat een prachtige woordeloze zwemscene die zijn talent voor het vak laat zien.

Beste documentaire

Collapse, van Chris Smith, de maker van de klassieker American movie. Dit anderhalf uur durende interview met onafhankelijk journalist Michael Ruppert ging me niet in de koude kleren zitten. Via Skype vertelde ik mijn vriendin waar het over ging en die is een week depressief geweest. Ruppert denkt dat onze generatie nog het begin gaat meemaken van de neerval van de westerse civilisatie en heeft een goed verhaal. Dat vertelt hij een uur lang, een ononderbroken waterval van feiten, redeneringen en voorspellingen. Waarna hij in huilen uitbarst. Jullie ook een gelukkig 2011 toegewenst.

Robin Hood op 10? Veel te hoog. Had er geen eens in mogen staan. Valt me nog mee trouwens dat Avatar op nummer 20 staat. Ik had em hoger verwacht.

Nogmaals, als ik wist dat 2009-producties er ook in mochten dat had Avatar zeker in mijn top 3 gestaan Tip voor volgend jaar.

29 films gezien uit 'de top 100', 13 ervan scoren een onvoldoende, waarvan de meeste onvoldoendes (12) bij de eerste 50 staan. Leuk dat Enter the Void (nog best hoog), Shinboru en Valhalla Rising erin staan en verder nog Machete van mijn persoonlijke top10. Jammer van de overige titels uit mijn top10, maar gaf ze al weinig kans.

Voor tips hoef je deze top100 in ieder geval niet af te gaan, kun je beter naar mijn lijstje kijken .

@Jessen0wnt; Avatar was half-december pas in de bioscoop. Ik vind het meer dan logisch dat die erin staat, omdat heel veel mensen pas in januari naar de bioscoop geweest zijn.

Bij Inception (2010):

Nou ja... volgens de Telegraaf vinden wij Inception de beste film van 2010. Wie zijn wij om tegen ons zelf in te gaan?

De mening van de massa zegt mij vrij weinig Stephan ^

Lijst slaat natuurlijk helemaal nergens op.

Social Network heeft in tegenstelling tot de rest uit de top 10 (op Machette & HP na) geen dvd release gehad en is dus door een veel kleinere groep gezien. ----> Inception heeft ruim 3 keer zo veel stemmen, dus als je die vermenigvuldigingsfactor loslaat op TSN gaat die ruim voorbij Inception. Verder gaat het veel meer om 'populairste', dan om beste. En "beste' volgens de massa is meestal van het culinaire niveau van MacDonalds of New York Pizza.

Maar wel leuk dat de Telegraf dit oppikt van MM. Avatar op 20 is dan wel weer vreemd, film komt overduidelijk uit 2009 (biospremiere) Inglourious Basterds idemdito.

Zelfs mijn nummer 1 notering brengt Alamar niet bij de 100 beste moviemeterfilms van het jaar.

De comments voor social network staan HIER

Heb het even vergeleken. Als ik die van 2007/2008/2009 en 2010 erbij pak zie je toch per jaar dat er ruim 100/150 mensen meer gebruik maken van het stemlijstje. Zit gelukkig wel een stijgende lijn in. Volgend jaar kunnen we wel 1100 verwachten dus.

Dat de Social Netwerk geen dvd release heeft gehad heeft geen invloed gehad want hij was al te zien in de bioscoop en hij was ook al te pindakazen. Vooral dat laatste hebben velen gedaan (inclusief ik). Dat Inception 3 keer zo veel stemmen heeft gehad heeft natuurlijk te maken dat die film al in de zomer uitkwam en vrij snel daarna al te pindakazen viel. Mocht de Social Netwerk eerder zijn uitgekomen dan was het gemiddelde punt wel wat gezakt want zodra een film te pindakazen is zakt tevens het gemiddelde. Dat is ook het geval met Inception en die film zakt nog steeds.

Kortom de lijst geeft best een goede weergave van de Top 10 van 2010. Wees blij dat de Expandables ook in de Top 10 staat

Ikke dus niet. Ik werd geleid naar mijn stemmen van alle films, en daar heb ik een top 10 op gebaseerd. Dat leek mij juist logisch.

Was te verwachten dat deze film op 1 zou komen, jammer. Ben het er niet mee eens, maar ja, de massa heeft gesproken. Mooie reacties op de Telegraaf-site trouwens, daar lijken meer Inception haters dan lovers te zitten.

Reacties zijn erg grappig inderdaad: "(...) voor deze film moet je duidelijk goed concentreren en boven de gemiddelde intellectualisme beschikken"

De massa heeft altijd ongelijk.

De Top 10 van 2011 stem ik ieder geval niet op want als ik die lijst zie met zogenaamd de 100 beste films van dit jaar heeft het geen nut om op kleine onbekende goeie films te stemmen.

Slechts 5 van de 10 van mijn keuzes hebben de Top 100 behaald.

Nummer 1,2,28,83 en 100.

Volgens mij heeft het wel zin: films als Shinboru (2009), . Valhalla Rising (2009) en Flipped (2010) hebben weinig stemmen maar doordat ze bij een aantal mensen in de toplijsten staan zijn ze toch in de Top 100 gekomen.

"De anderen" hebben altijd ongelijk... Toch?

Komt nog eens bij dat het gemiddelde van die film slechts 2,85 is, dus dat heeft zeker zin. Dat Enter the Void op plaats 29 staat met 42 top10 noteringen terwijl de film nog geen 200 stemmen heeft op MM, dat zegt ook wel wat. Black Swan doet het op dat gebied ook erg goed. 43 noteringen op 150 stemmen.

Zoals je zelf al zegt, onbekende films, als mensen de film niet kennen gaan ze er ook niet op stemmen, logisch toch dat de bekendere films die ze dus wel gezien hebben hoger komen?

Inception op 1 is natuurlijk terecht. De enige film die ik in 2010 ook 4,5 ster heb gegeven. Verder vind ik Robin Hood ook een goede film, die heb ik 4 sterren gegeven.

Andere toppers zijn er niet geweest in 2010, wel veel goede film.

Avatar en Inglourious Basterds tel ik bij 2009, vind deze beide ook beter dan Inception.

Nou niet altijd, maar een groot deel van de mensen (de massa) ziet te weinig (onbekende) films of staan vaak niet open voor verschillende type films.

Neem Arrakis bijvoorbeeld. No offense intended Arrakis, maar als ik naar je top 10 kijk of je laatst geziene films, dan zijn dat voornamelijk films die of in de grote bioscopen spelen of op de voorgrond liggen in de videotheken. Algemeen bekende en enigszins commerciele films. Het is dan vrij logisch naar mijn mening dat een film als Inception bovenaan staat.

Helemaal met je eens!

Het is natuurlijk onzin om de toppositie van Inception te betwisten als de film de meeste stemmen heeft gekregen.