Stage Door (1937)

Beeld van de stage in de jaren 30. Het vele gesnater tussen de actrices en van wie er rond draait verveelt enigszins of soms veel. Gelukkig is er een grote dame als Katharine Hepburn naar wie het een plezier is te luisteren en naar te kijken.

Ben een liefhebber van de wat oudere film, maar deze kon me niet overtuigen. Samenspel van al die dames is erg goed, en sterk geregisseerd ook, maar het verhaal heeft weinig om het lijf. Er worden nogal wat personages opgevoerd en velen blijven wat onduidelijke typetjes. Zelfs een diva als Hepburn krijgt hier weinig mogelijkheden om eens lekker uit te pakken, eigenlijk was ik alleen onder de indruk van Ginger Rogers. Misschien dat vrouwelijke kijkers dit leuk vinden, maar voor mannen is het erg vermoeiend om anderhalf uur lang naar overdreven kwetterende vrouwen te kijken, een kippenhok zonder enige diepgang. Had hier absoluut meer van verwacht.

Als het waar is dat de regisseur zijn cast eerst liet samenhokken en de dialogen daarop basseerde zegt dat wel iets over interactie tussen vrouwen onderling die mekaar het licht in de ogen niet lijken te gunnen , mede daarom is het drama einde en happy end niet zo heel geloofwaardig . Als kijker word het aanhoren van het constant mekaar dolkjes in de rug steken op den duur ook erg vermoeiend . Er wordt wel goed geacteerd , met name door Rogers en Hepburn al weet die laatste ook heel goed wat overacting is . Ik had dit bijna een 2 1/2 gegeven, maar goed nog net een 3