Bullitt (1968)

Uitstekende en stijlvolle detective in de lijn van The French Connection en de Dirty Harry reeks, waarvan ik moet bekennen dat ik deze film kennelijk nog nooit helemaal had gezien of het is me ontschoten. Zoals gezegd stijlvolle film met een fijne soundtrack waar ik meteen een bepaalde parallel met Kelly's Heroes meende te constateren en warempel het is de zelfde componist, Lalo Schifrin. Daarnaast valt de rustige en realistisch aanvoelende sfeer aan van politie en ziekenhuis protocollen op, afgewisseld met een enkele prima gebrachte geweldsuitbarsting en de befaamde auto achtervolging. De film ademt zat sfeer, realisme en kwaliteit uit en valt verder op als degelijk. Bisset uitermate geschikt als eyecandy, Vaughn schimmig als altijd en verder is McQueen natuurlijk een uitermate boeiend persoon. Hoewel ik er een heel klein beetje meer van verwachtte is het al met al een meer dan prima film.

Toch ontgoocheld. Bullitt is op zich aardig gefilmd en voor McQueen is dit één van zijn iconische films. De beruchte achtervolgingsscène kent enkele gave camerastandpunten zodat je je op enkele momenten zelf aan het stuur waant. Tot daar het positieve... Verder een verhaal dat wat rommelig in elkaar steekt, met een vrij traag tempo en een paar twists. McQueen zelf is te droog en vlak uitgewerkt om onvergetelijk te zijn. Kijk naar Dirty Harry en dan weet je hoe je een leuk personage uit je mouw moet toveren... Ik verwachtte hier minstens een 4 aan te geven gezien de stevige reputatie van deze misdaadfilm, maar het wordt een 3*

Steve McQueen schijnt vroeger nogal de neiging te hebben gehad om scènes te "stelen" door op de achtergrond plotseling dingetjes met rekwisieten te gaan doen (hetgeen hem op de set van The magnificent seven in conflict bracht met de ster van die film Yul Brynner), maar in Bullitt had hij dat kennelijk niet meer nodig, want hij wist ongetwijfeld dat de ogen van de kijker toch wel op hèm als de ster van de film gericht zouden zijn (en blijven), dus kon hij alles hier prima onderkoeld spelen, en omdat de regisseur en de andere acteurs zich dezelfde houding aanmaten leverde dat film op die lekker op zijn sfeer kon leunen. En sfeer heeft deze film heel veel, met prachtige lokaties (San Francisco doet mij nog altijd vooral aan Vertigo denken, maar déze film maakt er ook wel erg goed gebruik van), prachtige strakke pakken, realistische dialogen zonder al te veel dramatische uitbarstingen of gekunstelde straattaal, jazzy muziek die nergens overheerst, en vooral de King of Übercool zelf in de hoofdrol. Dat de plot verder op het tweede plan komt en de achtervolgingsscène in mijn ogen niet zo goed is als z'n reputatie ons wil doen geloven is dan eigenlijk niet meer zo belangrijk.         Is verder niemand de overeenkomst met Heat opgevallen? Een in zichzelf gekeerde politieman die leeft voor zijn werk (Al Pacino in Heat : "All I am is what I'm going after"), een stad die bijna een extra personage in de cast is, en zelfs een eindscène op de grasvelden langs de startbaan van een vliegveld...