Dorsvloer Vol Confetti (2014)

Ik heb het niet zo op conservatieven en zeker niet op conservatieve gelovigen, van welke religie dan ook. Hoewel ik dit wereldje alleen maar van een afstand ken, komt het mij voor dat deze film een heel aardig beeld schetst van het leven in een boerengezin waar simpele geneugten van het leven taboe zijn, omdat de dominee (of wie dan ook) dat zegt. Allicht tekenend voor de sfeer van de film is de mededeling van een ouderling voor een volle kerk dat twee jonge mensen schuldbekentenis hebben gedaan bij de kerkenraad wegens zondiging tegen het zevende gebod. Zulke en andere “ongelukjes” zijn natuurlijk onvermijdelijk in weerwil van het benauwende keurslijf, waarin met hun hormonen vechtende jongelui moeten opgroeien. Ik vond het een interessante film, mede dankzij het acteerwerk van de moeder (Suzan Boogaerdt) en haar dochter (Hendrikje Nieuwerf). Maar bovenal prijs ik mij gelukkig dat ik destijds toch een veel vrijere opvoeding heb gehad.

In de eerste scene werd ik behoorlijk op het verkeerde been gezet. Een hele absurdistische scene met erg grappige humor en dialogen á la van Warmerdam. Dat beloofde wat! Maar de rest van de film is verder niet zoals die eerste scene. Ergens jammer misschien, maar aan de andere kant ook zeker niet. Want er ontwikkelt zich verder namelijk een hele andere maar wel erg mooie film. Het grote contrast tussen het strenge geloof en het puberale of wereldse. Maar heel subtiel en symbolisch verfilmd. Perfect de valkuil ontweken om het groots en karikaturaal te maken. Echt erg knap. En dan nog een fantastische hoofdrol van een mij onbekende Hendrikje Nieuwerf en ook heel mooi gebruik van muziek. Muziek die er trouwens ook nog eens mag wezen. Het hoogtepunt van de film is ook de dorsvloer vol confetti. Dat geeft alles perfect weer waar de film omgaat. Hele knappe film die diepe indruk gemaakt heeft. Petje af voor regisseur Tallulah waar ik ook al nog nooit van gehoord had. Maar een naam die ik wel ga onthouden hoop ik. Ik zie nu dat dit helaas zijn enige echte speelfilm is en dus alweer van zeven jaar geleden. Verder heeft hij alleen maar korte films gemaakt die er weliswaar ook veelbelovend uitzien maar waarschijnlijk erg moeilijk te vinden zijn.

Katelijne Minderhout [Hendrikje Nieuwerf] groeit in de jaren ’80 op in een traditionele, Christelijke boerenfamilie in Zeeland. Afgezien van een subplot rondom het liefdesleven van broer Christiaan [Yannick de Waal] is er van een plot nauwelijks sprake, maar vooral dankzij Nieuwerfs natuurlijke en innemende spel en Schwabs intelligente, goed gedoseerde gebruik van stijlmiddelen is dit vermakelijk, onderhoudend en vaak boeiend.