Le Rayon Vert (1986)

Eric Rohmer is een regisseur, waarvan ik toch wel meer wil zien. Hij maakt sterke dromerige cinema en deze “Le Rayon Vert” is trouwens ook een perfecte film, om in deze zomerdagen te bekijken. Het tempo is uiterst traag en bevat veel dialogen, maar juist daarin zit hem de kracht. Die zijn sterk en vooral ook erg natuurlijk. Ook de cinematografie is netjes en verzorgd en af en toe komen er mooie beelden voorbij. Het grootste probleem en de reden, waarom ik deze film niet meer dan drieënhalve ster kan geven, zit hem in de hoofdrolspeelster. Niet in Marie Rivière, want die acteert prima, maar in het personage dat ze speelt, genaamd Delphine. Ik had echt moeite om sympathie te krijgen voor haar. Ik vond haar gedrag tijdens sommige gesprekken en richting een aantal mensen soms gewoon kinderachtig overkomen. Natuurlijk komt dat voort uit een soort van zelfmedelijden en eenzaamheid, maar het maakte haar er in mijn ogen in ieder geval niet sympathiek op, al werd dat richting het einde gelukkig wel iets beter. Wel een prachtig einde overigens, als Le Rayon Vert dan ook echt in beeld verschijnt. Dat was wel een mooie afsluiter van een interessant stukje cinema. Mooi gefilmd, sterke dialogen, een fijn sfeertje, maar soms net wat te oppervlakkig en een niet al te sympathieke hoofdrolspeelster. Zo valt het in één zin wel prima samen te vatten. 3,5*

Rohmer brengt twee dingen samen: de tweestrijd tussen Delphine's verlangen naar eenzaamheid en het onverdraaglijke van die eenzaamheid, en de welhaast perfect naturelle manier waarop dat in een serie scenes verteld wordt en wordt uitgediept. Een soort van onmogelijke zoektocht, als de zoektocht naar de groene zonnestraal waar de titel vandaan komt. Met daarin de banaliteit van het einde als een van de sterkere afsluitingen die er voor zo'n soort film denkbaar is, als antwoord op de problematiek uit het begin. Wat je daar dan van vindt is kennelijk erg persoonlijk, als ik de reviews hierboven zo even lees. En ja, de dialogen zijn misschien wel wat saai en Delphine is misschien een beetje een suffe doos voor de maatstaven van nu. Maar ook wel behoorlijk vertederend, en dat wordt wel erg goed neergezet. Knap werk, zowel van Rivière als Rohmer.

Delpine is een jonge vrijgezel die besluiteloos is op sociaal vlak. Tijdens het ene moment is ze alleen en eenzaam en settelt ze zich daar volledig in. Dat vindt ze best prima. Aan de andere kant is die eenzaamheid ook een vloek, een valkuil waaruit het moeilijk kruipen is. Die tweestrijd wordt mooi weergegeven door Rohmer. Je krijgt dan een soort coming of age waarbij Delphine haar grenzen opzoekt en aftast. De film gaat straks richting de 40 jaar. Erg spannend en sensueel is het niet naar de maatstaven van vandaag. Het/zij ziet er saai uit en is het misschien ook wel zo. Toch vond ik het nog behoorlijk onderhoudend. Een verzorgde onderhoudende film. Geen meesterwerk, maar sowieso een degelijk tussendoortje.