Arcadia (2012)

Wij kunnen het ons nauwelijks voorstellen in onze Benelux waarbij de afstanden tussen wonen, werken en verhuizen allemaal in the inner circle gebeuren. Daarom vind ik die road movies uit de VS ook steeds erg intrigerend. Niet alleen om de vergezichten en bepaalde sfeer dat die films oproepen, maar vooral ook omwille van de motieven van de personages om alles achter te laten en elders opnieuw te beginnen (en dat nog steeds in je eigen land). Ik vond het moeilijk hoogte te krijgen van de vader. Aan de ene kant best zorgzaam, aan de andere kant een ongelooflijke zak. Vooral Greta had het er erg moeilijk mee en ging geregeld met hem verbaal in de clinch. Het zijn die momenten die de film sterk en onderhoudend maken, net als de grap met het briefje op de autoruit. De tussenscène bij die vrienden/familie vond ik overbodig en nietszeggend, de toevallige passages langs tankstations, motels en wegrestaurants vond ik interessanter. Al was het maar omwille van het gekibbel met de dienster over de porties of de vegetarische kost van Greta. Dat het niet goed ging komen met de hereniging met de moeder stond in de sterren geschreven. Het wordt nogal braafjes opgelost en had eerder een zwaarder dilemma voor ogen. Een 4,0* is misschien net iets te veel, maar enkele scènes raakten me zeker, vandaar deze lichtelijke overdrijving.