Dr. Jekyll and Mr. Hyde (1920)

Voor mij was dit een eerste kennismaking met het verhaal van Dr. Jekyll and Mr. Hyde. Ik sluit me aan bij wat hier al gezegd is (mist wat spanning, beetje saai en langdradig). Dat geldt tenminste voor de versie van 80 minuten, want dat is wat ik zag. Daarmee is wel al het negatieve gezegd over deze film, de opbouw is traag maar verder prima, en het verhaal wordt best goed gebracht. Vooral de scènes met Mr. Hyde zijn goed gefilmd en de (horror)sfeer in de nachtelijke scenes komt ook prima over. Interessant om een keer gezien te hebben. Ruim 2,5*

John Barrymore als Dr. Henry Jekyll zet zich in voor de medemens en offert veel op waardoor hij zijn privéleven op de helling zet. Martha Mansfield als Millicent Carewe heeft een oogje op hem, maar door al zijn werk wordt ze wat ontzien door hem. Het verhaal ontvouwt zich langzaam met een opvallende zachte muziekscore. Na 25 minuten ongeveer wordt hij door discussies met Sir George Carewe (Brandon Hurst) en door een optreden van Miss Gina ( Nita Naldi ) in verleiding gebracht om het onmogelijke te gaan doen, nl. een serum ontwikkelen om de goede en slechte kanten van zichzelf te scheiden. De verandering van Jekyll naar Hyde is toch voor die tijd wel erg geslaagd : zijn lange vingers, akelig gezicht...een echte creep ! Er wordt heel wat aandacht besteed aan zijn verandering. De gedachte is ook wel fascinerend ....Wat kan je allemaal doen wanneer je een andere look zou hebben? Er komen ook heel wat andere personages in het verhaal voor, maar die hebben te weinig inhoud of ze komen te vluchtig in de film voor. Bijvoorbeeld de scène met dat jongetje is wel een heel rare scène en totaal niet duidelijk. Er volgen ook heel wat verschillende muziekdeuntjes, de ene al meer passend dan het andere. 6/10

Gezien: Blu-ray versie. Klassieke horrorfilms of films in het algemeen die afstammen uit de jaren 20 en 30 gaan er regelmatig goed bij me in. Daar kan ik in ieder geval meer waardering voor opbrengen dan films die 40 jaar later werden uitgebracht. Deze oude variant op een bekend verhaaltje kon me echter totaal niet bekoren, vooral omdat het niet echt binnenkwam. Normaal vind ik dit soort films uitermate charmant, maar dat kan te maken hebben met het feit dat ik ook voor die tijd wat duurdere films zag. Dit lijkt voor wat minder geld te zijn gemaakt, en dat valt erg van het resultaat af te lezen. Het verhaal dat in de eerste 10 minuten nog weet te boeien vervalt namelijk al snel in een wat knullig geheel dat nooit een sterke indruk achterlaat. Vooral de Mr. Hyde versie vond ik ronduit belachelijk overkomen. Wellicht dat die beelden vroeger veel indruk hebben gemaakt op de zenuwen van de kijker, maar tegenwoordig ziet het er niet meer uit. Een beetje dwaas de camera inkijken met een gebogen rug, ik kan er weinig sympathie voor opbrengen. Als vervolgens ook nog een soort romantiekplotje wordt toegevoegd is het snel afgelopen met de pret. Ik kwam er nogal moeilijk doorheen. Wellicht dat ik het beter had kunnen waarderen als ik de 50-minuten versie voor ogen had, maar in dit geval was er geen andere keuze dan de langste versie en die duurde dus vooral lang. Soms zijn films van dit kaliber uitermate sfeervol en indrukwekkend, maar hier kon ik die knappe beelden eigenlijk geen moment herkennen.