Tristana (1970)

Meer ingetogen dan de meeste van zijn andere 'latere' films. En ik was eerlijk gezegd wel weer toe aan een wat minder gekke Bunuel. Had als laatste zijn officieuze trilogie The Discreet Charm of the Bourgeoisie, The Phantom of Liberty en the Milky Way gezien en ik weet niet wanneer ik hem beter vind; als ie zich wel of niet weet in te houden. Tristana is overduidelijk de voorloper van bijvoorbeeld Bitter Moon. De machtsspelletjes tussen Rey en Deneuve zijn zeer integrerend. Heerlijk om naar te kijken. Bunuel speelt geweldig met thema's als gestolen onschuld, jaloezie (kijk ook zijn Mexicaanse voorloper El! eens) en machtsspelletjes. Levert veel interessante scenes op. Ik kies voor elk thema mijn favoriete moment(en). Voor de onschuld Deneuve die altijd een favoriet kiest (een pilaar, een straat) en Rey die dat uiteraard maar onzin vindt. Jaloezie: het thuishouden van Deneuve, wat natuurlijk nooit goed kan gaan. Machtsspelletjes; diverse momenten eigenlijk. Het naakt gaan staan voor het raam, de ijskoude bruiloft, het afwijzen van Rey tijdens de huwelijksnacht, het niet bellen van de dokter. Verder zitten er nog veel interessante zijweggetjes in de film zoals de roddel en achterklap van de zogenaamde vrienden van Rey en is dit ook weer een film over de aftakeling van de aristocratie. Verder is dit tot op zekere hoogte ook wel weer surrealistisch. En dan heb ik het niet perse over de incidentele droomsequentie of het terugspelende einde, maar veel meer over de haast surrealistische sfeer en manier van doen. Als je de film zag, weet je vast wat ik bedoel. 4 sterren voor opnieuw een voortreffelijke film van Bunuel.

Matige film over een oude man die voogd wordt over een jonge vrouw als haar moeder overlijdt. De verschuivende machtsverhouding tussen de twee hoofdpersonages is nog wel boeiend, maar van de rest is me vast flink wat ontgaan (wat was bijvoorbeeld de functie van de doofstomme jongen). Ook de sprongen in tijd waren vaak onduidelijk. Net geen 3.0 sterren.

Ik heb in de loop der jaren vele films van Buñuel gezien, maar geen enkele daarvan heeft mij ooit echt bij de lurven gegrepen, en bij herziening is Tristana daarop geen uitzondering. Het gegeven is interessant genoeg, de uitwerking is op papier degelijk en effectief, en Fernando Rey is geknipt voor deze rol, maar de visuele stijl ligt me niet, de personages blijven op afstand, en Deneuve doet haar rol niet echt tot leven komen. Het zal eerder aan mij dan aan Buñuel liggen, en dat meen ik niet sarcastisch, maar waar zijn denkwereld wel de mijne zou kunnen zijn is zijn filmwereld dat absoluut niet.