L'Écume des Jours (2013)

De film begint goed, en kent vele lollige scènes. Helaas gaat het snel vervelen en raakt het verhaal kant noch wal. Het wordt uiteindelijk een aaneenschakeling van absurde fragmenten (die ook nog eens keer op keer terugkomen) met vrij simpel uitziende stop-motion technieken. Audrey Tautou had de boel nog kunnen redden maar helaas begon ze zelfs mij te irriteren. Een aantal typische Gondry-scènes zijn wel erg leuk (de vliegende wolk, het dansfeestje). De film duurt veel te lang om te blijven boeien.

De roman 'L'Ecume Des Jours' van Boris Vian, waarop deze visueel verbluffende film gebaseerd is, heeft nogal wat surrealistische elementen. Eén daarvan is het feit dat het verhaal zich afspeelt in een wereld waarin objecten een weerspiegeling zijn van de menselijke emotie die het oproept. Dat lijkt een kolfje naar de hand van Michel Gondry, de man achter Eternal Sunshine of the Spotless Mind. Aanvankelijk is er nauwelijks plot en vermaakt Gondry je met een nimmer aflatende stortvloed aan visuele vondsten die je op het puntje van de stoel houden, ook al door de enthousiaste vertolkingen van de cast. Maar wanneer Mood Indigo zich richt op een tragisch liefdesverhaal, blijft er van dat plezier weinig over en verzandt Gondry in pretentie en matig melodrama. Duidelijk een film van twee helften: een uitstekende en een matige.

Erg gaaf, want ontzettend creatief. Ik ben gek op surrealisme en deze film biedt dat in ruime mate. Zeker in het begin blijf je verrast worden. Naar het einde toe wordt het plot dramatischer en transformeert de film langzaam naar zwart/wit, wat ook een interessante vonst is. Wel heb ik het idee dat ook de creativiteit wat afneemt naar het einde toe, het zal ook door het drama komen, maar zorgt wel ervoor dat ik op 4* in plaats van 4,5* uitkom.